The CEO's Little Matchmaker

Anim na taon na ang lumipas mula nang iwan ni Celestine ang lalaking minsan niyang minahal nang buong puso. At sa loob ng anim na taong iyon, wala na siyang balita kay Alessandro. "Please, Lord... kahit ito na lang." Mahigpit na hinawakan ni Celestine ang folder na naglalaman ng résumé niya habang nakatayo sa harap ng napakalaking gusali ng Virelli Group. Ilang buwan na siyang naghahanap ng trabaho. Halos maubos na ang ipon niya sa renta, pagkain, at iba pang gastusin. This interview was her last chance. Huminga siya nang malalim bago tuluyang pumasok sa lobby. Ngunit ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya ay may narinig siyang hikbi. Napalingon siya at nakita ang isang maliit na batang babae, mga anim na taong gulang, na halos maiyak habang nakatingin sa sahig. "Hey, sweetheart..." Lumuhod si Celestine sa harap nito. "Are you okay?" Namumula ang ilong ng bata habang pilit pinipigilan ang luha. "I... I can't find my daddy." Agad lumambot ang puso ni Celestine. "It's okay. We

Ikalawang araw pa lang ni Celestine bilang sekretarya ni Alessandro, ngunit pakiramdam niya ay ilang taon na ang bawas sa buhay niya dahil sa stress. Lalo pa’t tila may sariling radar si Sophia para kulitin ang araw niya. Kanina lang, habang nagtitimpla siya ng kape sa pantry, pumasok si Sophia at prenteng sumandal sa counter. Noong una, inakala ni Celestine na manggugulo na naman ito gaya ng ama nito, kaya hindi niya iyon gaanong pinansin. Ngunit nanlaki ang mga mata niya nang makita niyang palihim na inilabas nito ang isang maliit na pakete. Sa isang mabilis na kilos, ibinuhos nito ang pinong pulbos sa dalawang tasang nakahanda sa mesa. "Ano 'yan?" tanong ni Celestine, nakataas ang kilay. Pero hindi sumagot si Sophia, umalis lang ito na may nakakalokong ngiti at lumabas ng pantry. At dahil banyaga ang nakasulat sa pakete at nagmamadali siya para sa meeting ni Alessandro, hindi na nag-dalawang isip si Celestine. Hinayaan niya na lang at dinala ang mga tasa sa opisina ng boss.

It's only been a week since she became the personal secretary of her ex-boyfriend. In just one week, she somehow ended up hooking up with her ex, got mistaken as his wife because of that ridiculous interview, at kung anu-anong tsismis pa ang ikinabit sa pangalan niya. Ang mas malala pa, marami na ring kumbinsidong siya ang nanay ng anak nito. Akalain mo 'yon? Isang linggo pa lang ang lumilipas, pero parang isang buong taon na ang dami ng nangyari. Hanggang ngayon, hindi pa rin natitigil ang mga bulung-bulungan sa opisina. Halos araw-araw na lang may bago siyang naririnig na tsismis tungkol sa kanila ni Alessandro, kaya napapailing na lang si Celestine. Thank God she had the patience of a saint. Kung hindi lang talaga, baka matagal na niyang sinunog ang buong Virelli building. Ngayon naman, may anniversary getaway ang Virelli Group. Isang gabing puno ng kasiyahan, pagkain, at selebrasyon, na sa kutob ni Celestine, malamang ay magiging panibagong simula na naman ng panibagong kagulu

"Hindi. No way. As in, never," matigas na wika ni Celestine sabay krus ng kanyang mga bisig habang nakatitig sa news headline sa telepono ni Alessandro. "Celestine, pakinggan mo muna ako—" "Mr. Virelli, kaya kong protektahan ang sarili ko. Hinding-hindi ako titira sa bahay mo," depensa niya habang pilit na dinededma ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. "At isa pa, apartment ko 'yun! May tatlong padlocks ang dood ko, may baseball bat ako sa tabi ng kama, at kaibigan ko ang barangay tanod sa kanto. Ligtas ako." Bumuntong-hininga si Alessandro, tila nawawalan na ng pasensya sa katigasan ng ulo ng kanyang sekretarya. "Hindi barangay tanod ang kalaban mo rito, Celestine. Media at galit na publiko ang—" "Kaya ko 'to, salamat nalang sa pag-alala." mabilis niyang putol. Agad niyang kinuha ang kanyang bag, isinabit ang foldable chair sa balikat, at maingat na inilagay ang laser measure at megaphone sa kanyang tote bag. "And Sophia, I'm sorry pero tatanggi si Mommy... I mean, ni Ate Cele

Bago pa man maipukpuk ni Celestine ang foldable chair sa ulo ni Alessandro, mabilis na binitiwan ng binata ang kanyang dibdib at napaatras nang dalawang hakbang habang nakataas ang dalawang kamay. Namumula pa rin ang mukha ni Celestine, hingal na hingal sa galit, at nakataas ang foldable chair na parang sasakchalin ang CEO sa gitna ng silid. Ngunit bago pa man pumutok ang panibagong giyera sa pagitan nilang dalawa, mabilis na bumukas ang door ng kwarto. "Daddy! Mommy!" Isang maliit na boses ang nanggaling sa door. Nakatayo doon si Sophia, nakasuot ng kanyang pink na pajama, mahigpit na yakap-yakap si Mr. Fluffernutter. Bahagyang nangangatog ang maliliit nitong binti habang nakatingin sa dalawa. Napatagilid ang ulo ni Sophia, salit-salit na tumitingin sa ama nitong topless at kay Celestine na nakataas pa rin ang folding chair habang nakabukas nang kaunti ang bathrobe. "Anong... ano pong ginagawa niyo?" tanong ng bata, halatang naguguluhan sa kakaibang posisyon ng kanyang mga magula