7

Makalipas ang ilang minuto, maingat na dinala ng apat na bata ang isa't isa sa isang bakanteng private room na walang tao. Tahimik nilang isinara ang p***o bago sabay-sabay na naupo sa paligid ng maliit na mesa.

Sandaling walang nagsalita. Lahat sila ay tila may sari-sariling iniisip.

Bagama't mga bata pa lamang, ang bigat ng sitwasyong kinakaharap nila ay higit pa sa kayang intindihin ng karamihan sa kanilang edad.

Sa huli, si Cyler ang unang bumasag sa katahimikan.

Bilang pinakamatanda, awtomatikong umayos ang kanyang upo. Bahagyang umubo siya bago seryosong tumingin kina Nathaniel at Nathalie.

"Sa tingin ko... pare-pareho na nating nahulaan ang nangyayari." Huminto siya sandali bago tuluyang sinabi ang konklusyong matagal nang umiikot sa isip niya. "Malaki ang posibilidad na... apat tayong magkakapatid." Hindi siya nagpaligoy-ligoy. "Ayon sa oras ng kapanganakan na ikinuwento ni Mommy sa amin noon, ako ang panganay."

May bahagyang pagmamalaki sa boses niya nang ipakilala ang sarili. "Ang pangalan ko ay Cyler."

Pagkatapos ay isa-isa niyang itinuro ang tatlo.

"Ikaw ang pangalawa..." aniya habang nakatingin kay Nathaniel.

"Ikaw naman ang pangatlo," dagdag niya kay Nathalie.

At nang tuluyang maituro si Cielo, kusang lumambot ang kanyang ekspresyon.

"At ito ang bunso nating kapatid... si Cielo."

Tahimik na nakinig si Nathaniel. Hindi tulad ng karaniwang batang kaedad niya, nanatiling kalmado ang kanyang mukha. Ang mga mata niya ay puno ng pag-iisip, na para bang sinusuri ang bawat impormasyong naririnig.

Maya-maya ay bahagya siyang tumango.

"Ako si Nathaniel." Pagkatapos ay marahan niyang hinawakan ang kamay ng katabing kapatid. "At siya naman si Nathalie." Bahagya siyang ngumiti.

Napakurap si Cyler.

‘Nathaniel… Nathalie… Ang ganda rin pala ng mga pangalan nila.’

Hindi niya napigilang mapangiti nang mas maliwanag.

"I'm really happy na nakilala namin kayo." Ngunit agad ding naging seryoso ang kanyang mukha. "Pero may isang bagay akong gustong malaman." Bahagyang kumunot ang noo niya. "Noong maliit pa kami, sinabi ni Mommy na namatay raw kayo pagkatapos ipanganak. Kaya... paano kayo napunta rito? At paano kayo lumaki kasama ni Daddy?"

Hindi nagtagal ang katahimikan. Dahan-dahang umiling si Nathaniel.

"Ang sabi naman sa amin ni Daddy..." Bahagyang bumigat ang kanyang boses. "...namatay si Mommy pagkatapos niya kaming ipanganak." Napayuko siya sandali. "Kaya lumaki kaming iniisip na kaming dalawa lang ang natira. Hindi namin alam na may iba pa pala kaming kapatid."

Pagkatapos niyang magsalita, awtomatikong nagtagpo ang mga tingin nila ni Cyler. Pareho silang may naisip. Pareho rin silang nakarating sa iisang konklusyon.

May nangyaring mali noon. At ang pagkakahiwalay nilang apat… Hindi maaaring simpleng aksidente lamang.

Marahil ay may taong sadyang gumawa nito. Muling ngumiti si Cyler, ngunit ngayon ay puno iyon ng kumpiyansa.

"Okay lang." Bahagya niyang itinaas ang baba. "Ang importante, nagkita na tayo ngayon." Pagkatapos ay seryoso niyang tiningnan ang dalawa. "At may masasabi akong sigurado." Huminga siya nang malalim bago malinaw na binigkas ang bawat salita. "Buhay si Mommy."

Kasabay niyang tumango si Cielo.

"Totoo 'yon!" Punong-puno ng kasiyahan ang mukha ng batang babae. "Okay na okay si Mommy."

Mas lalo pa siyang napangiti.

"At alam n'yo ba? Lagi niya kayong nami-miss." Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi habang inaalala ang mga nakaraan. "Noong ipinanganak kami, sinabi raw ng doktor kay Mommy na wala na kayo." Bahagya siyang napabuntong-hininga. "Kaya sa tuwing naaalala niya kayo, nalulungkot talaga siya."

Napakuyom ang maliit niyang kamao. "Hindi namin akalaing si Daddy pala ang nagdala sa inyong dalawa."

Natigilan si Nathaniel. Hindi niya namalayang bahagyang namula ang kanyang mga mata.

"Totoo ba...?" Mahina ang boses niya.

Sa loob ng maraming taon, halos walang sinuman sa Tomas ang nangahas na banggitin ang tungkol sa kanilang Mommy sa harap nilang magkapatid.

Paminsan-minsan lamang ay may naririnig siyang usapan ng mga katulong.

Sinasabi nilang masamang babae raw ang Mommy nila. Na sinaktan umano nito si Leslie.

Pero… Kahit kailan, hindi niya pinaniwalaan ang mga iyon.

Kapag tinatanong naman niya si Nathan… Iisa lang palagi ang sagot nito.

‘Patay na ang Mommy ninyo.’

Kaya ngayong nalaman niyang buhay pala ang kanilang ina… At higit sa lahat… Na sa lahat ng taong lumipas ay hindi sila nito nakalimutan...

May init na biglang bumalot sa puso niya. Pakiramdam niya, sa wakas ay may bahagi ng buhay niyang matagal nang nawawala ang unti-unting nabubuo.

"Of course, it's true!" Masiglang tumango si Cielo. Pagkatapos ay kumislap ang kanyang mga mata habang nakatingin sa kambal. "Kuya... Ate..."

Bahagya siyang yumuko pasulong na para bang may napakahalagang tanong. "Gusto n'yo bang sumama kay Mommy? Gusto n'yo bang umuwi sa kanya?"

Hindi man lang nagdalawang-isip si Nathaniel. Agad siyang tumango. "Gusto."

Simple lang ang sagot niya. Ngunit sapat na iyon upang ipakita ang tunay niyang nararamdaman.

Naalala niya ang unang yakap sa kanya ni Serenity kanina.

Napakalambot. Napakabango. At higit sa lahat… Napakainit.

Iyon ang unang pagkakataong naramdaman niyang ganito pala ang pakiramdam ng may Mommy.

Hindi niya gustong mawala iyon. Pagkatapos ay lumingon siya kay Nathalie.

Hindi nagsalita ang batang babae. Tahimik lamang nitong inilabas ang maliit na notebook na lagi niyang dala sa bulsa.

Mabilis siyang nagsulat bago ipinakita iyon sa kanilang lahat.

"Gusto ko rin si Mommy.”

Napangiti ang lahat.

Bagama't walang salitang lumabas sa bibig ni Nathalie, ang ningning ng kanyang malalaking mata ay mas malinaw pa kaysa anumang paliwanag.

Punong-puno iyon ng pananabik. At pagmamahal.

Napatawa nang mahina si Nathaniel. "Mukhang sobrang gusto talaga ni Nathalie si Mommy."

Namula nang bahagya ang pisngi ng batang babae. Mahiyain siyang ngumiti bago yumuko.

Sabay namang napatingin sina Cyler at Cielo sa kanya.

Nagkatinginan silang dalawa bago maingat na nagtanong si Cyler.

"Si Nathalie ba..." Bahagya niyang pinili ang mga salitang gagamitin. "...hindi nakakapagsalita?"

Agad namang umiling si Nathaniel.

"Hindi. Marunong magsalita si Nathalie." Huminga siya nang malalim bago ipinaliwanag ang nangyari. "Nagkasakit siya noon. Pagkatapos no'n... halos hindi na siya makapagsalita."

Naalala niya ang sinabi ng doktor. "Ang sabi ng doctor, indirect aphasia ang kondisyon niya."

Napasinghap si Cielo.

"Ah..."

Alam niya ang sakit na iyon. Narinig na niya iyon dati sa research institute. Kaya walang pag-iisip na nasabi niya,

"Ibig sabihin... bigla na lang siyang hindi nakapagsalita..."

Ngunit halos kasabay ng paglabas ng mga salitang iyon ay bigla siyang natigilan. Napagtanto niyang maaaring masaktan si Nathalie sa paraan ng pagkakasabi niya.

Agad na nagbago ang ekspresyon niya. "Nathalie..."

Maingat niyang inabot at hinawakan ang maliit na kamay ng kapatid, tila humihingi ng paumanhin sa hindi niya sinasadyang nasabi.

Sa mga mata niya ay walang awa, walang pagtinging kakaiba. Puro pagmamahal lamang. At isang tahimik na pangakong...

‘Hindi ka nag-iisa. Simula ngayon, nandito na kaming magkakapatid para sa'yo.’

"Ayos lang iyon, Ate."

Marahang pinisil ni Cielo ang kamay ni Nathalie habang nakangiti nang buong lambing. Puno ng kumpiyansa ang boses niya, na para bang walang anumang sakit na hindi kayang pagalingin ng taong pinakamamahal niya.

"Huwag kang matakot. Doctor si Mommy, at sobrang galing niya. She's the best! Sigurado akong mapapagaling ka niya."

Napatitig si Nathalie sa kanya. Unti-unti, kumislap ang kanyang mga mata. Wala siyang sinabi, ngunit marahan siyang tumango. Ang simpleng kilos na iyon ay sapat nang ipakita kung gaano siya kasabik.

Sa unang pagkakataon, naramdaman niyang baka... baka nga mayroon pang pag-asa.

At higit sa lahat… Sabik na sabik siyang makasama ang Mommy na matagal na niyang pinangarap.

Matapos nilang magpakilala at magkuwentuhan, unti-unti nang nawala ang ilang at pagkailang sa pagitan nilang apat. Pakiramdam nila ay matagal na silang magkakakilala. Marahil ay dahil iisa ang dugong dumadaloy sa kanilang mga ugat.

Nang mapansing matagal na rin silang nawawala, nagpasya silang pag-usapan ang susunod nilang gagawin.

Si Cyler ang muling nanguna. Huminga siya nang malalim bago mahinahong nagsalita.

"Ganito ang plano." Isa-isa niyang tiningnan ang bawat kapatid. "Ako at si Cielo ang magpapanggap na kayo." Itinuro niya sina Nathaniel at Nathalie. "Kami muna ang babalik kay Daddy."

Pagkatapos ay tumingin siya sa kambal na ngayon pa lamang nila nakilala. "Samantalang kayong dalawa... bumalik muna kayo kay Mommy."

Bahagyang ngumiti si Cielo. "Mas makikilala n'yo siya. Mas mapapalapit kayo sa kanya."

Tahimik na napaisip si Nathaniel. Pagkaraan ng ilang sandali ay maingat siyang nagtanong,

"Hindi ba puwedeng sabihin na lang agad kay Mommy ang tungkol sa amin ni Nathalie?"

Napalingon sa kanya si Cyler. "Oo, puwede." Tumango siya. "Pero... hindi pa ngayon." Unti-unting naging seryoso ang kanyang mukha. "Kilala ko si Mommy."

Huminga siya nang marahan. "Kapag nalaman niyang buhay kayo at nalaman din niyang si Daddy ang nagdala sa inyo noon..." Napabuntong-hininga siya. "...sigurado akong pupuntahan niya agad ang scumbag daddy na iyon para komprontahin."

Nanggit ang salitang iyon na puno ng pagkainis. Hindi pa roon nagtapos. "At kapag nalaman naman ni Daddy na nandito kami ni Cielo..." Bahagyang kumunot ang noo niya. "...baka gamitin niya iyon para kunin kaming lahat."

Tahimik na bumaba ang tingin niya.

"Sa tingin ko... mahihirapan si Mommy kapag nakalaban niya si Daddy."

Hindi niya minamaliit ang kanilang ina. Ngunit alam niyang napakalakas ng impluwensiya ni Nathan.

Isa itong taong may kapangyarihan, koneksyon, at kayang gawin ang halos anumang gusto nito. Kaya hindi sila puwedeng magpadalos-dalos.

"Kailangan dahan-dahan lang." Mariin niyang tiningnan ang tatlo. "Hindi natin puwedeng gulatin si Mommy."

Mas mabuti nang siya mismo ang unti-unting makapansin na may mali. Kapag siya mismo ang nakadiskubre ng katotohanan...

Mas magiging maayos ang lahat. Tahimik na nakinig si Nathaniel. Makalipas ang ilang segundo ay tuluyan niyang naintindihan ang ibig sabihin ng kapatid.

"I see..." Marahan siyang tumango. "Gets ko na."

Habang abala ang apat na bata sa pagbuo ng kanilang lihim na plano, nagsimula namang mag-alala si Serenity. Matagal nang umalis ang mga anak niya. Ngunit hanggang ngayon...

Hindi pa rin bumabalik ang dalawa. Unti-unting sumikip ang dibdib niya. Hindi na siya mapakali.

"Ang tagal naman nila..." Mahina niyang bulong bago agad na tumayo. "Hahanapin ko muna sila."

Sa kabilang banda, napansin din ni Nathan na matagal nang nawawala sina Nathaniel at Nathalie. Hindi na rin siya mapakali. Tahimik siyang lumabas ng private room upang personal na hanapin ang kambal.

Ngunit habang naglalakad siya sa pasilyo at papaliko sa hagdanan… Bigla siyang natigilan.

Nanigas ang kanyang mga hakbang. Sa hindi kalayuan ay may babaeng mabilis na naglalakad. Isang saglit lang niya itong nasilayan. Ngunit sapat na ang isang sulyap na iyon upang tumigil ang paghinga niya.

Ang likod na iyon...

Ang tindig...

Pati ang hubog ng katawan...

‘Serenity...?’

Parang may kidlat na dumaan sa isip niya. Kasabay noon ay bumalik ang lahat ng alaala.

Ang babaeng iniwan siya. Ang babaeng naglaho matapos mag-iwan ng isang sulat. At ang babaeng matapos mawala… Ay iniwan din ang dalawang sanggol sa pintuan ng mansiyon ng Tomas.

Dahil sa pangyayaring iyon… Tuwing tinatanong siya ng mga anak nila tungkol sa kanilang Mommy...

Pinipili niyang magsinungaling. Sinabi niyang patay na ito. Mas mabuti nang kamuhian siya ng mga bata kaysa patuloy silang umasa sa isang taong inakala niyang tinalikuran sila.

Ngunit ngayon… Pagkatapos ng maraming taon… Naglakas-loob pa pala itong bumalik. Unti-unting nanlamig ang ekspresyon ni Nathan.

Parang nabalutan ng manipis na yelo ang guwapo niyang mukha.

Malamig siyang suminghap.

"Ha..."

Hindi na siya nag-atubili. Agad siyang humakbang at sinundan ang babaeng iyon.

Kahit saan magpunta si Nathan, hindi siya mahirap mapansin.

Matangkad, guwapo. At may presensyang imposibleng balewalain.

Noon… Iyon din ang dahilan kung bakit nahulog ang loob ni Serenity sa kanya.

Ngunit ngayon… Sa lahat ng taong ayaw niyang makita matapos bumalik ng bansa...

Si Nathan ang nangunguna sa listahan. At sa unang araw pa lamang ng kanyang pagbabalik… Nagkrus agad ang landas nila.

Nanlamig ang buo niyang katawan. Parang may malamig na kamay na biglang kumuyom sa kanyang puso.

Hindi na siya lumingon. Mas lalo niyang binilisan ang paglalakad.

‘Talaga namang... kung ano pa ang pinakaayaw mong mangyari, iyon pa ang kusang dumarating.’

Isang mabilis na sulyap lang ang nakita niya kanina habang palabas siya ng private room. Ngunit sapat na iyon upang mawala ang lahat ng lakas ng loob niya.

Ayaw na niyang balikan ang nakaraan, at ayaw na niyang magkaroon pa ng kahit anong koneksyon kay Nathan.

Lalo na ngayon… Na kasama niya ang dalawa nilang anak.

Kung malaman ni Nathan na hindi lang pala siya nabuntis noon… Kundi ligtas din niyang naipanganak ang dalawa pa nilang anak...

Tiyak na hindi na siya nito hahayaang makaalis. Sa sobrang pagkataranta, halos patakbo siyang nagtungo sa restroom.

Pagdating doon ay agad siyang sumigaw.

"Cielo! Cyler! Nandiyan ba kayo?"

Ngunit... Tahimik ang loob. Walang sumagot.

Kasabay niyon ay nakita niyang papalapit na si Nathan mula sa dulo ng pasilyo. Lalong bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi na siya nag-isip pa. Hindi na rin niya pinansin kung women's restroom ba iyon o men's restroom. Agad siyang pumasok sa loob upang makaiwas.

Samantala, dire-diretsong hinabol siya ni Nathan hanggang sa harap ng women's restroom.

Huminto siya sa labas. Nanatili siyang nakatayo roon, naghihintay. Sigurado siyang hindi maaaring mawala na lang ang babaeng iyon.

Ngunit lumipas ang ilang minuto… Hanggang sa humaba ang paghihintay niya.

Wala pa ring lumalabas. Unti-unting kumunot ang kanyang noo.

Unti-unti ring nagsimulang mabuo sa isip niya ang isang tanong.

‘Serenity… Nasaan ka na?’