The Contract Agreement Between Mr. Ross

Four hundred thousand pesos.

'Yun ang eksaktong halaga ng buhay ng labindalawang taong gulang kong kapatid.

Nakatambay ako sa faded blue metal bench sa labas ng Intensive Care Unit ng St. Jude Memorial Hospital. Nanginginig nang malala ang mga kamay ko habang hawak ang nagusot na billing statement. Amoy rubbing alcohol, floor wax, at matinding takot ang buong hallway. Pero kahit anong gawin ko, mas nangingibabaw pa rin ang boses ng heart monitor mula sa loob ng silid ni Leo.

Beep. Beep. Beep.

Parang countdown clock na unti-unting pumapatay sa akin.

"Miss Ramos?"

Naalerto ako nang lumabas si Nurse Sarah mula sa ICU doors, hawak ang clipboard niya habang nakatingin sa akin nang may awa. 'Yung tingin na 'yun—sobrang kinamumuhian ko na over the past three weeks. Awang-awa sila, pero hindi naman nakakabayad ng oxygen tanks ang awa. Hindi rin 'yon nakakabili ng heart valve.

"Po?" medyo paos kong tanong. Halos dalawang oras lang ang tulog ko gabi-gabi simula nang mag-collapse si Leo sa physical exam niya sa eskwelahan.

"Nakausap ko kasi si Dr. Lazaro," mahinang sabi ni Sarah habang lumalapit sa akin. "Nalipat na sa system ang account niyo under 'Critical Hold.' Miss Clara, hanggang Biyernes na lang po ang ibinigay ng admin para sa downpayment ng second surgery ni Leo. Kapag hindi pa 'to na-settle by 5:00 PM on Friday... rules kasi ng hospital, we will be forced to release his slot in the ICU. Maililipat na po siya sa regular ward."

Regular ward.

Kapag naalis sa specialized machines si Leo, hindi siya tatagal ng tatlong araw. Sobrang hina na ng puso niya.

"P-Pausap naman kay Dr. Lazaro, Sarah," pagmamakaawa ko. Hinawakan ko ang braso niya. Binalewala ko na ang pride ko. Nabenta ko na ang laptop ko, ang lumang gold ring ni Mama, at lahat ng extra graphic design equipment ko. Nag-email na rin ako sa mahigit limampung clients para humingi ng advance sa mga freelance projects, pero walang pumapayag. "Kahit hanggang Lunes lang. Papasok kasi ang payout ko sa isang project next week, magagawa ko talaga ng paraan—"

"I’m sorry, Clara," mahinang putol ni Sarah habang tinutapik ang kamay ko. "Hindi na rin kasi hawak ni Doc ang finance department. Sobrang strict ng hospital board. Subukan mo na lang muna humingi ng tulong sa PCSO o sa barangay. Pero sana... magawan mo agad ng paraan. Para kay Leo."

Nang tumalikod at maglakad paalis si Sarah, para akong sinaksak sa sobrang tahimik ng pasilyo.

Inilagay ko ang mukha ko sa mga palad ko, pilit na pinipigilan ang umiyak. Saan ako kukuha ng apat na daang libong piso sa loob ng forty-eight hours? Magbebenta ba ako ng kidney? Lalapit ba ako sa mga loan shark na mamamatay-tao kapag na-miss mo ang weekly payment? I was only twenty-three years old, working eighteen hours a day as a freelance graphic designer, and making barely enough para lang may makain kami at pambayad sa amortisasyon ng maliit at lumang bahay namin sa Pasig.

Pumutok ang sakit ni Leo four years after naming mawalan ng magulang. Bago mamatay si Mama, nangako ako sa kanya na aalagaan ko ang kapatid ko. Nangako ako na hindi ko siya hahayaang mahirapan. But here I was, failing him because of money. Because of numbers on a screen.

"Miss Clara Ramos?"

Isang hindi pamilyar na boses ang narinig ko. Deep, smooth, and sounding entirely out of place sa lumang pasilyo ng ospital.

Mabilis kong pinunasan ang pisngi ko gamit ang likod ng kamay ko bago ako nag-angat ng tingin. Nakatayo sa harap ko ang isang lalaki na mukhang nasa early thirties niya. Naka-impeccable charcoal suit siya, may silk tie, at perpekto ang gupit ng buhok. Hawak niya ang isang sleek leather briefcase, standing straight with an aura that screamed corporate elite. Sa rundown public hospital na 'to, mukha siyang alien na naligaw.

"Ako nga," sagot ko. Sinubukan kong ayusin ang postura ko kahit nanginginig ako. "Sino ka? Kung galing ka sa collection agency para sa kuryente o bahay—"

"I am not a debt collector, Miss Ramos," agad niyang putol nang napakapormal. Kumuha siya ng isang heavy, matte-black business card na may silver foil lettering at inabot sa akin.

Tinitigan ko ang card.

MARK DELGADO

Executive Assistant to the Chief Executive Officer

Ross Holdings Inc.

Napatigil ang paghinga ko. Ross Holdings.

Kahit hindi ka updated sa balita sa Pilipinas, kilala mo ang apelyidong Ross. Sila ang may-hawak ng pinakamalalaking real estate conglomerates, luxury hotels, at shipping lines sa buong bansa. The Ross family was practically royalty—untouchable, filthy rich, and notorious for ruthless business deals.

"Anong kailangan ng isang Ross sa akin?" tanong ko habang nakatingin sa kanya nang may pagdududa. "Wala akong kilalang milyonaryo. At lalong wala akong utang sa kumpanya niyo."

"My employer, Mr. Alexander Ross, is aware of your current situation," diretsong sabi ni Mark na walang kaabas-abas ang mukha. "He knows about your brother’s condition, your pending house foreclosure, and the four hundred thousand pesos you desperately need by Friday."

Biglang lumamig ang pakiramdam ko. "Sinusundan niyo ba ako? Paano niyo nalaman ang lahat ng 'yan?"

"When Mr. Ross looks into someone, he is thorough," sagot ni Mark habang tumitingin sa silver wristwatch niya. "I am here to offer you an alternative, Miss Ramos. A business transaction. My employer is willing to settle your brother’s hospital bill in full—today—as well as shoulder his entire post-surgery rehabilitation costs. In addition, Ross Holdings will liquidate all remaining debts on your family home."

Nakatitig lang ako sa kanya, sobrang bilis ng tibok ng puso ko. It sounded like a miracle. Para siyang sagot sa lahat ng dasal ko nitong mga nakaraang linggo.

Pero hindi ako tanga. People like Alexander Ross don't throw millions of pesos at random girls in hospital hallways nang walang kapalit.

"Anong kapalit?" tanong ko. Medyo nanginginig pa rin ang boses ko. "Anong kailangan kong gawin?"

Mark offered a small, professional smile. "That is something Mr. Ross prefers to discuss with you personally. My car is waiting at the main entrance. If you want to save your brother's life today, I suggest you come with me. Mr. Ross is a very busy man, and he does not enjoy waiting."

Napatingin ako ulit sa glass window ng ICU. Sa loob, kita ko ang maliit na dibdib ni Leo na gumagalaw sa ilalim ng plastic tube. He looked so fragile.

Tinitigan ko ang black card sa kamay ko, tapos tumingin ako ulit kay Mark. Pride was a luxury only wealthy people could afford. Right now, sagad na sagad na ako.

"Bigyan mo ako ng dalawang minuto," pabulong kong sabi. "Magpapaalam lang ako sa nurse."