FAZER LOGIN"Ikaw na ba ang midnight snack ko ngayon?" Malalim ang boses na tanong niya sa akin.
Nag angat ako ng tingin sa kanya at mabilis na dumapo ang isang palad ko sa kanyang pisngi. Ang bastos niya! Ang bastos bastos niya! "Bastos!" sigaw ko sa kanya saka ako nagmamadaling lumabas at tumakbo palayo sa presidential suite na iyon. Humahangos ako at napahawak pa sa aking dibdib pagkapasok ko sa loob ng elevator. Napakamanyakis! Sinong matinong lalake ang lalabas para sa room service ng nakaganoon lang? Siyempre wala! Walang matinong lalake ang gagawa no'n! Hindi siya matinong lalake! Nagdadabog ako papuntang kitchen at agad na hinanap si Ate Cherry. Putcha! Nawala tuloy iyong antok ko dahil doon. Wala si Ate Cherry sa kusina kaya nagpunta ako sa front desk at doon naglabas ng sama ng loob kay Cathy. "Hindi ko alam na may ganoon!" "Edi nakita mo talaga iyong ano ng lalake? Malaki ba?" Agad na kumunot lalo ang noo ko. "Gaga ka talaga!" "Kasimpleng tanong, Mel! Malaki ba? Sa tingin mo, mga ano kayang size?" Humagikhik siya pagkatapos iyon itanong sa akin. Nagbuga ako ng hangin. Kailangan kong sagutin ang tanong niya dahil kapag hindi ay siguradong paulit ulit lang niya akong kukulitin. "Ano na?" Tila nababagot sa sagot kong sabi niya. Nagawa pa niyang hampas-hampasin ng mahina ang countertop. "Hindi ko alam kung anong size, pero mahaba, matambok, at... mamula-mula," sabi ko at agad na nag iwas ng tingin sa kanya. Agad siyang humalakhak pagkatapos kong sabihin iyon. Napabuga ako ng hangin. Pakiramdam ko ay nangamatis na ang pisngi ko sa sobrang pula. "Talagang natitigan niya!" Nagpatuloy si Cathy sa pagtawa. Ako naman ay napapailing iling na lang na tinalikuran siya. "Oy, oy, oy, oy, saan ka pupunta? Hindi pa tayo tapos mag usap!" "Uuwi na. Gusto ko nang matulog. Bye!" Dinaanan ko lang ang mga gamit ko sa locker saka ako nagmadali palabas ng hotel. Paglabas ko ay ang pangmadaling araw na hangin ang agad na sumalubong sa akin. Sinabog nito ang hanggang bewang at natural na wavy kong buhok. Pumara ako ng taxi at agad na nagpahatid sa bahay. Pagkarating ko'y tahimik na at siguradong tulog na si Lumina sa kwarto niya kaya hindi na ako nag abala pang gisingin siya. Nagdiretso ako sa kwarto upang makaligo at makapagpahinga na. Pero habang nakahiga ay hindi mawala-wala sa isip ko ang nakita kong mahaba kanina. Para iyong larawan na paulit-ulit na nag f-flash sa isipan ko. "Aish! Bakit mo pa ba iniisip iyon, Mel?" sabay gulo ko sa buhok ko. Sa tanang buhay ko ay ngayon lang ako nakakita ng ganung klaseng alaga. Madalas ay iyong maliliit na pangbata ang nakikita ko. At ngayong nakakita ako ng pangmalaki ay halos hindi na ako patulugin niyon kakaisip. Napabuga ako ng hangin at saka ako lumabas ng kwarto upang magtungo sa kusina para sa isang basong tubig. Bumalik ako sa kwarto para subukang matulog ulit at mukhang epektibo naman ang ginawa kong pag inom at nakatulog agad ako. Kinabukasan ay maaga akong nagising upang maghanda ng agahan namin ni Lumina. Pero pagkarating ko sa kusina ay naroroon na siya at naghahanda na ng almusal naming dalawa. "Ang aga mo naman yatang nagising?" tanong ko sa kanya habang humihikab pa. "Late kang nagising," aniya. Naupo ako sa upuang nasa harap ng lamesa saka ako muling humikab. "Antok na antok? Alam mo bang alas otso na?" aniya. Inilapag niya sa lamesa ang nilutong piniritong itlog na may sibuyas at kamatis. Natakam pa ako saglit doon bago nagawang i-proseso ng utak ko ang mga salitang binitawan niya. "Shit! Ano?" naibulalas ko at agad na napatayo. Nagpigil siya ng tawa at halos mamura ko siya nang pakawalan niya iyon. Pero wala na akong oras para makipagbangayan sa kanya. Kailangan ko nang maligo. Mabilisang ligo ang ginawa ko at saka ako agad na nagbihis. Pagkalabas ko ng kwarto ay naabutan ko si Lumina na nakaabang na sa akin sa sala, bitbit ang isang maliit na tupperware na may pagkain sa loob. "Salamat," sabi ko sa kanya saka ko siya hinalikan sa pisngi at kaagad na akong umalis. Pagkarating sa hotel ay naabutan ko si Cathy na nakabusangot na. "Bakit ang tagal mo?" bungad niya sa akin. "Sorry. Late na kasi ako nakatulog kagabi kaya matagal rin akong nagising." Inismiran niya ako. "Late ka nakatulog kagabi kasi iniisip mo pa iyong nakita mo. Jusko, Mel! Dalaga ka na talaga! Hindi na virgin ang mga mata mo!" natatawang sabi niya. "Loka-loka ka talaga, Cathy! Punta lang ako ng locker room sandali!" Dahan-dahan siyang napapikit. "Bilisan mo lang, ah?" "Oo na!" "Bilisan mo kasi nandito si Mr. Buenaventura. Pinapatawag ka!" Agad akong natigilan sa akmang pag alis. Oh god! Napaisip agad ako kung anong mga nagawa kong mali para ipatawag ako. "B-bakit daw?" Nagkibit-balikat si Cathy. "Hindi ko alam. Bilisan mo na lang." Alanganin pa akong umalis at nanatili pa ang mga tingin ko kay Cathy bago ako tuluyang nagtungo sa locker. Habang nagsasalansan ng gamit ay agad akong natigilan nang naalala ang mga nangyari kagabi. Nanlaki ang mga mata ko't napatakip ako ng bibig. Lagot na! Nasampal ko pala ang guest sa presidential suite kagabi. "Got ya!" agad akong napalingon sa bukana ng locker room nang nakarinig ako roon ng baritono ng isang lalaki. Sandali akong natulala at natigilan nang nakita ang matikas na lalaki na nakasuot ng puting v neck shirt na sobrang hapit sa kanyang katawan. Napataas ang dalawang kilay ko nang napansin ang pagkakabakat ng kanyang abs. Totoo pala talaga ang six-pack abs! Bababa na sana ang tingin ko pero agad kong pinigilan ang aking sarili. Napalunok ako at nagbalik ng tingin sa kanyang mukha. Namamanghang ngisi ang naroroon sa kanyang labi nang datnan ng aking tingin. Nakataas rin ang kanyang kilay habang nakatingin sa akin. Sumandal siya sa hamba ng pintuan at saka pinagkrus ang mga braso. "Bumababa talaga ang tingin mo sa tuwing nakikita mo ako no? Am I that hot?" Napasinghap ako. Grabe sa yabang! "Anong ginagawa mo dito? Gusto mong masampal ulit?!" singhal ko. Nanlaki ang kanyang mga mata at agad na nagtaas ng dalawang kamay. "Easy! Wala naman akong ginagawang masama sa iyo ah? Ikaw nga 'yong nanampal kahit na ikaw naman 'yong namboso kagabi." "What?!" Halos maputol ang mga litid ko sa sigaw ko na iyon. "Oh? Bakit? Ako naman talaga 'yong nakitaan mo hindi ba? Tapos ikaw pa iyong nagpasarap sa panonood at ako pa iyong sinampal mo! Ibang klaseng babae!" Ibang klase rin siyang lalaki! Saan niya kinukuha ang kakapalan niya ng mukha?ZOREN KEYDEN RUSSELL“Focus na focus tayo sa cellphone ah? Ano 'yan? Porn 'yan no?” sabay halakhak ni Roiden. Sinubukan pa niyang silipin ang cellphone ko pero agad ko ring inilayo.“Gago! Hindi ako nanonood ng porn!” sabay tapon ko ng unan.“Hindi daw. E sa porn ka nga natuto. Gago!” singit naman ni Art.Kapag talaga nandito sila sa suite ko ay ang gugulo nila. Napakaingay at laging ako ang ginagawang clown.“Wala ba kayong mga trabaho? Ba't nandito na naman kayo? Sino ba kasing nagpapunta sa inyo dito?” reklamo ko.“Si Art. Brokenhearted daw, e,” sabi ni Neo.Umayos ako ng upo at humarap sa kanila. Si Dwayne ay naglalapag ng mga inumin at pulutan mula sa food cart na kaka-deliver lang. Habang si Art ay nagsisimula ng tumungga sa bote.“Anong problema, Art?” tanong ko.“Nai-inlove na siya do'n sa babaeng pumatay sa fiancee niya,” natatawang sagot ni Neo.Anong nakakatawa doon? Gago talaga! Malaking problema 'yon, tinatawanan pa.“I am not sure yet. And fuck! Kailangan ko itong pigila
“Hindi ko alam kung paano kang kokontakin, Mina. At saka isa pa, ayaw ko na ring ipaalam sa iyo kasi narinig ko no'n mula kay Dwight na umuwi kayong Mindoro upang makaiwas sa gulo ng pamilya nila at no'ng Yvette. Alam kong may pinagdadaanan ka rin, kaya bakit pa ako dadagdag 'di ba?”Sunod-sunod siyang umiling. “Mel, hindi iyon ganun. Dapat ay nagsabi ka sa akin para masandalan mo rin ako. Ang bigat sa dibdib na naroroon ka no'ng nahihirapan ako, pero wala ako sa tabi mo no'ng ikaw naman ang naghihirap.”Ngumiti ako. “Ayos lang ako, Mina. Ayos na ako. Nakaya ko lahat.”“Na mag isa? Mahirap 'yon, Mel! At saka nakokonsensya ako, paulit-ulit kong sinasabi kay Dwayne na ang tanga mo kasi pinakawalan mo pa si Zoren. Ang alam kasi namin ay mahal na mahal ka niya. Sorry, Mel kung naisip kong ang tanga mo para piliing masaktan mag isa at ipagluksa ang pagkawala ng anak mo mag isa. Sorry kung naisip kong ang tanga mo at pinili mong pakawalan si Zoren, na pwede namang dalawa kayo at maging sand
Marahan kong inilapag ang isang piraso ng puting tulip sa eksaktong lokasyon kung saan nawala ang anak ko. Tatlong taon na ang nagdaan at hindi ko akalaing magagawa ko ito ngayon nang hindi na naninikip ang dibdib.Sabi nga nila, you have to face your fears, you have to feel the pain and embrace it para tuluyan ka nitong iwan. Hindi man madali ang proseso pero may kaginhawaan sa huli.Tatlong taon na mag isa lang ako. Tatlong taon na pinili kong maging si Melissa Valderama at tuluyang kalimutan si Melissa Loyola. Tatlong taon ang ginugol ko upang mabuo muli ang puso ko pero hanggang ngayo'y hindi ko pa rin mabuo-buo. Tatlong taon at ito pa rin ako . . . Umaasa at naghihintay na mabuo ulit.Isang mahabang pagbuga ng hangin ang ginawa ko nang tumingala ako. Isang ngiti ang pinakawalan ko nang nakita ko ulit ang hugis batang ulap sa asul na kalangitan.At bago pa man tumulo ang mga luha ko ay sumakay na ako sa sasakyan ko at nagtungo sa opisina. This is my daily routine. Dumadaan ako sa
“Anong ginagawa mo dito?” walang ekspresyong bungad ni Clara sa akin. Ni hindi man lang siya umupo at nanatili lamang nakatayo sa aking harapan.“Maupo ka,” sabi ko.Inirapan niya ako nang nag iwas siya ng tingin. Marahas din siyang bumuntonghininga bago nagbalik ng tingin sa akin.“Next time, huwag ka nang mag aksaya ng panahon para bisitahin ako dito because it's not worth it. Ayaw kong tumanggap ng bisita. Lalong lalo na kung isang Valderama.”“Wala ka bang balak humingi ng tawad sa akin? Sa amin? Namatay si Melani, Clara!”“I don't care! At kahit ano pang sabihin mo, hindi ako hihingi ng tawad sa inyo because you're family deserved it all!”Napatayo ako. “Napakawalanghiya mo talaga!”Sarkastiko siyang ngumisi. “Ngayon mo pa na-realize?”Naikuyom ko ang mga kamao ko't nakagat ko ang aking labi. “Mabubulok ka sa kulungan. Sisiguraduhin kong magdudusa ka dito.”Nagkibit-balikat siya. “We'll see. Kasi sa pagkakaalam ko, Dwight's looking for a way for me to get out of here. Paunahan na
“Iiwan mo pa rin ako? Iiwan mo pa rin ako kahit na maayos na ang lahat at nakakulong na si Clara? Zoren, wala nang sagabal sa ating dalawa at alam ko nang hindi ikaw ang dahilan kaya nawala ang anak natin. Kaya bakit mo pa rin nagawang mag desisyon ng ganyan?”Hawak hawak ko ng mahigpit ang kanyang kamay. Ayaw ko 'yong bitiwan. Pakiramdam ko kapag ginawa ko 'yon ay tuluyan na siyang mawawala sa akin. Na wala ng chance para sa aming dalawa.“I'm sorry, Mel. Mahal kita pero sa tingin ko, kailangan kong lumayo.”Yumuko ako at umiling. Hinayaan kong bumagsak ang mga luha ko sa espaltong kalsada kung nasaan kaming dalawa. Ngayon lang kaming dalawa muling nagkita matapos ang isang linggo. Katatapos lang ilibing ni Melani kaninang umaga. Hindi rin siya pumunta sa libing. Ngayon ko lang talaga siya nakita ulit. Ang akala ko ay magiging masaya ako sa sasabihin niya. Excited pa naman akong bumaba nang tawagin ako ni Ena dahil narito nga raw si Zoren. Pero ito pala ang dadatnan ko. Ang pamamaala
“Baby, I'm sorry. I'm sorry for being late.”Panay ang hagulgol ko't halos ayaw ko nang humiwalay mula sa pagkakakapit ko kay Zoren. Wala na akong pakialam kahit pa nagpapalitan na ng bala ang paligid namin.“Ang akala ko . . . Akala ko . . .”“Shhh!”Mas lalong humigpit ang kapit ko sa kanya.“Si Melani . . . Patay na si Melani.”Hindi sumagot si Zoren bagkus ay inalalayan niya akong makatakbo papunta sa dock at makasakay sa yate.“Stay here.”“Saan ka pupunta?” agad kong habol at hawak sa braso niya nang sinubukan niyang talikuran ako.“Mel . . .” Agad akong lumingon sa pinanggalingan ng boses at nakita si Dwight na inaangat ang mga braso para sa akin.Napabuntonghininga ako at agad na tumakbo upang yakapin siya. Isang mahigpit na yakap ang iginawad sa akin ni Dwight.“Ang hirap niyong hanapin. Sorry. We weren't able to track you as soon as possible.”“Dwight, si Melani. P-patay na siya. Namatay siya kakabugbog ng mga tauhan ni Clara,” pagsusumbong ko.Tumango si Dwight.“Kailangan







