Chapter 7

Nanlaki ang mga mata ni Natalie sa sinabi ni Nyle. "That's a ridiculous demand, Nyle!" Kontra niya.

"That's a reasonable demand as your punishment for keeping my son away from me! I will let you taste how it feels like to be in my shoes!" May diin nitong bigkas.

"Nigel is still young! Hindi niya maiintindihan kung basta-basta nalang natin baguhin kung ano ang nakasanayan niyang itatawag sakin!"

"Then that's your problem! Not mine!" Kibit balikat nitong bigkas.

Nakipagsukatan siya ng titig sa lalaki habang taas baba ang kanyang dibdib dahil sa nararamdaman niyang galit para sa lalaki.

"Sumusobra ka na talaga, Nyle!" May diin niyang bigkas.

Sarkastiko naman itong ngumisi. "I'm just giving you the treatment you deserve Natalie. Sign the marriage application now so my lawyers could work on them immediately!" Naiinip nitong bigkas.

Napatitig siya sa mga papeles sa harapan niya. Ilang beses siyang napalunok para mawala ang bikig sa kanyang lalamunan bago dinampot ang sign pen na nasa kanyang tabi.

Akmang pipirmahan na niya ang marriage application nang makaramdam siya ng panginginig ng kanyang mga kamay. This isn't what she had dreamed of. Totoo ba pinangarap niya noon na maikasal sa lalaki sa tamang panahon subalit hindi sa ganitong paraan.

"What are you waiting for? Nag-aalangan ka parin ba? Don't you want to continue Nigel's treatment?" Untag nito sa pananahimik niya.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa sign pen bago dahan-dahan na nilagdaan ang marriage application. Makalipas ang ilang sandali ay itinulak niya iyon palapit kay Nyle.

Sinipat nito ng tingin ang mga papeles bago ipinakuha sa kasama nilang lawyer. Nang makita niyang tapos na ang lahat, tumayo na siya mula sa kanyang kinauupuan.

"Natapos ko na ang gusto mo. Pwede na ba akong bumalik sa ospital? Baka hinahanap na ako ni Nigel," malamig niyang turan.

Tumango naman ang lalaki at tumayo narin. "I will be coming with you."

Natigilan siya at napatingin kay Nyle. "Sasama ka?"

"Yes. The marriage application is already signed so it's time for you to introduce me to my son," walang emosyon nitong wika.

Humugot siya ng hangin bago tumango. "Okay. Gagawin ko ang nais mo," aniya at nauna ng lumabas.

Isang tinted na kotse ang ginamit ni Nyle. Doon siya nito inutusan na sumakay at ito narin mismo ang nagmaneho habang nakasunod sa kanila ang maraming bodyguards nito.

Tahimik sila sa buong byahe nila. Pakiramdam siya pagod na pagod siya sa naging pag-uusap nila kahit na maikli lang naman iyon. Hindi rin naman siya kinausap ni Nyle at nanatili lang na nakatutok ang mga mata sa daan.

Hindi nagtagal, huminto ang sasakyan ni Nyle sa underground parking lot ng ospital. Sa backdoor elevator sila dumaan papunta sa silid na kinaroroonan ni Nigel.

"Nyle," tawag niya sa lalaki.

Dahan-dahan naman itong lumingon sa kanya. "What?"

Humugot siya ng malalim na paghinga bago nagsalita. "Tungkol sa... Tungkol sa nais mo na hindi na ako tatawagin ni Nigel na... na Mama. Pwede bang sa susunod nalang natin ipatupad iyon? Ipapakilala kita sa kanya ngayon at sigurado akong magugulat siya. Ayoko lang na ma-overwhelm siya sa mga bagay na sasabihin natin sa kanya."

Sandali namang natahimik ang lalaki pero kalamnan ay tumango narin. "Just make sure to do it kapag nakalipat na kayo sa bahay ko."

"Okay. Walang problema," buntong hininga niyang sagot.

Hindi na sil muling nag-usap pa hanggang sa makarating sila sa harapan ng silid na kinaroroonan ni Nigel. Pagpasok niya sa loob, gising na ang anak niya. Agad na nagliwanag ang mga mata nito nang makita siya.

"Mama..." Mahina nitong sambit.

Agad siyang lumapit sa bata. Nagbigay daan naman ang nurse na nakabantay kay Nigel para makapag-usap sila.

"Saan po ikaw galing, Mama?" Tanong nito.

Masuyo siyang ngumiti bago hinaplos ang pisngi ng bata. "May inaasikaso lang si Mama sa labas kaya wala ako dito kanina. How are you feeling? Gutom ka na ba?" Malumanay niyang tanong.

Marahan naman itong umiling. "Di pa po. Gusto ko po sana magplay sa labas."

Kinagat niya ang pang-ibaba niyang labi para hindi siya tuluyan na maiyak. "Hindi pa kasi pwede ngayon anak. Sa susunod nalang kapag magaling ka na, okay?"

"Kailan po ako gagaling, Mama?"

Natigilan naman siya. Siya mismo hindi alam kung kailan ito gagaling kaya wala siyang maapuhap na sagot.

Nasa ganung kaisipan siya ng bumukas ang pintuan ng silid ni Nigel at pumasok si Nyle. Napatingin ang kanyang anak sa lalaki bago napasulyap sa kanya.

"Nandyan na naman ang giant na lalaki Mama," bulong nito.

"G—giant?" Gulat niyang tanong.

Sunod-sunod na tumango ang kanyang anak. Napalingon siya kay Nyle. Kung tutuusin, tama naman ang anak niya. Talagang matangkad naman talaga si Nyle dahil sa pagkakaalala niya, lampas six foot ang lalaki.

"Sino po siya Mama?" Tanong pa ni Nigel.

Hindi naman siya nakapagsalita agad. Nais man niyang sabihin kay Nigel na ang lalaki ang ama nito pero hindi niya maapuhap ang kanyang boses na gawin iyon.

Tumayo si Nyle malapit sa hospital bed ni Nigel bago ito nagsalita. "Hey there little buddy. I'm your Daddy..."