Quiet Unknown Call

“Mommy… sino po yun?”

Napahigpit agad ang hawak ni Claire sa cellphone habang nakatingin kay Noah na nakaupo pa rin sa hospital bed, bahagyang nakakunot ang noo dahil sa biglang tensyon sa kwarto.

“Wala yun baby.”

Mabilis niyang pinilit gawing normal ang boses kahit parang may nakabara sa lalamunan niya.

“Wrong number lang.”

Nagkibit balikat si Noah pero hindi agad naniwala ang itsura niya.

“Parang galit siya…”

Napasinghap si Claire sa loob niya.

Hindi galit.

Mas masahol pa.

May laman yung boses.

Yung uri ng boses na hindi basta tumatawag lang.

Yung uri ng boses na sanay mag utos at sinusunod.

“Baka nagkamali lang talaga,” ulit niya habang maingat na inaayos ang kumot sa anak.

Sa gilid ng kama, si Chloe ay tahimik lang na nakamasid. Halatang may gustong itanong pero pinipigilan.

Tumalikod si Claire para itago ang panginginig ng kamay niya.

Hindi niya kayang ipakita kay Noah kung gaano siya naapektuhan.

Hindi niya kayang ipaliwanag kung bakit ang simpleng unknown number ay parang biglang bumalik lahat ng multo sa dibdib niya.

Dahan dahan siyang lumapit sa bintana ng kwarto.

Sa labas, abala pa rin ang ospital. May mga dumadaan na nurse, may umiiyak sa hallway, may mga taong pilit lumalaban para sa buhay.

Pero sa loob niya…

Tahimik ang bagyo.

“Claire…”

Mahinang tawag ni Chloe.

“Hm?”

Lumapit ito sa kanya.

“Okay ka lang ba?”

Tumango siya agad.

“Oo naman.”

Pero hindi naniwala si Chloe.

“Kasi kanina ka pa nanginginig.”

Napatingin si Claire sa sariling kamay.

Totoo.

Parang hindi niya kontrolado.

Pinisil niya ang palad para pigilan.

“Pagod lang ako.”

Hindi na sumagot si Chloe.

Sa kabilang kama, gumalaw si Noah at muling nagsalita.

“Mommy…”

Lumapit agad si Claire.

“Ano baby?”

“Bakit parang natatakot ka?”

Natigilan siya.

Masyadong obserbante.

Masyadong malalim magtanong para sa batang may sakit.

“Hindi ako natatakot,” agad niyang sagot habang hinaplos ang buhok nito.

Ngumiti si Noah ng bahagya.

“Lagi mo po sinasabi yan.”

Napatahimik si Claire.

Kasi totoo.

Lagi niya sinasabi.

Kahit hindi totoo.

Kahit halos bumagsak na siya sa loob.

“Hindi mo kailangan mag alala ha,” sabi niya habang pinipilit maging steady ang boses.

“Okay?”

Tumango si Noah pero hindi nawala yung tingin niya na parang may alam siyang hindi sinasabi.

“Mommy…”

“Hm?”

“Kung may tumawag ulit…”

Huminto siya sandali.

“Pwede ko ba sagutin?”

Agad nanigas si Claire.

“Hindi.”

Diretso.

Mabilis.

Masyadong mabilis.

Nagulat si Noah.

“Bakit?”

Napakagat labi si Claire.

Kasi hindi niya alam paano ipapaliwanag na ang mga tawag na iyon ay hindi lang basta tawag.

Na sa kabilang linya ay isang lalaking hindi pa niya handang harapin.

“Basta… wag mo sasagutin kapag wala ako ha.”

Mahinang tumango si Noah.

“Okay po.”

Pero hindi pa rin nawala yung curiosity sa mata niya.

“Si Daddy ba yun?”

Parang tumigil ang mundo ni Claire.

“Ha?”

“Yung tumatawag kanina…”

Umiling siya agad.

“Hindi.”

“Sure?”

“Sure.”

Sinungaling.

Pero kailangan.

Tumikhim si Chloe sa likod.

“Claire…”

Tumingin siya.

“May sasabihin ako.”

“Later na,” putol agad niya.

Ayaw niya ng dagdag na usapan.

Ayaw niya ng dagdag na tanong.

Ayaw niya ng kahit anong magbubukas ulit ng nakaraan.

Lumapit siya kay Noah at hinawakan ang kamay nito.

“Matulog ka muna ha. Kailangan mo magpahinga.”

Tumango si Noah pero bago pumikit…

“Mommy…”

“Hm?”

“Pag gumaling ako…”

Huminto siya.

“Ano yun?”

Mahinang ngumiti si Noah.

“Gusto ko maghanap ng Daddy.”

Parang may dumaan na matalim na hangin sa dibdib ni Claire.

Hindi siya sumagot agad.

Kasi kahit gusto niyang tanggihan…

Alam niyang darating talaga ang araw na iyon.

At hindi niya alam kung handa na siya.

“Matulog ka na,” mahinang sabi niya habang pinipilit ikubli ang sakit.

Unti unting pumikit si Noah.

Pero kahit tulog na…

Naiwan sa hangin ang sinabi niya.

Parang sugat na hindi agad maghihilom.

Sa labas ng kwarto, tumayo si Chloe at lumapit kay Claire.

“Hindi mo pwedeng itago habang buhay yan.”

Hindi siya sumagot.

“Claire…”

“Please,” mahina niyang putol.

“Hindi ngayon.”

Tumahimik si Chloe.

Pero sa sandaling iyon…

Muling nag vibrate ang cellphone ni Claire sa bulsa niya.

Unknown number ulit.

Mas mahaba ang vibration ngayon.

Mas insistente.

Hindi niya tiningnan.

Hindi niya sinagot.

Pinatay niya agad screen.

“Hindi mo ba sasagutin?” tanong ni Chloe.

“Hindi.”

“Paano kung important?”

“Walang importante.”

Pero hindi totoo yun.

Kasi kahit hindi niya tinitingnan…

Alam niyang iisa lang ang puwedeng tumatawag ng ganito.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon…

Hindi na siya sigurado kung kaya pa niyang tumakbo.

Sa loob ng kwarto, biglang nagmulat ulit si Noah.

“Mommy…”

Agad siyang lumapit.

“O bakit?”

Mahinang boses.

“Nanaginip ulit ako…”

“Ano yun baby?”

Ngumiti si Noah kahit inaantok.

“Siya ulit, yung lalaking naka puti…”

Nanlamig si Claire.

“Doktor daw siya…”

Tahimik siya.

Hindi humihinga ng maayos.

“Hinahanap niya daw po tayo…”

Dahan dahan humigpit ang hawak ni Claire sa kamay ng anak.

“Huwag mo na aalalahanin yun,” pilit niyang sabi.

Pero bago pumikit ulit si Noah…

Isang huling bulong ang lumabas sa labi niya.

“Mommy… parang kilala ko siya…”