Tiny Broken Wish

“Mommy… may gusto akong sabihin?”

Napahinto si Claire sa pag-aayos ng kumot sa hospital bed. Nakaupo siya sa gilid habang hinahaplos ang buhok ni Noah na bahagyang basa pa ng pawis.

“Hmm? Ano yun baby?”

Nakangiti si Noah pero halatang pagod pa rin ang katawan niya. May oxygen tube pa rin sa gilid ng ilong niya, pero pilit niyang binabawi ang normal na itsura ng bata na parang walang sakit.

“Mama… huwag ka magagalit ha?”

Napakunot noo si Claire.

“Ano na naman yan?”

Naglaro ng konti ang daliri ni Noah sa kumot bago siya nagsalita.

“Gusto ko po kasi… makilala si Daddy.”

Parang may biglang humigpit sa dibdib ni Claire.

Hindi siya sumagot agad.

Hindi dahil hindi niya alam sasabihin.

Kundi dahil alam niya na darating ang tanong na ito.

Matagal na.

“Baby…”

Mahina niyang tawag.

Pero si Noah hindi tumigil.

“Lagi ko po kasi siya naiisip.”

Napahawak si Claire sa kamay ng anak niya.

“Bakit mo naman naisip yan?”

Nagkibit balikat si Noah.

“Kasi lahat ng classmates ko may Daddy.”

Tahimik ang kwarto.

Tanging tunog ng machine ang sumasagot sa katahimikan nila.

“Yung iba sinasama sila sa school.”

“Yung iba binibilhan ng toys.”

“Yung iba pinapagalitan ng Daddy nila.”

Napapikit si Claire.

Ang bigat.

Parang bawat salita ng anak niya ay maliit na kutsilyo na unti unting dumudurog sa kanya.

“Pero ako wala…”

Mahinang sabi ni Noah.

“Bakit wala ako?”

Hindi agad nakasagot si Claire.

Kasi kahit siya…

Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang isang bagay na pilit niyang tinakasan.

“Baby…”

“Hindi ba ako deserve magkaroon?”

Agad siyang napailing.

“Hindi ganon.”

“Eh bakit wala?”

Napakagat labi si Claire.

Gusto niyang sabihin na hindi ganun kasimple ang mundo.

Na hindi lahat ng bata kumpleto ang pamilya.

Na hindi lahat ng ama nananatili.

Pero alam niyang kahit anong paliwanag…

Hindi pa rin mawawala yung kulang.

Umupo siya ng mas malapit at hinawakan ang mukha ni Noah.

“Makinig ka sa Mommy ha.”

Tumango si Noah.

“Wala kang kasalanan.”

Nagbago ekspresyon ng bata.

“Eh bakit wala siya?”

Sandaling katahimikan.

At sa katahimikan na iyon…

Parang bumalik lahat ng alaala na pilit niyang kinukulong.

Isang gabi.

Isang lalaking hindi niya dapat inibig.

Isang desisyon na nagbago ng buong buhay niya.

“Hindi lahat ng tao… kaya manatili.”

Mahina niyang sagot.

Napatingin si Noah sa kanya.

“Iniwan niya tayo?”

Napapikit si Claire.

“Hindi siya nag stay.”

“Bakit?”

Hindi niya alam.

O ayaw lang niyang aminin na kahit siya…

Hindi rin sigurado.

Kasi hindi niya binigyan ng pagkakataon si Drake para magpaliwanag.

Siya ang umalis.

Siya ang naglihim ng lahat.

“Baby…”

Hinawakan niya kamay ni Noah nang mas mahigpit.

“Hindi mo kailangan si Daddy para maging buo ka.”

Pero si Noah…

Hindi sumagot.

Tahimik lang siyang nakatingin sa kisame.

“Gusto ko lang po makita siya.”

Mahinang sabi niya.

“Isang beses lang.”

Parang sumikip ang dibdib ni Claire.

“Bakit?”

Dahan dahan lumingon si Noah sa kanya.

“Kasi…”

Huminto siya sandali.

At sa murang boses…

“Baka pag nakita niya ako… hindi na siya umalis ulit.”

Naputol ang paghinga ni Claire.

Hindi niya alam kung paano tatanggapin yung sakit na iyon.

Yung inosenteng pag asa ng bata na hindi alam ang buong katotohanan.

“Baby…”

“Promise ko po hindi ako magpapabigat.”

Agad napailing si Claire.

“Hindi ka pabigat.”

“Gusto ko lang po malaman kung sino siya.”

Tahimik si Claire.

Hindi niya kayang sabihin ang totoo.

Na ang lalaking hinahanap ng anak niya…

Ay isang taong hindi niya sigurado kung kaya pang makita ulit.

Isang lalaking maaaring magbago ng lahat kapag nalaman ang katotohanan.

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

“Claire…”

Si Chloe.

May dala itong maliit na paper bag.

“Dinalhan kita ng pagkain.”

Ngumiti si Claire kahit pilit.

“Salamat.”

Pero nakatingin si Chloe kay Noah.

“Okay ka na baby?”

Tumango si Noah.

“May question po ako.”

Napatingin si Chloe.

“Ano yun?

“Normal po ba na wala kang Daddy?”

Natigilan si Chloe.

Napatingin siya kay Claire.

Pero si Claire…

Hindi makatingin pabalik.

“Baby…” mahinang sabi ni Chloe.

“May mga pamilya na hindi perfect.”

“Pero bakit ako?”

Tahimik.

Walang makasagot.

Kahit si Chloe.

Biglang nag ring cellphone ni Claire.

Unknown number ulit.

Nanigas siya.

Tinitigan lang niya yun.

Hindi sumagot agad.

“Mommy?” tanong ni Noah.

Huminga siya nang malalim.

At pinindot ang sagot.

“Hello?”

Tahimik.

Isang sandali lang.

At saka…

“Claire Dela Cruz.”

Nanlamig buong katawan niya.

Hindi niya kailangan kilalanin ang boses.

Kasi kahit limang taon na…

Hindi pa rin niya nakakalimutan.

“Wag ka na tumawag ulit,” agad niyang sabi.

Pero hindi siya pinansin.

“May anak ka.”

Parang bumagsak mundo niya.

“Wala kang pakialam.”

“May heart condition siya.”

Nanigas si Claire.

Parang huminto lahat.

Paano niya nalaman?

“Sinong nagsabi sayo?”

Tahimik.

At sa kabilang linya…

“Nasaan siya.”

Hindi tanong.

Utang na loob.

Parang utos.

“Wag mo pakialaman buhay namin.”

“Claire.”

Mas malamig na boses.

Mas mabigat.

“Nasaan kayo?”

Napatingin si Claire kay Noah na nakatingin sa kanya ngayon.

Parang naramdaman ng bata ang tensyon.

“Mommy…”

Pinatay niya tawag.

Mabilis.

Masyadong mabilis.

Nanginginig ang kamay niya habang tinatago cellphone.

“Claire…” mahinang sabi ni Chloe.

Pero si Claire…

Hindi na nakapagsalita.

Kasi sa utak niya…

Isang pangalan lang ang sumisigaw.

Drake.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon…

Alam niyang hindi na siya pwedeng tumakbo.

Dahan dahan lumingon si Noah sa kanya.

“Mommy…”

“Hm?”

“Sino po yun?”

Napapikit si Claire habang pilit pinipigilan luha niya.

“Wala yun baby.”

Pero alam niyang hindi totoo yun.

Kasi sa labas ng kwarto…

May paparating na bagay na matagal na niyang kinakatakutan.

At sa huling tingin ni Noah sa kanya…

“Mommy… pwede ko na po ba siyang makita?”