The Goodbye

[Vera's POV]

Kapwa nakahiga lang kami ni Kraven sa kama pagkatapos ng madugong labanan naming dalawa rito. Nababalutan ng kumot ang aking kahubdan at ganoon din siya hanggang baywang. Parehong kalmado na ang aming paghinga at balik na sa totoong mundo ang aming kamalayan.

All the while ay ginusto ko naman ang nangyari ulit sa amin at wala akong pinagsisihan. Hindi naman siguro ito magiging sagabal sa misyon ko. Alam ko rin na magpapa-investigate siya tungkol sa akin, kasi kagabi habang naghahapunan kami ay nakita ko sa mga titig niya na gusto niya pa akong makilala nang lubusan.

Napabuntong-hininga na lang ako. Naiisip ko na kapag nalaman niya ang tungkol sa pagkatao ko, mauulit pa kaya ang ganitong nangyari sa amin? Gugustuhin niya pa kaya na maangkin akong muli?

Ay, erase, erase! Bahala na nga siya. Basta ang mahalaga sa akin ay matapos ko nang maayos ang misyon at makabalik na sa Manila.

Pagkagising ko ay mag-isa na lang ako sa kama. Saglit kong nakalimutan kung ano ang nangyari kagabi. Natiklop na pala nang maayos ang nahubad kong damit. Malagkit ang pakiramdam ko at kailangan kong maligo bago ako umalis.

Nang makita ko ang isa pang p***o sa silid ay pumasok na ako roon bitbit ang aking mga damit at ang kumot na gagawin ko na ring tuwalya. Hindi na ako nagsabon kaya madali lang akong natapos. Ipinunas ko ang kumot sa aking katawan at lumabas na.

"Gising ka na," sabi ni Kraven pagkakita sa akin.

"Baka tulog pa talaga ako at kaluluwa na lang itong nakikita mo," pasuplada kong sagot sa kanya, na ikinatawa naman ng kumag na doktor.

"Tara na sa kitchen, naka-ready na ang almusal na niluto ko," yaya nito sa akin.

"Baka gusto mo muna akong matapos magbihis para makakain na? Gutom pa naman ako. Puwede ka nang mauna sa mesa at susunod na lang ako," sabi ko sa kanya nang mahinahon. Baka kasi hindi niya pa ako pakainin, eh sobrang gutom na gutom na talaga ako.

"Aalis ka na ba pagkatapos mong kumain?" tanong ng poging doktor.

Oo, pogi siya. Literal na pogi naman talaga makalaglag-panty, bra, at iba pa. Naku, naku! Ano na naman itong naiisip ko? Naloloka na naman ako sa sarili ko.

"Ahm, yes, aalis ako. May naiwan akong kasamahan, eh. Baka nag-aalala na 'yon kasi hindi ako nakauwi at hindi rin matawagan," pagsisinungaling ko para payagan na akong umalis.

May minamanmanan akong drug dealer na kailangan madakip kaya pagkatapos dito ay dapat mag-focus na ako sa misyon ko. Gusto ko na itong matapos para makapagpahinga naman ako nang medyo matagal-tagal at magbakasyon sa tabing-dagat na walang misyong iniisip.

"Sige. Gusto mo ba ihatid na lang kita kung saan ka uuwi?" tanong ni Kraven.

"Hindi na, Dok. Kaya ko na pong umuwi mag-isa. Safe naman sa daan at sa uuwian ko," pagtanggi ko sa doktor.

Hinatid niya ako hanggang sa may p***o.

"Thank you, Dok," sabi ko.

Tumango lang ito at tinitigan ako sabay sabing, "Ingat ka, at sana magkita pa tayong muli."

"Goodbye, Kraven." Lumapit ako sa binatang doktor at kinintalan ko siya ng mabilisang halik sa labi bago tuluyang tumalikod.

[Kraven's POV]

Nakatayô lang ako sa may p***o. Hinintay ko munang mawala sa paningin ko si Vera bago ako pumasok sa loob. Naupo ako sa couch dahil natapos na kahapon ang seminar na dinaluhan ko rito sa Davao.

Napapaisip ako kung anong trabaho ng dalaga at bakit misteryoso ang kanyang personalidad. Alam mo 'yong kilos-mayaman pero kumikilos na tila handang pumatay kapag inagrabyado? Ganoong-ganoon ang aura niya.

Masisiraan na yata ako ng bait sa kakaisip sa dalaga. Pagdating ko talaga sa Manila, ako mismo ang pupunta sa kumpanya ng kaibigan kong si Nigel at ako ang mag-aabot ng litrato ng dalaga. Gusto ko kasing mapabilis ang pag-iimbestiga tungkol sa kanya. Kung kinakailangan na ako mismo ang mangulit sa kaibigan ko ay gagawin ko, kahit pa magalit ito sa akin. Wala akong pakialam, magbabayad naman ako kahit triple sa saktong presyo, basta mapadali lang ang gusto ko.

Ang kaibigan ko kasi ang may-ari ng Angel's Detective Agency at lahat ng mga tauhan nito ay magagaling sa paghahanap, pag-ispiya, at pagdakip ng mga salot sa lipunan. Dati kasing NBI agent ang parehong mga magulang ni Nigel kaya rito namana ng aking kaibigan ang pagkahilig sa paglutas ng mga kaso na hindi kayang lutasin ng mga pulis. Sa kanila ipinapasa ang mahihirap na trabaho kaya sikat na sikat ang kumpanya nito.

Hindi rin siya nagha-hire ng hindi magagaling. Babae ka man o lalaki, basta may nakita siyang kakayahan at potensyal sa isang tao ay siya na mismo ang lalapit at gagawa ng paraan kung paano ito maipasok at mapa-oo sa iaalok nitong trabaho.

Delikado ang pinasok nitong karera at negosyo, pero sino naman ako para pigilan siya? Lahat naman kaming limang magkakaibigan ay may kaakibat na panganib ang piniling mga karera. Kaya imbes na magsisihan ay tinutulungan naming umangat ang bawat isa. Dapat walang maiiwan sa ibaba, dapat sabay-sabay kaming lima na aangat dahil ang goal namin ay makamit at magtagumpay nang sabay sa larangan na aming pinili.

Hindi man kami laging nagkikita dahil lahat kami ay abala na, hindi naman namin nakakalimutang magkamustahan. Kung may problema ang isa sa amin ay magtutulungan kaming lutasin ito. Kahit sa pag-ibig pa 'yan, nakahanda kaming kumidnap para lang matulungan ang kaibigan! Napapangiti na lang ako habang naiisip ko kung paano kaming magkakaibigan nagsimula at nagtagumpay sa mga negosyong ipinundar namin.

Sana kapag dumating 'yong pagkakataon na lahat kami ay may kani-kanila nang pamilya, ganoon din sana ang maging turingan ng magiging mga anak namin. Naka-plano na rin ang mga titirahan naming lima kapag nagkaroon na kami ng sari-sariling pamilya: sa iisang compound lang kami titira. Sinadya naming bilhin ang lupang iyon para sa pamilyang bubuuin namin, at iisa lang din ang magiging disenyo at istruktura ng mga bahay namin. May sarili kaming arkitekto at inhinyero sa grupo; silang dalawa na ang bahala sa mga disenyo at kami naman sa pera. Ganoon lang, at lahat ng iyon ay naihanda na namin.