Kabanata 2

Tatlong araw matapos ang nangyaring iyon, nakahinga nang maluwag si Valeria. Naitago niya ang lihim ng gabing iyon mula sa kanyang mga magulang at kuya. Sakto naman kasi na nasa ibang bansa pa ang mga magulang niya, habang ang Kuya niya ay nasa ibang lungsod para sa negosyo.

At sa tatlong araw na iyon, hindi rin niya nakita ang lalaking iyon. Ligtas si Valeria!

Kasalukuyan siyang kasama ng kuya niya ngayon. Pinilit siyang isama nito, kunwari para bumili ng libro. Kung anong libro, hindi niya alam. Ang alam lang niya ay parang pilit na pilit siya na isama ni Hendery.

“Bakit tayo nandito, Kuya?!” halos pasigaw na tanong ni Valeria, malamig ang pawis at sobrang kabado nang makita niyang sa bahay ng mga Alvarez sila dinala ni Hendery.

I-ito ang bahay ng lalaking iyon!

Nanginginig sa takot ang katawan ni Valeria. Ayaw na ayaw niyang magkita sila.

“Nakauwi na si Rafael mula Paris. Gusto ko siyang makita,” sagot ni Hendery.

“Eh anong kinalaman ko doon? Niloko mo ako! Sabi mo bibili tayo ng libro! Aaaargh!” reklamo ng dalaga. Halatang galit sa Kuya niya at sobrang takot na baka makita niya ulit ang lalaking iyon.

Hindi, hindi! Paano kung naaalala ng lalaki ang nangyari noong gabing iyon?! Baka akusahan siya nitong babaeng pokpok, at kulang sa aruga at pagmamahal.

At dati niya pa itong hinahangaan, mas madali siyang mapagbibintangan!

“Hay naku, ang OA mo,” bulong ni Hendery sabay subo sa bibig ni Valeria ang isang decor na prutas na orange na nakita niya sa kotse. Napa-ismid na lang si Valeria, mas nainis pa lalo. “Dapat nga matuwa ka. Bakit? Dahil napakabait ng kuya mo para magkita ulit kayo ng crush mong limang taon mo nang hindi nakikita.”

“Kuya, matagal na ‘yon! Wala na ‘yon. At may boyfriend na ako ngayon,” inis na sagot ni Valeria, ayaw bumaba ng kotse.

Pero sa sobrang kapal ng mukha ni Hendery, binuhat niya si Valeria palabas at dinala ito papasok sa malaking mansyon.

Pagdating nila sa loob, doon lang ibinaba ni Hendery si Valeria, pero hindi niya binitiwan ang kamay nito. Hinila pa rin niya ito papasok.

“Hendery, Valeria, hali kayo rito, mga anak,” tawag ng isang eleganteng babae. Si Solaina,ang ina ng lalaking pinaka-kinatatakutan ni Valeria.

Nahihiya ngunit nakangiti, lumapit si Valeria at Hendery. Kinuha nila ang kamay nito at nagmano, pagkatapos ay sumama sa iba pa nilang kakilala.

Malapit na magkaibigan ang pamilya nina Valeria at Rafael. At ang katotohanan—si Rafael ay nakababatang kaibigan mismo ni Valeria at Hendery.

“Uy, Valeria, lalo kang gumaganda.”

“Ang tagal mong hindi nagpapakita. Malaki ka na pala ngayon.”

Ngumiti lang si Valeria at bahagyang tumango bilang sagot sa mga biro ng mga kaibigan niya. Sa loob-loob niya, paulit-ulit siyang nagdarasal na sana ay hindi niya makita ang lalaking iyon, si Rafael! Hindi. Ayaw na ayaw na niyang magkita pa silang dalawa.

Palihim na tumitingin si Valeria sa paligid, sinusuri kung nasaan ang lalaking kinatatakutan niya. “Introvert naman siya nang sobra. Malamang nasa kwarto lang siya. Haaah, ligtas ako,” sabi niya sa sarili habang dahan-dahang huminga nang malalim.

“Valeria, anong ginagawa mo r’yan? Umupo ka na.”

Napangiti si Valeria nang pilit at tumango ulit. Lumingon-lingon siya, naghahanap ng mauupuan. May mga kakilala siyang nakaupo sa sahig, may iba naman sa sofa. Nakabuo na sila ng kani-kaniyang grupo gaya ng nakasanayan.

“Hay naku, tinatamad ako. Mas gusto ko pang magbantay ng café kaysa makiupo rito. Wala pa si Glenda. Nakakainis,” reklamo niya sa isip, nakasimangot at hindi alam kung saan uupo. “Eto na naman! Niloko talaga ako ni Kuya,” inis niyang isip habang tinititigan si Hendery na abala pa rin sa pagte-text sa tabi niya.

“‘Saan ba ‘ko uupo? Sa grupo ni Kuya Rafael? Ang lalim ng usapan nila, nakakakaba. Sa mga kaibigang babae? Diyos ko, puro tsismis lang sila.” bulong ni Valeria sa sarili habang inaabot ang sandalan ng sofa para kumapit. Pero bakit parang buhok ang nahawakan niya?

Mabilis siyang napalingon sa tabi niya. Nanlaki ang mga mata niya, nanigas sa gulat nang makita kung kaninong ulo ang nahawakan niya.

Si Rafael Adrian Alvarez. Ang lalaking labis niyang kinatatakutan—at ang lalaking kumuha ng kanyang puri noong gabing hindi niya makalimutan.