Kabanata 6

Tulad ng sinabi ni Valeria sa ina niya, ngayon naglakas-loob si Valeria na harapin si Rafael sa mansyon ng pamilya Alvarez. Para hindi masyadong kapansin-pansin, nagpanggap si Valeria na sasamahan lang ang kanyang Kuya Hendery tulad ng nangyari kagabi.

Pero ngayon kusa nang sumama si Valeria na walang pamimilit o panlilinlang mula sa kuya niya.

Matapos magmasid-masid sa paligid, naglakas-loob si Valeria na lumapit kay Rafael at bumulong sa kanya.

“Gusto kong makipag-usap sayo,” bulong ni Valeria habang tumitingkayad, sinusubukang maabot ang tenga ni Rafael.

Napakatangkad ng lalaking ito, at tila sobrang taas para kay Valeria. Para sa kanya, mataas na siya, ang 163 cm ay itinuturing nang ideal para sa babae sa bansa nila. Karaniwan, ang mga lalaki sa bansa ay may taas na mga 175 cm, ngunit iba si Rafael at ang mga lalaking pinsan niya. Si Rafael ay may taas na 193 cm, isang sentimetro na mas mataas kaysa sa kuya niyang si Hendery.

Kaya’t tila maliit na maliit si Valeria kung titingnan sa tabi ni Rafael. Ang taas ng kuya niya si Hendery ay 185 cm lamang. Kahit iyon, parang lumulubog na si Valeria sa lawa. Paano pa kung si Rafael? Parang nalunod siya sa dagat!

“Sige,” sagot ni Rafael nang kalmado, kinuha ang gatas sa ref at agad na isinara ang pinto.

“Hindi dito,” sagot ni Valeria, tumingin pataas kay Rafael na may halong kaba at lungkot sa mukha. Ang puso niya ay tila bumulusok sa dibdib, halos sumabog sa sobrang kaba.

Sa totoo lang, may kaunting takot pa rin siya sa lalaking ito. Nakakakaba kasi ang aura ni Rafael, pero nakakabighani at nakaka-hipnotismo ang mga titig niya.

“Hmm.” Mas nauna nang naglakad si Rafael tsaka sinundan siya ni Valeria.

Dinala siya ni Rafael sa rooftop, isinara ang pinto, at sila na lamang ang naroon. Lalo pang humina ang loob at kinabahan si Valeria. Ngunit alam niyang hindi naman gagawa si Rafael ng kakaiba kung sakali. Panatag siya dahil nasa tahanan sila ng pamilya Alvarez.

“Maupo ka,” utos ni Rafael habang nauna nang naupo sa isang lounge chair.

Tumango si Valeria at naupo sa tabi niya.

“Kaya mo ba ‘ko gustong kausapin para ipaalam na tapos na ang relasyon mo sa kasintahan mo?” malamig na tanong ni Rafael, hindi ito tumitingin kay Valeria.

Umiling si Valeria. “Pumunta ako rito para hilingin sayo Rafael na kanselahin ang kasal natin. Pasensya na, kuya, pero ngayon ko lang nalaman na hiniling pala ni Daddy kay Tito na ako ang maging asawa mo. Kasalanan ko iyon dahil dati ay paulit-ulit kong pinipilit kay Daddy na ipakasal tayo. Pasensya na, nadamay ka pa sa pagiging isip-bata ko dati. Siguro ang ginawa ko noon ay nagpahirap kay Tito Dione, dahil napilitan siyang pumayag sa alok ni kay Daddy. Pero ngayon, mapapanatag ka nang walang dapat ipasan sayo, Kuya Rafael. Hindi ko na pinapangarap na maging asawa ka at… hindi na rin kita iistorbohin. Pwede na niyang kanselahin ang kasal natin.”

“Akala mo ba madali ang pagkakakansela ng kasal na ito? Naipadala na ang mga imbitasyon,” galit na sambit ni Rafael, matalim ang tingin at nagagalit sa harap ni Valeria.

“Pero—” natigilan si Valeria bigla.

‘Hindi ko nga alam kung kailan ang petsa ng kasal. Paano naipadala na ang mga imbitasyon? Kagabi lang ibinigay ni Daddy ang sample ng imbitasyon. Ano ba ito?’

“Alam mo sa sinasabi mo, mas isip-bata ka ngayon! Pagkatapos mong pilitin si Tito Victor para sa kagustuhan mo, ipipilit mo pa ring i-kansela ang kasal na ito?!”

Lumunok si Valeria nang mabigat. Tila may batong nakaharang sa kaniyang lalamunan. “Kaya nga nilapitan kita para humingi ng tawad at aminin ang pagkakamali ko.”

“May utak ka ba?!” sarkastikong sabi ni Rafael, pansamantalang pinatahimik si Valeria, “Kahit ang peke mong dibdib ay hindi kayang magpatalino sa’yo. Mas mabuti pang tanggalin mo na lang!”

“Kuya Rafael!” Sigaw ni Valeria, galit at nahihiya. Ang sinabi ni Rafael ay hindi lang sarkastiko, kundi body shaming na rin. Sa totoo lang, nasaktan siya, pero mas nangingibabaw ang hiya niya.

Ang katotohanan… suot niya ay isang padded bra. Ang pangungutya ni Rafael noong nakaraan sa kanyang maliit na dibdib ay nakapagpababa ng kanyang tiwala sa sarili. Kaya nag-bra siya para tulungan itong maging mukhang mas malaki.

“Pwede ba? Huwag mo na lang gawing problema ang dibdib ko?! Mula noon, laging ito na lang ang tinutukoy mo. Ano bang mali kung maliit ang dibdib ko?!” galit na sabi ni Valeria. Gusto na sana niyang umiyak, pero nahihiya siya.

Alangan namang umiyak siya dahil lang maliit ang dibdib niya?! Grabe, nakakahiya!

“Tss...” mahina na bulong ni Rafael na nakatingin sa dibdib ni Valeria, dahilan para agad niyang ikrus ang mga kamay sa harap nito.

“Sige na, pero kung talagang gusto mong kanselahin ang kasal na ito, okay lang sa akin, Val.”

Tumingin si Valeria kay Rafael nang nag-aalangan. Nahihiya pa rin siya at tiyak kitang namumula ang pisngi, epekto pa rin ng mga sinabi ni Rafael kanina. Kalmado na ang tono ng lalaki, pero bakit parang mas nakakatakot at delikado?

Mas natakot si Valeria! Napaka-misteryoso ni Rafael. Hindi niya mahulaan kung anong laman ng isip niyo.

“Nahawakan ko na ang katawan mo,” sabi ni Rafael nang kalmado. “at kung gusto mo talagang kanselahin ang kasal na ito, okay lang! Pero kapag buntis ka na, huwag mong asahan na panangutan kita. Huwag na huwag mo ring isama ang pangalan ko!”

Thug…thug…thug..

Para bang pinisil at parang sasabog ang puso ni Valeria sa labis na kirot at sakit. Nanatiling naninigas at hindi makagalaw ang katawan niya. Para siyang sinampal sa dami ng sinabi ni Rafael.

Talagang ginagamit ni Rafael ang nangyari ng gabing iyon. Wala si Valeria sa posisyon para gumawa ng anuman!

“Pero kung pumayag kang magpakasal sa akin, simula ngayon, tatawagin mo na lang akong kuya,” dagdag ni Rafael.

Pinisil ni Valeria ang sariling mga kamay, nababahala at balisa. Binabantaan siya ni Rafael at ngayon, ginagawa niya ang gusto niya sa kanya. Pero—

Ano ba talaga ang motibo ni Rafael sa kanyang pagiging matigas para pakasalan siya? Napakakontra niya at naiirita sa kanya. Humingi na si Valeria ng tawad tungkol sa hiling ng ama niya na humiling kay Rafael na pakasalan siya.

Kung tutuusin, malaya na si Rafael!

Naguguluhan si Valeria. Sinasabi ba ni Rafael na gusto niya ako? Hindi naman puwede! Kung gusto niya ako, marahil ay maayos niyang lalapitan at ipapahayag ang nararamdaman niya, o kahit man lang sabihin ang damdamin niya. Hindi sa pamamagitan ng panggagahasa at paggamit sa akin para pilitin akong sumunod.Siraulo talaga si Rafael!

May galit ba siya sa akin?! Mas makatwiran iyon para kay Valeria.

“K-kuya Rafael,” malumanay na sambit ni Valeria, napilitan dahil natatakot siyang mabuntis. At kung pag-iisipan, makasarili siyang mag-isip kung tatanggihan niya ang kasal. Napakaraming sakripisyo ang ginawa ng ama niya para dito!

Sa totoo lang… nagtagumpay si Rafael na gamitin laban sa kanya ang nangyari sa gabing iyon.

“Hindi naman masama,” mahinang sambit ni Rafael, nakasandal sa upuan at nakatingin nang diretso sa unahan.

“Pero magpinsan tayo, K-kuya Rafael. Hindi tayo puwedeng magpakasal.”

“Hindi ‘yon labag sa batas ng relihiyon natin,” maikling tugon ni Rafael, “at uulitin ko, putulin mo na agad ang relasyon mo sa kasintahan mo.”

Umiling na lamang si Valeria. Siguro hindi na matiis ni Kuya Rafael na makita si Daddy na patuloy na nagmamakaawa sa kanya para pakasalan ako. Malapit sila ni Daddy, kaya marahil iyon ang dahilan kung bakit siya napipilitan na pakasalan ako. O baka naman…gusto niya lang maghiganti?