O N E

Chapter One

Nilagok ko ang bote ng whisky na kaunti na lang ang laman. Agad na bumanat ang init ng alak sa lalamunan ko. My face turn sour as the whisky travelled down to my throat. Pang ilang bote ko na ba 'to?

I lost count, I guess?

Padabog kong ibinaba ang bote dahilan para gumawa ito ng ingay na siyang dahilan para mapatingin sa akin ang mga empleyado ni Vanessa.

I even saw on my peripheral view that Van motioned her hand, silently comannding her employee to continue what they are doing and just don't mind us.

"Bwesit na Hugo'ng 'yun. Sarap niyang batukan back to back with upper cut!" I exclaimed.

"Lory, wala ka ng magagawa sa gagong 'yun. I'm thankful that finally your eyes is now open. Nakita mo na talaga ang panggagago niya," Tunog panunumbat na sambit ni Vanessa.

I can't blame her. May karapatan siyang sumbatan ako dahil tinalikuran ko siya. Mas pinili ko ang lalaking pinaglihi sa peste!

Wala pang tao rito sa bar ni Vanessa. Umaga pa naman kasi, alas dyes pa lang. Kadalasan ang bukas ng bar niya'y alas sais ng gabi na hanggang alas kwatro ng umaga.

Van is in front of me, siya ang nagseserve ng whisky ko. Naglapag siya ng isang baso na may lamang panibagong alak. But this time, hindi na whisky ang nilagay niya. Hindi ko na alam kung ano iyon dahil mabilis niyang naibalik sa lagayan ng alak ang bote ng huli niyang sinerve.

"Makaka move on ka rin sa kanya," she said.

Napaismid ako sa sinabi niya.

"There's no such thing as move on Van. Mas maniniwala ako kung sasabihin mong mag move forward ako."

"Like the usual advice you give to me way back na hindi mo naaply sa sarili mo Lory. Ngayon sana naman mag move forward ka, ngayon lang kita hahayaang malasing after this may bayad na bawat baso at bote ng whisky." Bahagya niyang itinaas ang walang laman na baso.

I just snorted but nodded eventually.

Kinuha ko ang isang bote ng tequilla na nasa ibabaw lang ng bar counter, pagkatapos ay pinilit kong tumayo. Muntik pa akong mabuwal dahil nahihilo na ako.

Van immediately stop me by holding my hand. "Saan ka pupunta?"

I raised the bottle of tequilla. "Uuwi na ako, hihiramin ko lang itong bote. Isasauli ko agad bukas." Ngiti kong saad.

She rolled her eyes. "Hindi ka pwedeng magmaniho lasing ka. I'll take you home." She remove her apron, agaran akong umiling na siyang nagpadagdag pa sa hilo ko.

"No need to worry, Van. Malapit lang ang bahay ko rito." I hiccup after saying those words. Pinunasan ko ang pisngi ko gamit ang kanan kong kamay bago ako tuluyang lumabas ng bar ni Van.

Hindi ko na rin hinintay ang sasabihin niya.

Pasuray suray akong naglakad sa gilid ng kalye, habang paminsan minsan na tinutungga ang alak na dala. Wala akong pakialam sa reaksiyon ng mga taong nakakasalubong ko at nakikita kung paano ako ka miserable ngayon.

If getting wasted can ease this pain then I will be wasted for I don't know when, maybe until I feel numb? Who knows?

Sandali akong napahinto sa harapan ng isang simbahan. There's bridal car outside the chuch, may pulang carpet sa hagdanan paakyat sa entrada ng simbahan.

I blew some air and decided to enter without anyone's permission, kanino ba naman ako hihingi ng permiso diba? Wala naman akong nakikitang tao. But what added more to my curiosity is, bakit ang tahimik?

"Tinatanggap mo ba si Arcival bilang iyong kabiyak? For better or worst in richer and poorer 'till death do you part?"

Iyang linya ang agad na sumalubong sa aking ng tuluyan akong nakapasok ng simbahan.

It's surprising to see that no one is inside the church except for the groom, the priest and the bride. Walang bisita?

Hindi sumagot agad ang babae. Tiningnan niya ng maigi ang mapapangasawa niya.

She was contemplating on what to answer. Panay din ang tingin niya sa pintoan ng simabahan na para bang may hinihintay siya. Nandito ako pero parang hindi naman niya inalintana ang presensya ko. She's not wearing a bridal gown too, just a simple white dress though maay hawak siyang voquet ng white tulips.

I bit my lower lip and decided to stay for a while.

Hindi ko alam pero gusto kong marinig kung ano ang magiging sagot ng babae. Para akong nanonood ng pelikula. I roamed my eyes around thinking na baka may shoot na nagaganap. Pero wala na akong ibang nakita.

"Ahmm," the woman look down, nakatingin siya sa sahig na para bang doon niya mahahanap ang isasagot sa tanong ng pari.

"I-i d-don't" umangat ang tingin niya sa kanyang groom. Parte ba ng kalasingan ito? Nakikita ko kasi ang sakit sa mukha ng lalaki ng tumanggi ang babae.

"I did love you, pero nagbago na lahat Arcival."

"Was it because of my job?"

May alinlangan ang ginawang pagtango ng babae. Wala ng ibang nagawa ang lalaki kundi ang bumuntong hininga.

"Your a mobster. And I hate you for being one." Arcival clenched his jaw.

Akmang sasagot na sana ang groom ng bigla na lamang may sumigaw. Kaming apat ay napatingin doon sa lalaking kararating lang at hingal na hingal. Nag marathon yata siya mapatigil lang itong kasal.

"Don't force her Arcival! Huwag mong pilitin ang tao kung ayaw sa'yo! Come on Cate. Let's go home." Saad niya habang hingal na hingal.

My gaze turn into the three person in the altar. Agad na nagbawi ng kamay yung Cate. Nakatingin siya kay Arcival, tila ipinararating ang paghingi niya ng tawad doon sa lalaki.

"You brainwash her." The groom said with annoyance. His prominent jaw was clenching and his hand form into a fist.

"I'm sorry Arcival. But I'm deeply inlove with Vince. And also, I'm pregnant with our baby." Saad ng babae. Unti unti siyang lumayo sa altar. Sinalubong siya ng lalaki sa kalagitnaan ng Aisle at pareho silang naglakad palayo, palabas ng simbahan.

The groom was silent. Hindi ko matukoy kung ano ang iniisip niya. Hindi niya hinabol ang bride niya, hindi siya umiyak kahit halata naman na nasasaktan siya. Nakatingin lang siya sa pintuan ng simbahan.

"Your enjoying the show?" His raspy voice echoed in the four corner of the church. Tila biglaan naglaho ang kalasingan ko ngayon. Tiningnan ko ang groom, he was wearing a three piece suit, his hair was in a top knot style, may kaunting balbas siya pero hindi nito naitago ang angking kagwapuhan niya.

"Leave!" His voice was full of dominance. Yet, I refuse to follow what he want me to do. And instead I rolled my eyes on him.

Muli kong tinungga ang bote ng tequilla ng hindi inaalis ang tingin sa kanya at kita ko ang pagdaan ng gulat sa mga mata niya na kalaunan ay naging pagtataka.

"Aren't you gonna chase her?" Tanong ko matapos akong makainom.

"What for?"

"Mahal mo?"

Hindi siya agad nakasagot.

"If you love her you should chase her." Lasing kong sambit. Not minding the words coming out from my mouth, tila muli na naman akong ginupok ng kalasingan. Now, I can say that I am not just drunk but I feel so dizzy and sleepy.

"It's not my thing to chase. And I don't take advices from an intruder."

He said inayus niya ang suit niya at naglakad patungo sa dereksiyon ko.

When he reach my spot sandali siyang huminto at tiningnan ako mula ulo hanggang paa, maging ang bote ng alak na hawak ko'y nadaplisan ng tingin niya, dahilan para mapailing siya. Hindi yata makapaniwala na may lasing na babae ang makakapanood ng kadramahan ng kasal nila.

Hindi nagtagal ang pananatili niya sa harapan ko, tuluyan na niya akong tinalikuran.

But he stop midway when he heard my last word.

"Why don't you marry me instead? Right here and right now? Habang nandito pa 'yung pari." Saad ko at itinuro ko pa talaga ang pari na nasa likuran ko.

Unti unti ang ginawa niyang paglingon. I gulp as our eyes meet. He lick his lower lip, muli niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa.

"Not bad." Muli akong napalunok ng wala sa oras. A playful grin appeared on his lips.

"Hindi ako tumatanggi sa grasya." Saad niya, muli niya akong nilapitan at hinawakan sa braso.

Hindi ko alam kung dahilan ba ng kalasingan o hindi. Parang may dumaan na ilang libong boltahi sa katawan ko ng hawakan niya ang braso ko.

First time kong makaramdam ng ganoon. Ni kay Hugo hindi ko iyon naramdaman.

And while his pulling me towards the altar, nakapag isip isip ako.

What am I doing, by the way?

§