CHAPTER 2.1: THE BEAST

AMARA’S POV:

“Bes, sigurado ka na ba talaga sa desisyon mong iyan?” seryosong sabi ni Hershey habang tinutulungan ako sa pag-aayos ng mga gamit ko.

Tumango ako.

“Alam mo bang base sa nahagilap kong impormasyon, masyadong toxic ang company na iyan?”

Binaba ko ang hawak na puting blouse na susuotin ko mamaya, naintriga tuloy ako dahil sa sinabi niya.

“Toxic? Bakit? Dahil ba sa dami ng trabaho?” takang tanong ko.

“Hindi lang trabaho bes, ang balita ko halos araw-araw daw may tinatanggal na mga tech developers ang CEO niyan. Marami rin akong kakilala riyan na natanggal, at ang sabi nila pang military daw ang higpit ni Laxus Morgan. Isang mali mo lang, o kahit may lumabas na isang line of code na hindi dapat... Out ka na agad. At ang masama parang na black bail sila sa buong BGC. Wala ng gustong tumanggap sa kanila after nila matanggal.”

Napatigil ako sa paglalagay ng mga damit sa may cabinet at tiningnan siya.

“Black bail? Bakit?” naguguluhan kong tanong.

“Iyon ang hindi nila masagot-sagot. Basta ang sabi lang sa kanila, ‘The Nexus knows everything.’ Nakakatakot diba? kaya mag-ingat ka, Amara. Tapos ang sabi pa ng isang kakilala ko, yung mga titig daw ng CEO ay sobrang nakakaintimidating at parang kaya pang basahin pati laman ng utak mo.”

Hindi ko alam kung dapat ko bang pasalamatan si Hershey sa mga impormasyong binigay niya, pero isa lang ang nagtatak sa isip ko.

Huminga ako ng malalim bago naisipang mag-ready para sa pagpunta ko sa NMII.

“Kailangan ko ito bes, hacker man sa paningin ng ibang tao pero kailangan ko ng legal na trabaho. At kung kinakailangan kong maging robot sa paningin ni Laxus Morgan para lang mabuhay, gagawin ko,” sabi ko at pumasok na ng banyo para maligo.

It took me two hours to get ready, at ngayon ay nandito na ako muli sa harap ng NMII building. Humugot pa ako ng malalim na hininga bago pumasok dala ang folder na naglalaman ng mga requirements na karaniwang nirerequire kapag naghahanap ng trabaho.

Kaya mo ito Amara!

Humakbang ako ng ilang baitang papasok. May mga men in black suit ang agad na hinarangan ako. May mga suot silang earpiece at halatang focus na focus sa ginagawa.

“ID miss?” sabi ng isa sa humarang sa akin. Kumunot ang noo ko, mukha pa ba akong minor?

Despite of I wanted to protest, kinuha ko nalang ang ID ko at binigay sa kanya para walang gulo.

“Sorry miss, I thought you are still a minor,” hingi niya ng paumanhin at binusan ang glass door para sa akin.

Ang lamig ng aircon ang siyang agad na yumakap sa akin, pero hindi iyon sapat para pawiin ang kabang kanina ko pa pilit tinatago.

Halos lumuwa ang mga mata ko sa aking mga nakikita.

Puro mga high-touch screen panels, mga robots na nag-iiscan ng mga IDs, at ang mga tao ay parang mga models sa ganda at bilis ng ayos. Mga bagay na hindi ko masiyadong nakikita sa lugar na aking kinalakihan.

Ibang-iba ito sa personal kumpara sa mga nasabi ni Hershey sa akin kanina. Paanong ang isang kompanya na kagaya nito ay matatawag na toxic kung ganito kaganda ang mga disenyo? And take note, ang mga designs at materials ng mga robots niya ay hindi lang basta-basta nakikita dito sa Pilipinas.

Inilibot ko ang aking tingin sa napaka garang style ng company na ito.

Nasa kalagitnaan ako ng aking pagkamangha nang biglang tumahimik ang paligid. Kahit ang janitor na busy sa kakalinis ng sahig ay saglit na tumigil nang bumukas ang isang magarang elevator na naiiba sa lahat. Paano ko nasabi? Nag-iisa lang kasi itong nakatayo roon sa may gilid, bukod sa dalawa pa. Isang lalaki ang lumabas mula roon, bitbit nito ang kapangyarihan at panganib.

He was wearing a black gray suit that speaks luxury and elegancy. Sa bawat hakbang niya, parang yumayanig ang semento ng NMII. Pero dahil sa kaba ko at sa pagmamadaling maabot ang elevator bago pa ito magsara, hindi ko na nagawang umiwas.

BOGSH!

Parang tumama ang mukha ko sa isang pader na yari sa bakal.

Sa lakas ng impact, napaatras ako at nawalan ng balanse.

Ang folder na kanina ko pa hawak-hawak, at ang mga kopya ng resume ko ay nagkalat sa sahig na parang mga sugatang sundalo.

Mabilis akong lumuhod para pulutin ang mga ito, "Linti guid!” mahina akong napamura habang mabilis na pinupulot ang mga ito

"Pasensya na ho, hindi ko sinasadya."

Ngunit imbes na tulungan ako o kahit mag-sorry man lang ay wala akong narinig, nanatili lang siyang nakatayo sa harap ko. Ramdam ko ang bigat ng hangin. Pati ang mga bulongan ng mga tao at empleyado ay naririnig ko mula sa malayo.

anangat ko ang tingin ko at sinalubong ako ng isang pares ng mga matang kasing-lamig ng yelo.

Isang makintab na sapatos na itim ang pumasok sa line of sight ko. At bago ko pa makuha ang resume ko, dahan-dahan na itong tinapakan ng lalaki mismo sa harap ko and worst sa tapat ng pangalan kong nakasulat sa bold letters: AMARA ELLYZE MARQUEZ.

Doon na nag-init ang dugo ko. Kahit laki ako sa hirap, hinding-hindi ko hahayaang may tumapak sa dangal ko. Lalo pa at iyon na lamang ang tanging naipamana sa akin ng mga yumao kong magulang.

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata.

“Do you always walk with your head in the clouds, or are you just naturally clumsy?” Ang boses niya ay mababa, baritono, at may halong insulto.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na para bang isa lamang akong glitch o hindi kaya virus sa perpekto niyang sistema.

“Nalaglag ang mga gamit ko, pwede bang alisin mo ang paa mo sa resume ko?” matapang kong sagot, kahit sa loob-loob ko ay nanginginig na ang tuhod ko.

Nakakainsulto, na nakakainis and the same time nakakagalit! Gusto kong magwala pero pinakalma ko ang aking sarili.

Phew! Kalma Amara, kalma! Remember kung ano talaga ang tunay na pakay mo dito, kalma!

Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa labi niya.

Dahan-dahan niyang inalis ang paa niya, pero bago siya maglakad palayo, iniwan niya ang bakas ng dumi ng sapatos niya sa mismong pangalan ko.

“This is Nexus Morgan Intel INC.,” aniya habang nilalampasan ako. “We don’t hire people who can’t even look where they’re going. Get out.”

Naiwan akong nakaluhod sa gitna ng lobby. Hawak ang resume kong may marka ng putik, napakuyom ang kamao ko.

_Hambog!_.

Gwapo nga, pero ang sama naman ng ugali!

Hindi niya kilala kung sinong Marquez ang kinalaban niya.