MasukPagpasok ko, nakaupo siya sa tapat ng mesa, may hawak na lumang litrato. Hindi ko nakita nang malinaw ang mukha, pero napansin ko ang mga gilid—lumang-luma na, parang ingatang-ingata ng ilang dekada.“Sit down,” utos niya.Umupo ako sa tapat nang walang reklamo.Tinitigan niya ako nang diretso. “Did you hear her hum a specific tune earlier today?”Napakunot ang noo ko. “What tune?”Ang mga mata niya ay biglang tumalim. “You didn’t notice.”“Victor,” sabi ko, “deretuhin mo na ako. Psychic ka ba? Hindi ko napansin.”Hindi siya natawa sa biro ko.Dahan-dahan niyang kinuha ang lumang litrato at itinapat sa liwanag ng lamp. Sa maikling saglit ay nakita ko:Isang maliit na batang babae. Malungkot ang mga mata. At sa tabi niya ay ang nakababatang bersyon ni Victor.“Vivian,” mahina niyang pagbigkas sa pangalan.Napakabilis na nanlamig ang buo kong batok. “Your sister.”Tumango siya nang mabagal. “Missing for years.”Alam ko ang kwentong iyon. Alam naming lahat ang tungkol kay Vivian. Pero po
Ako, sumunod—hindi agad, para hindi halatang nagbabantay. Nagkunwari akong may tinatawag sa phone. Pero wala naman talagang kabilang linya.Umupo ako sa railings, hindi masyadong malapit at hindi rin masyadong malayo. Sapat na distansya para hindi niya maramdamang binabantayan siya, pero may sapat na presensya para hindi siya mag-isang muli.“Ang ganda,” bulong niya, hindi sa akin kundi sa nag-iisang tanawin.“Mas maganda kapag sanay ka na,” sagot ko.Napalingon siya sa direksyon ko. “Sanay?”“Sa tahimik,” sabi ko. “Sa mga lugar na walang naninigaw at nanunumbat.”Tahimik siya nang saglit. Tapos ngumiti nang maliit, pero mas naging togenuine. “Hindi ako sanay.”“Soon,” sabi ko.Hindi ko alam kung bakit ko nasabi iyon. Parang isang pangako na binuo ng sarili ko. Pero wala naman akong karapatang mangako.Humigop siya ng inumin, tapos biglang nagtanong na para bang kaswal lang ang lahat:“Kumusta si… Mister?”Boom.Doon ako na-inis. Hindi sa kanya.Kundi sa sarili ko.Kasi kahit ilang li
GavinKung tutuusin, hindi naman dapat ako nandito.Hindi ako tutor. Hindi ako yaya. At lalong hindi ako guardian. Pulis ako—may pormal na trabaho, may mga pending case files, at may mga taong kailangan kong protektahan sa labas ng Floresta do Santuario. Pero sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging obvious at malinaw na hindi na lang simpleng “trabaho” ang dahilan kung bakit paulit-ulit kong pinipiling bumalik at manatili rito.At ang mas nakaiirita pa?Hindi ko man lang kayang aminin ang totoo kahit sa sarili kong utak.“Gavin!” malakas na sigaw ni Kianna mula sa ikalawang palapag ng hagdan. “Kung hindi ka pa bababa rito ngayon mismo, ipapakita ko kay Ysa ’yung video mo nung nalasing ka at umiyak ka nang napakalakas kay Steven!”“WALA AKONG INIYAK!” sigaw ko pabalik habang lumalabas na nagmamadali patungo sa sala.Sumunod agad ang pamilyar na tawa ni Steven mula sa kusina—mahina, pigil, pero malinaw na malinaw ko itong narinig. Putangina. Kahit pala ang seryosong si Steven ay may na
Si Steven naman ay dahan-dahang naglagay ng isang plato ng biscuits sa ibabaw ng mesa. Wala siyang ibinigay na kahit anong salita. Pero nakita kong tinitigan niya si Ysabelle nang ilang segundo—'yung tinging parang nagsasabing “kumain ka habang nag-aaral.” At saka siya pormal na umalis muli, offering his usual quiet support.Pinindot ni Ysabelle ang nagniningning na screen. “Okay, what now, Gavin?”“Wi-Fi,” sabi ko sa kanya. “You connect to the network.”“Paano?”Itinuro ko sa kanya ang bawat hakbang, dahan-dahan. Settings. Wi-Fi tab. Network name. Password input. Napakasimpleng proseso para sa atin.Pero para sa kanya, bawat pindot ng daliri sa screen ay may kasamang matinding hesitasyon at kaba. Hindi dahil hindi kaya ng utak niyang intindihin—kundi dahil pinalaki siya sa mundong sanay siyang pinagagalitan at pinapatawan ng parusa sa tuwing gumagawa siya ng munting pagkakamali.“Okay,” sabi ko, “type the password.”Itinype niya ang mga letra sa screen, pero nagkamali siya ng isang k
GavinKung tutuusin, hindi naman dapat ako nandito.Hindi ako tutor. Hindi ako yaya. Hindi rin ako guardian. Pulis ako—may trabaho, may case files, may mga taong kailangan kong bantayan sa labas ng Floresta do Santuario. Pero sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging malinaw at obvious na hindi lang simpleng “trabaho” ang dahilan kung bakit paulit-ulit kong ginugusto na bumalik at manatili rito.At mas nakaiirita pa sa sarili ko?Hindi ko kayang aminin iyon kahit sa sarili kong utak.“Gavin!” sigaw ni Kianna mula sa itaas ng hagdanan. “Kung hindi ka pa bababa riyan ngayon, ipapakita ko talaga kay Ysa ’yung video mo nung nalasing ka at umiyak ka nang napakalakas kay Steven!”“WALA AKONG INIYAK!” sigaw ko pabalik habang naglalakad sa sala, pilit na pinatitigas ang boses.Sumunod agad ang isang mahinang tawa ni Steven mula sa kusina—mabilis, pigil, pero malinaw kong narinig. Putangina. Kahit pala ang napakaseryosong si Steven ay may nakatagong humor kapag pinagttripan ako.Nasa dining tab
A threat.A cheap, pathetic threat.“Listen to me very carefully,” sabi ko sa mababa at nakapangingilabot na boses. “Floresta do Santuario is not your personal playground. Mia is not a weapon you can use against me. And you? You’re not as smart as you fucking think you are.”Her breath hitched in shock. “Excuse me?!”“Goodbye, Diamond,” sabi ko, at agad kong pinindot ang end call button.Pero bago ko pa man ma-lock at maikubli ang phone ko, may lumitaw na isang panibagong text notification sa screen.From an unsaved number.Isang napakasimple ngunit napakabigat na tanong ang nakasulat doon:To: YsaYsa, are you safe?Napalunok ako nang mariin habang nakatitig sa screen.Hindi ko man lang alam kung paano ko nakuha at naitago ang number niya sa phone ko. Baka mula kay Kianna. Baka mula kay Gavin. O baka mula sa records ni Victor.Pero ang tanging alam ko—ako ang mismong nag-type at nagpadala niyon sa kanya.At habang nakatitig ako sa nagniningning na screen ng telepono, na-realize ko an







