LOGINYsabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko alam kung bakit mas mabigat sa dibdib ang isang missed call kaysa sa mismong sigaw.Siguro dahil kapag sigaw, alam mong galit. May malinaw na hugis ang galit. May pupuntahan.Pero kapag “Are you okay?” na galing sa taong kayang umalis at tumalikod nang walang lingon-likod—doon ka natatakot umasa. Doon mas nakamamatay ang pangarap.Kaya kahit nanginginig pa rin ang kamay ko sa gilid ng telepono, hindi ko na ito hinawakan ulit.Inilapag ko ito sa ibabaw ng desk, mismong katabi ng temp access card, tapos ay dahan-dahan akong umupo sa gilid ng kama. Parang may isang invisible ngunit pader na linya na gumuhit sa pagitan namin ng screen.Parang sa oras na lumapit ako at hawakan ang phone na iyon, babalik ako sa dati kong sarili.’Yung babaeng kayang magsinungaling at magpaka-tanga sa sarili niya basta huwag lang maiwan sa dilim.Huminga ako nang malalim at mabagal.Isa…Dalawa…Tatlo…At kahit mahina lang ang boses ko sa loob ng tahimik na silid, sinabi ko sa
Lucien.Napatigil ako sa paghinga.Parang bumalik ang mabilis na tibok ng puso ko sa mismong lalamunan ko.Hindi ko siya sinagot.Hindi dahil sa ayaw ko nang marinig ang boses niya.Kundi dahil natatakot ako na kapag narinig ko ulit iyon, babalik ako sa dati kong sarili—'yung babaeng laging ready magpatawad at umunawa kahit hindi naman niya hinihingi.Maya-maya pa, may sumunod na vibration mula sa phone.Isang text message.Hindi ko alam kung dapat ko bang buksan at basahin.Pero kusa itong nag-preview sa screen ng telepono:“Ysa. Are you okay?”Isang pangungusap lang.Napakasimple.Pero para itong isang matalim na kutsilyong idinikit sa dibdib ko.Are you okay?Gusto kong sumagot ng “Oo,” kahit ang totoo ay hindi.Gusto kong sumagot ng “Okay lang ako,” kahit durog na durog pa rin ako sa loob.Gusto kong sabihin na “Nandito pa rin ako,” na para bang patuloy akong nag-aabang sa kanya.Pero naalaala ko ang draft na isinulat ko sa notebook noong isang gabi:Kung mahalaga ako, hindi ko ka
Pero nang lumabas ito sa bibig ko, parang may sumabog na lakas sa dibdib ko.Parang may isang matatag na pader na sa kauna-unahang pagkakataon ay tinayuan ko para sa sarili ko.Liane smiled. “Good.”Si Victor ay hindi nagbigay ng papuri sa akin.Hindi naman siya ’yung tipong magpapakita ng labis na emosyon.Pero nakita ko ang isang mabilis na micro-nod mula sa kanya.At para sa akin, sapat na sapat na iyon.Bandang tanghali, pina-practice naman ni Liane ang tungkol sa “directions.”Hindi ’yung normal na direksyon na “kaliwa o kanan,” kundi ’yung paggamit ng mismong mapa.Ipinakita niya sa akin ang laminated map ng buong Floresta do Santuario.“Where are we right now?” tanong niya.Itinuro ko ang maliit na simbolo ng Villa Row. “Here.”“And the clinic?” tanong niya ulit.Itinuro ko naman ang Clinic Wing sa kabilang bahagi.“And if you feel unsafe at any moment, what do you do?” tanong niya nang may pagsusuri.Huminga ako nang malalim. “Go back inside immediately. Call Steven. Or call V
Gavin smirked nang bahagya, tapos ay ibinalik ang tingin sa screen ng phone niya.“Si Victor ba ’yan?” tanong ni Kianna sa kanya.Tumango si Gavin. “On the way na.”Parang biglang nanigas at nag-stiffen ang mga balikat ko kahit hindi ko naman sinasadya.Hindi dahil sa natatakot ako kay Victor mismo bilang tao.Kundi dahil sa tuwing nandito siya, pakiramdam ko ay laging may seryosong exam na kailangan kong ipasa.Na kapag nagkamali ako sa ginagawa ko, makikita niya agad.Na kapag umiyak ako sa harap niya, mapapansin niya ang kahinaan ko.Na kapag… naalaala ko si Lucien, magiging halatang-halata sa mukha ko.Ayoko ng ganoon.Kaya pilit kong kinain ang pagkain ko. Tinapos ko ang toast, humigop ng mainit na tsaa, at ibinuhos ang buong atensyon sa init na lumalapat sa aking mga palad.Nang pumasok si Victor sa loob ng villa, hindi siya dumiretso sa amin agad.Una siyang nag-scan sa buong paligid—sinaliksik ng matatalas niyang mata ang mga pinto, mga bintana, at ang bawat taong nakatayo sa
Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang masanay sa tunog ng talon.Noong una, para siyang isang malakas at walang awang banta—mabigat, hindi mo mapipigilan, at laging bumabagsak nang marahas kahit ayaw mo.Pero ngayong umaga, habang nakahiga pa ako sa kama at nakatitig sa puting kisame, parang naging metronome na ito ng bawat paghinga ko.Para siyang isang tahimik ngunit malamig na paalala na patuloy na aandar at tumutuloy ang mundo, kahit sa mga panahong pakiramdam mo ay hindi ka pa ready.Dahan-dahan akong tumayo mula sa higaan. Inuna kong iangat nang maingat ang tuhod kong may bandage, saka ako dahan-dahang lumapit sa mesa kung saan nakapatong ang notebook ko.May bagong dilaw na sticky note na nakadikit doon.“Day 3. Stand.”Napakurap ako habang nakatitig sa mga letrang iyon.Stand.Parang napakasimple nitong pakinggan, pero sa loob ng dibdib ko, parang napakabigat ng kahulugan.Huminga ako nang malalim, saka ko pinisil nang bahagya ang gilid ng bandage sa
Napalunok ako.“Tsaka… ayoko munang umasa.”Hindi ko itinaas ang paningin ko dahil sa hiyang nararamdaman ko.Pero narinig ko ang boses niya.“Good,” aniya.Nagulat ako. Inangat ko ang mukha ko para sulyapan siya.“Good po?” nagtataka kong tanong.Tumango siya. “That means you’re finally learning.”Parang may humaplos na malamig at preskong hangin sa loob ng aking dibdib.Hindi man biglaan ang pagbabago.Pero sapat na ito para kumalma ang sistema ko.Pagkatapos ng lesson, pinapunta ako ni Victor sa labas—sa isang malawak na pathway na mas malapit sa villa row gate.Mas maraming ilaw rito.Mas maraming security cameras.Mas maraming tao sa paligid.Para itong isang pormal na security tour.“Rules,” sabi ni Victor habang sabay kaming naglalakad. “If you see someone you don’t recognize or trust, you don’t approach them. You walk back immediately. You call Steven. Or you call me.”“Paano po kung… natataranta na ako?” tanong ko nang may buong katapatan.Tiningnan niya ako nang diretso sa m







