Chapter 3

Ang mga chandelier ay kumikislap na parang nang-iinsulto sa akin. Sa isip ko, ang reception hall na 'yun ay isang napakalaking joke. Isang expensive, high-budget, at soul-crushing na circus.

Naroon ang ilan sa mga bibigating bisita ng pamilyang Delgado, habang ako? Nakatayo lang sa gitna ng spotlight, suot ang isang gown na mukhang mamahalin pero parang tali ng sako na pilit ginawang wedding dress. Ikinasal ako nang ganun-ganun lang. Ayoko sana pero wala akong magagawa, hawak nila ako sa leeg.

"Wala si Inay, wala rin si Itay?" wika ko sa sarili habang sinusubukang hanapin ang ni katiting presensya ng aking pamilya. Well, I forgot. Bakit ko pa sila hahanapin kung tinabunan na sila ng pera at banta ng pamilyang Delgado? 

"You must be Mona?" Isang magandang lalaki ang biglang lumapit sa akin. Ang mukha niya ay tila hinubog ng langit, na para bang hindi niya kailanman nasilayan ang kahirapan. 

"Congratulations, Misis Delgado." Yumukod pa siya sa harapan ko at marahang h******n ang likod ng kamay ko. Syempre, nagulat ako. Hindi ko siya kilala, at lalo akong nahiya dahil isa siya sa mga kilalang business tycoon na iginagalang ng lahat.

Dali-daling lumapit si Doña Elena at marahang tinapik ang braso ko gamit ang kanyang pamaypay.

"Huwag mo nang pansinin yan, Mister Alejandro," sabi niya sa lalaki, sabay pilit na ngumiti. "Malandi ang babaeng ito. Pinakasalan lang siya ng anak ko dahil... dahil nilandi niya."

Hindi naman natinag si Mister Alejandro at ngumiti siya sa harap ni Doña. "Well, dapat magpasalamat kayong nilandi niya ang anak mo. Dahil kung ako man si Marco? Pakakasalan ko rin siya. She looked ethereal, na hindi mukhang katulong gaya ng mga sinasabi nila."

Tumaas ang kilay ni Doña Elena. Nawala pa ang ngiti niya sa labi. Pagkatapos, mabilis siyang bumaling sa akin. "At, ikaw! Hindi mo man lang ba hahanapin ang anak ko? Sabihin mong humarap sa mga bisita. Ang dami nang naghahanap sa kanya."

Bago pa ako tuluyang makaalis, sumulyap muna ako sa lalaki. Nakatitig pa rin siya sa akin na may bahid ng amusement, na para bang siya lang ang nag-enjoy sa nangyari.

​Umakyat na rin ako sa kwarto ni Marco para tawagin siya, gaya ng inutos ni Doña sa akin. Pero pagbukas ko ng pinto, nanigas ang mga binti ko sa eksenang bumungad sa akin. Si Marco, ang asawa kong feeling main character, at si Sarah, ang mayordomang feeling reyna ng mansyon, ay busy sa pag-explore ng bibig ng isa’t isa.

Ang tunog ng kanilang paghinga ay parang kutsilyong pabalik-balik na humihiwa sa sikmura ko. Hindi ko alam. Hindi dapat ako makaramdam nang ganito pero bakit parang nanghina ako bigla? Asawa ko lang si Marco sa papel, that's all. 

​"Ang labo mo naman pala, eh." boses ni Sarah, hinihingal habang inilalayo nang bahagya ang mukha kay Marco. "Ang usapan natin was only to frame her, nang sa ganun ay pagbintangan siya na pinagsamantalahan ka niya at nang mapatalsik na siya rito, but look. Binuntis mo siya the reason she even became your wife now!"

​Ano? Framed me? Ibig sabihin, pinlano na ni Sarah ang sandaling pumasok ako sa kwarto ni Marco para mag-abot ng mainit na sabaw dahil lasing siya. Kaya pala binaligtad ako ni Marco kanina at sinabing pinagsamantalahan ko siya dahil sa simula pa lang ay sinet-up na nila ako. Mga hayop!

​"Sarah, baby, listen to me," sagot ni Marco habang hinahaplos nito ang mga pisngi. "Nalulong ako sa alak, okay? I thought it was you. Alam mo namang ikaw lang talaga ang gusto ko, right?"

​"You really thought it was me?" paninigurong tanong ni Sarah, ang pagtatampo niya ay unti-unting napalitan ng lambot.

​"Of course," sagot ni Marco, sabay halik sa noo nito. "Why would I ever choose nobody over you? You’re the one I’m keeping."

Nakangisi si Marco kay Sarah, isang ngising puno ng lason at pang-uuto. Then, muli nilang pinagtagpo ang kanilang mga labi na mas mariin at mas mapusok. ​Hindi ko na rin sila kayang pagmasdan. Ang sikmura ko ay parang binaligtad na ng kung anong nakakasulasok na emosyon. Hindi dahil mahal ko si Marco, kundi dahil sa sobrang cringe at kademonyohan ng mga taong kaharap ko ngayon.

​Bahagya kong kinaskas ang aking lalamunan. “Ehem.”

​Yung tunog na ‘yun? Sapat na para putulin ang mala-pelikulang eksena nila. ​Agad na humiwalay si Sarah, ang mga mata ay nanlaki habang inaayos ang nagulo niyang buhok. Pero si Marco? Dahan-dahan siyang lumingon. Ang boses na kaninang malambing at puno ng 'I love yous' kay Sarah ay naglaho na parang bula.

​"You're early, wife." Idiniin pa talaga ang pagsabi ng 'wife' na parang isang mura.

Inilayo na rin ni Marco ang sarili kay Sarah, pero hindi niya tinanggal ang braso nito sa balikat niya. "Akala ko ba sanay ka nang maglingkod? Go, get me a drink. Or better yet, get out. Obvious naman na hindi mo kailangang makita 'to."

​"Nandito ako para—"

Natigil ang pagsasalita ko nang nag-interrupt bigla si Marco. "Para ano? Huwag mong sabihing honeymoon? Oh, come on, Mona. In your dreams."

​Tumawa si Sarah. Isang tunog na parang musika sa pandinig ni Marco. Lumapit siya sa akin, ang bawat hakbang niya ay puno ng confidence na hinding-hindi ko makukuha. "Mona, gising. Kontrata lang ang marriage niyo. You’re just a rental girl for an heir, that’s it."

​Sa isang iglap, kinuha ni Sarah ang kamay ko. Hinablot niya ang wedding ring sa aking daliri at itinapon nang marahas. "That ring belongs to someone who actually deserves it."

​Hindi pa siya nakuntento. Hinawakan niya ang laylayan ng aking wedding dress at pinunit na parang sinira niya rin ang buo kong pagkatao. Ang gown ko, na kanina ay simbolo ng 'pag-asa' sa mata ng publiko, ngayon ay mukha nang basahan.

​"Bagay na bagay ka talaga sa role mo, Mona," sabi ni Marco, nakatayo na siya ngayon habang nakatingin lang sa akin. "Basura. That’s what you are. Huwag kang maging kampante. Pagkatapos ng limang taon, itatapon ka rin namin kung saan ka galing. Hanggang doon, you’re just the maid who got lucky. Or should I say, the maid who trapped me."

​Habang nakatayo ako doon na mukhang basahan sa harap ng mga taong akala mo kung sinong mga diyos, unti-unting namamanhid ang buo kong sistema. Hindi ko pinulot ang singsing, maging ang napunit kong damit ay hindi ko na inayos. Tiningnan ko lang sila nang diretso sa mga mata, yung tingin na walang emosyon at blangko.

​“Inutusan ako ng Doña na sabihin sa iyo na bumaba para harapin ang mga bisita sa labas. Isa pa, hindi na kailangan ng honeymoon dahil never naman akong nagkagusto sa'yo." wika ko sa kanila. Ang boses ko? Hindi man lang nanginig. Steady lang. Parang nagsasabi lang kung tapos na ang shift ko sa pagwawalis ng sahig.

​Nakita ko ang bahagyang pagkagulat sa mukha ni Marco. Siguro inaasahan niya na magmamakaawa ako, o baka umiyak habang humihingi ng sorry. Pero hindi. Ang totoo? Hindi ko sila pwedeng patulan ngayon. Hindi pa.

​Just wait, Mona. ​Magtiis ka. Maging anino ka. Maging maid ka na hindi nila napapansin, at maging 'basura' na akala nila ay wala lang. Pero tandaan mo, ang basura kapag hinayaan mong mabulok, humahawa. And believe me, everyone has a skeleton in their closet.

Si Marco? Masyadong bilib sa sarili. Si Sarah? Masyadong desperada. At kapag oras na para lumabas ako sa pintong ito, uuwi ako nang dala ang lahat ng sekreto, lahat ng ebidensya, at lahat ng kapangyarihan na ninakaw nila sa akin. Akala nila ay panalo na sila? Well, ​let them believe that for now.