LOGINAzalea’s POV
Maaga akong nagising ngayong umaga. Kahit tatlong oras lang ang naging tulog ko dahil sa madaling-araw kong pagtatapos ng bagong kabanata ng aking nobela, walang bakas ng antok sa aking mga mata. Sa halip, purong kaba at tensyon ang pumupuno sa aking dibdib.
Ngayon kasi ang unang araw ng aking pagtatrabaho bilang Personal Secretary sa pinakamalaking kompanya ng sasakyan sa buong bansa.
Sa totoo lang, wala naman talaga sa plano ko ang pumasok sa corporate world. Sapat—at minsan ay sobra-sobra pa—ang kinikita ko sa pagsusulat ng mga erotic romance novels. Ngunit dahil sa walang patid na pangungulit, sermon, at pang-iinsist ng aking ina na magkaroon ako ng tinatawag niyang "stable career," napilitan akong mag-apply. At dahil graduate ako with flying colors at naipasa ko nang mahusay ang serye ng mga panayam, agad akong natanggap sa posisyon.
Pumaharap ako sa salamin habang iniaayos ang aking office attire.
Kahit madalas kong maliitin ang sarili kong anyo, hindi ko maikailang ang suot kong damit ngayon ay perpektong humuhubog sa aking katawan. Suot ko ang isang fitted black pencil skirt na mahigpit na pumapalo sa aking malalapad at bilugang balakang, habang nagpapakita ng makapal at malusog kong mga hita. Ang cream-colored blouse ko naman ay bahagyang nakabukas sa itaas, sapat lang para maipakita ang kurbada ng aking malalaking dibdib na halos pumutok na sa tela.
Ang bawat kurba ng aking katawan—ang aking voluptuous figure—ay malinaw na bakat. Sa bawat hakbang ko habang nakasuot ng tatlong-pulgadang heels, mararamdaman ang indak at lambot ng aking katawan.
Nang makarating ako sa napakatayog at modernong gusali ng kompanya, halos huminto ang tibok ng puso ko sa matinding kaba. Sumakay ako sa elevator patungo sa pinakataas na palapag—ang Executive Suite.
Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa tapat ng malaking double-door na gawa sa frosted glass at mahogany wood.
“Kaya mo ’to, Azy. Trabaho lang,” pabulong kong paalala sa sarili bago ako dahan-dahang kumatok.
"Come in," ang marinig kong mababa, baritono, at napakapanginoong boses mula sa loob.
Dahan-dahan kong itinulak ang p***o at pumasok. Ngunit sa sandaling mag-angat ako ng tingin at magtama ang aming mga mata ng lalaking nakaupo sa likod ng malaking executive desk, natigilan ako. Tila nawala ang lahat ng hangin sa aking mga baga, napasinghap ako ngunit hindi ko magawang alisin ang titig ko sa kanya.
Ang magiging boss ko... ay walang iba kundi si Caleb Salvador.
Sa edad na 41, tila mas lalo pa itong naging kaakit-akit. Mayroon siyang matalim at perpektong panga na nababalutan ng manipis at maayos na stubble, mga matang kasing-lamig ng yelo ngunit puno ng kapangyarihan, at matipuno, malapad na dibdib na bahagyang bakat sa kanyang custom-tailored dark navy suit. Nagtataglay siya ng maauthoridad at nakakatunaw na alindog—ang mismong lalaking lihim kong kinahuhumalingan at naging crush ko noong ako ay mas bata pa.
Ang lalaking minsan kong tinawag na Daddy.
Ang ex-boyfriend ng sarili kong ina.
Napalunok ako nang malalim habang nakatitig sa kanya habang dahan-dahan siyang tumatayo mula sa kanyang swivel chair.
“It’s been a while, Azalea.”
Walang nagsabi sa akin na ang pagpapakasal sa isang Vanderbilt ay katumbas ng pag-aapply bilang chief executive officer ng isang military-grade operation.Kung akala ninyo ay puro romansa, puting belo, at tahimik na iyak sa harap ng altar ang naganap, nagkakamali kayo ng landas. Dahil tatlong oras bago magsimula ang kasal namin ni Vincent sa St. Jude Chapel sa Tagaytay, ang buong entourage ay mukhang naghahanda para sa giyera kaysa sa isang seremonya ng pag-ibig.“Sino ba kasing naglagay ng saging sa gilid ng bridal aisle?!” sigaw ko mula sa loob ng dressing room habang hawak ang napakalaking wedding dress na parang kasya ang buong angkan ng Vanderbilt sa palda nito.Mula sa labas ng pinto, narinig ko ang boses ni Gavin na sumisigaw pabalik: “Proteksyon ‘yan, Kleo! Sinabi ko kay Lucien na maglagay ng counter-intelligence banana peels para sa mga estrangherong baka pumasok nang walang invitation! Eco-friendly security system, para walang makatakas!”Napapikit ako nang mariin at napahaw
Ang buhangin sa Isla Verde ay kasing-pino ng pulbos, at ang tubig-dagat ay may kulay na parang hinalong kristal at asul na safiro. Wala rito ang mabibigat na kable ng Sanctuary Florest, walang nagbabantay na mga guwardiya sa sulok, at higit sa lahat, walang lumang guest book o impression sheet na nag-aabang ng kasinungalingan.Pero katulad ng inaasahan ko, kahit nasa paraiso na kami at pinaliligiran ng mga taong nagbabakasyon para magpahinga, may isang taong sadyang piniling dalhin ang kanyang corporate trauma hanggang sa dalampasigan.Nakaupo ako sa ilalim ng malaking payong sa tabi ng dagat, suot ang kulay-puting sundress at malaking sumbrero na nagtatago sa mukha ko mula sa sikat ng araw. Komportable sana ang lahat—hanggang sa ibinaling ko ang tingin ko kay Vincent.Galing siya sa cottage dala ang isang tray ng sariwang prutas at… isang laptop.Oo. Isang mamahaling laptop na pwedeng ibili ng isang maliit na isla sa Palawan, habang suot ang itim na linen shirt na nakabukas ang unang
Padabog kong hinagis ang sapatos ko sa tapat ng kama, sabay Bagsak sa malambot na kutson habang nakapikit at pilit na kinakalma ang nag-uumapaw na inis sa sistema ko.System log? My ass.Pagkatapos ng lahat ng putok ng baril, takbuhan, at madugong rebelasyon sa chapel vault, ang gantimpala ko pala ay isang pekeng abiso na para bang isa akong secret agent ng Harrow na nagpadala ng top-secret file gamit ang personal email ko. Kung tutuusin, ni hindi ko nga alam kung paano mag-print ng dokumento sa office printer ni Steven nang hindi nagkakamali ng paper tray, tapos ngayon ay isasabit nila ang pangalan ko sa isang high-level data routing log?Please lang.Pero sa kabila ng galit na nararamdaman ko, may pamilyar na kirot din sa dibdib ko—iyon bang bahagi ng pagkatao mo na naiinis dahil sa sandaling nagka-aberya, ang unang reaksyon ng lalaking iyon ay ang pagdududa, kahit pa sinabi niyang hindi.Tumayo ako at naglakad pabalik-balik sa loob ng kwarto, yakap ang sarili kong mga braso. Ilang
Isang mabilis na sulyap ang ibinigay ko kay Vincent habang naglalakad kami pabalik sa itaas ng hagdanan mula sa madilim at malamig na chapel vault. Ang mga yabag namin ay sabay-sabay, ngunit ang katahimikan sa pagitan namin ay may dalang kakaibang bigat—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa nalalapit na pagtatapos ng lahat ng ito.Nang makarating kami sa mismong liwanag ng ground floor malapit sa main foyer, sinalubong agad kami ni Steven na may hawak pang tablet.“Boss,” tawag ni Steven, seryoso ang mukha habang lumalapit. “Na-check ko na ang IP address ng transmission na sinubukang ipadala ni Auntie Beatrice kanina bago natin ito naharang. May isa pang natirang routing code na lumabas sa secondary server.”Tumigil sa paglakad si Vincent. Hinigpitan niya nang bahagya ang hawak sa kamay ko bago lumingon kay Steven. “Sino ang nagmamay-ari?”“Iyon ang problema,” sagot ni Steven, sabay baling ng tingin sa akin bago ibinalik kay Vincent. “Ang pangalan na nakarehistro bilang secondary recip
Ang lamig ng hangin sa ilalim ng lupa ay parang basang tela na dumidikit sa balat, ngunit walang sinuman sa amin ang gustong umalis kaagad.Hawak pa rin ni Steven ang maliit na device na nakuha niya kay Auntie Beatrice—isang lumang encrypted transmitter na kumukonekta sa isang panlabas na network. Ang screen niyon ay kumikislap pa rin ng pulang ilaw, nagpapakita ng isang papalabas na data transfer na umabot na sa siyamnapung porsyento.“Vincent,” tawag ni Steven, ang boses ay seryoso at may bahid ng tensiyon. “May nagpapadala ng impormasyon palabas ng estate. Awtomatiko itong nag-trigger nang bumagsak ang sistema ng remote.”Napa-mura si Lucien sa gilid habang binabantayan si Auntie Beatrice na kasalukuyang pinoposasan at pilit na itinatayo. “Sino ang receiver? Anong pangalan ng linya?”“Hinaharang ko,” sagot ni Steven, mabilis na pinindot ang mga butones ng device gamit ang mga daliri niyang nanginginig sa bilis ng trabaho. “Pero ang firewall… ang linya ay naka-link sa direktang pang
Mabilis ang naging paggalaw ng buong grupo mula sa residential wing patungo sa lumang hardin. Wala nang nag-aksaya ng panahon sa mga pormalidad o pag-uusap; ang bawat yabag sa damuhan ay may dalang bigat ng isang pinal na desisyon.Nang marating namin ang likod ng chapel, ang mabigat na bakal na pinto na patungo sa underground vault ay nakabukas nang bahagya. May iniwan siyang senyales—isang maliit na piraso ng itim na tela mula sa shawl nito na sumabit sa gilid ng hawakan.“Nasa loob siya,” bulong ni Lucien habang kinakasa ang baril nito nang may kasiguruhan. “At alam niyang sinusundan natin siya. Trap o hindi, wala na siyang ibang mapupuntahan.”“Hindi na mahalaga kung trap,” malamig na sagot ni Vincent habang inilalabas ang sarili niyang baril at tinitiyak ang kalibre nito. “Gusto ko lang marinig mula mismo sa bibig niya kung saan niya itinago ang impormasyon tungkol sa bata.”Humarap sa amin si Vivian, ang mga mata ay matatag at walang bakas ng takot. “Ako ang mauuna sa pinto. Siy







