Chapter 4

Nine months, siyam na buwan na akong buntis at malapit na akong manganak. Ang bigat ng tiyan ko ay tila kasing-bigat na ng lahat ng insultong kailangang kong lunukin araw-araw. Nakaupo ako sa gilid ng kama, hinihingal habang sinusubukang isuot ang tsinelas ko.

​Biglang bumukas ang pinto nang walang katok. Pumasok si Doña Elena, ang boses niya ay parang basag na salamin sa loob ng kwarto.

​"Mona! Ang bagal-bagal mo! Hindi dahil buntis ka ay kailangan mo nang maging reyna sa loob ng kwartong 'yan," matalim niyang sabi, habang ang mga mata niya ay mapanuring nakatitig sa aking namamagang paa.

"Kahit malapit ka nang manganak, hindi ibig sabihin ay exempted ka sa trabaho. May mga bisita tayo mamaya, at gusto kong makita na malinis ang mansion. You’re just a surrogate, don't forget your place."

​Tumayo ako nang dahan-dahan, hawak ang aking bewang. Gusto kong sumagot, pero alam ko ang kapalit. Kaya mas mabuting manahimik.

​Pagbaba ko sa sala, naabutan ko sina Marco at Sarah na nasa sofa. Nagtatawanan sila habang tinitingnan ang isang brochure ng bakasyon sa Europe. Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha dahil sa sakit na pilit kong ibinabaon sa dibdib.

​"Oh, nandiyan na pala ang ating incubator," pang-aasar ni Marco nang mapansin niya ang presensya ko. Hindi man lang siya tumayo para alalayan ako. "Sarah, baby, tingnan mo oh. Magulo na naman ang buhok niya, para talagang basahan."

​Tumawa si Sarah, ang tunog na puno ng lason. "Hayaan mo na, Marco. Sanay naman siya sa ganyan. 'Di ba, Mona? Ang trabaho mo ay magsilbi, hindi mag-inarte dahil lang malapit ka nang manganak."

​"Marco," panimula ko, pilit pinatatatag ang boses. "Pwede bang ikuha mo ako ng tubig maiinum? Nahihirapan na kasi akong magpunta sa kusina, eh."

​Imbes na tulungan ako, lumingon lang siya kay Sarah at hinawakan ang kamay nito nang mahigpit, purposely para ipamukha sa akin ang agwat naming dalawa.

"Sarah, you're the only one I want to spoil. Yung maid na 'yan? Kaya na niyang kumuha ng maiinum para sa sarili niya. She's just here to carry my child, nothing more."

​Biglang kumirot ang tiyan ko. Isang matulis na sakit na parang sinisipa ako mula sa loob. Napahawak ako sa mesa para hindi matumba. Ang bata. Ramdam ko ang pagkabalisa ng baby sa loob ko dahil sa stress na nararamdaman ko.

​"Marco baka manganganak na ako," bulong ko, hinihingal na. Tumingin lang sila sa akin nang walang anumang bahid ng awa.

​"Don't be a drama queen, Mona," malamig na sabi ni Marco, bago bumaling ulit kay Sarah. "Sasakit lang ang tiyan mo dahil sa kaba. Stop seeking for attention. It’s pathetic."

Pathetic? ​Ang salitang iyon ang nagtulak sa akin sa dulo ng aking pasensya. Habang nakatayo ako roon, pilit na kinakaya ang sakit na tumutugon sa bawat tibok ng puso ko, napagtanto ko ang isang bagay: sila ang may pera, sila ang may kapangyarihan, pero ako? Ako ang may hawak ng kinabukasan ng pamilyang ito sa sinapupunan ko.

*****

Unti-unti kong idinilat ang aking mga mata. Ang puting kisame ng ospital ang sumalubong sa akin, kasabay ng mabigat na amoy ng antiseptic na sumasaksak sa ilong ko. Pakiramdam ko ay dumaan ako sa isang digmaan na nanghihina at basag na basag ang katawan.

​Pero bago pa man ako makagalaw, narinig ko ang pamilyar na boses. Ito ay masaya at puno ng yabang.

​"Look at him, Sarah. He’s perfect," boses ni Marco. Rinig ko ang paggalaw ng duyan at ang marahang pagaspas ng kumot. "My heir. Ang batang magsisiguro sa posisyon ko sa board."

​Napapikit ako nang mariin. Heir. Hindi anak. Hindi biyaya. Isang piyesa lang sa chessboard niya.

​"Yeah, he's fine," sagot ni Sarah. Boses niya ang sumunod na umalingawngaw, puno ng pait at asim. Ramdam ko ang pag-irap niya kahit hindi ko siya nakikita. "Manang-mana siya sa'yo."

Narinig ko pa ang boses ni Doña Elena. "I want to get rid of her soon. Aabutin pa ba natin ito ng limang taon, Marco? What for? Kung ang pakay niyo lang ay ang bata. Right? She’s just a liability now."

​Nanigas ang buong sistema ko. Get rid of me? Kahit pagod na pagod ako, ang utak ko ay gising na gising. I was playing dead, listening to their every word, while my blood boiled.

​"Don't rush it, Mama," sagot ni Marco habang karga-karga niya ang baby namin. "We will go on that. Ang sabi ni Papa sa akin, we can actually make her life a living hell right after sa Legacy Announcement Event next week. And then? We’ll make sure she disappears permanently."

Living hell? ​Napahawak ako sa ilalim ng kumot, kinukuyom ang aking kamao hanggang sa pumuti ang aking mga buko. So, hindi totoo ang five year contract? Palabas lang yun para takpan ang maruming agenda nila.​​ Well, hindi ako papayag. Ang batang iyan ay pagmamay-ari ko rin. Dahil gusto niyo pala ng laro, pwes! Maglalaro tayo. 

Pag-uwi galing ospital, inasahan ko ang kahit katiting na pag-aalaga. Pero pagtapak ko pa lang sa pintuan ng mansion, ang malamig na hangin ang sumalubong sa akin ay kasing-lamig ng trato nila. ​Diretsong kinuha ni Doña Elena ang baby mula sa akin na parang kinuha lang niya ang bag na bitbit ko. Hindi man lang siya tumingin sa akin.

"Sarah, ilayo mo ang batang ito sa maid na 'yan. Baka mahawaan pa ng germs," utos niya nang walang emosyon.  

​"Yes, Doña," sagot ni Sarah na may halong pang-aasar habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.

​Back to reality. Ang kwarto ko na dati ay tinutulugan ko ay biglang naging bodega. Wala na ang VIP treatment na akala ko’y makukuha ko dahil sa pagluwal sa kanilang tagapagmana. Kinabukasan pa lang, narinig ko na ang malakas na katok ni Doña Elena sa pinto ko.

​"Mona! Bumangon ka na diyan! Anong akala mo sa sarili mo, prinsesa?" sigaw niya. ​Paglabas ko, sinalubong ako ng sunod-sunod na utos.

"Legacy Announcement Event na sa susunod na linggo. Ang dungis mo tignan. Magbawas ka ng timbang, mag-ayos ka, at linisin mo ang buong mansion mula attic hanggang basement. Kailangan presentable ka para sa press, para isipin nilang maayos ang pagtrato namin sa 'yo," madiin niyang sabi habang nakatingin sa taba ng aking tiyan.  

​"Doña, kakalabas ko lang ng hospital. Hindi pa magaling ang tahi ko," pakiusap ko, ramdam ang hapdi sa aking puson.

​"Wala akong pakialam!" singhal niya. "Kung hindi mo kayang magtrabaho, para saan ka pa rito? You're just a trash we keep for a while. Huwag kang magmaganda, dahil sa event na 'yan, magmumukha ka lang prop sa pamilya namin."

​Sa buong maghapon, halos hindi ako makahinga. Nilinis ko ang sahig, naglaba ng mga kurtina, at inasikaso ang mga gamit para sa event. Ramdam ko ang pagkirot ng bawat parte ng katawan ko, pero sa bawat hapdi, lalong tumitibay ang loob ko.

Relax lang kayo, mga Delgado. Ang babaeng inaapi niyo ngayon, minamaliit at nilalait ang magpapabagsak sa inyo balang araw. Kung may balak man kayong ligpitin ako right after sa Legacy Announcement Event na yun, may binabalak rin akong patikim sa inyo. Sige lang, magbunyi lang kayo habang maaga pa. Dahil sa oras na ako ang kikilos? Hindi lang mga pangalan niyo ang babagsak.