MasukUNA KAMING tumigil sa isang kilalang bar na puno ng high end customers. It was hard for me. I was really having a hard time. Hindi ako marunong manlambing ng mga customers katulad ng ginagawa ng mga kasamahan ko.
Pagkababa pa lang nila ay mayroon na kaagad bumibili.
May nakita akong isang lalaki sa tabi na nakatitig lamang sa baso. Medyo nakakasilaw at nakakahilo ang nagpapatay-sinding ilaw, ngunit balewala lamang ‘yon sa akin. Mas mahalaga sa ‘kin ngayon ang kumita kaysa i-entertain ang pagkahilo ko.
“Sir, do you smoke?” I asked him, pulling him out of his reverie.
And it was a success. Nagbaling ito ng tingin sa akin. Nagulat pa ito nang magkatagpo ang aming mata mata. I smiled sweetly at him—o baka naman imagination ko lang na matamis akong ngumiti.
“Yeah,” he replied. “Gold.”
That brought a smile to my face. At last, nakapagbenta na rin ako!
Maligalig kong binigay sa kanya ang isang kaha ng sigarilyo. Binigyan niya naman ako ng isang blue bill. Ngunit agad akong napangiwi nang makita ko ito. Wala pa akong kita ngayong gabi.
“Wala po bang smaller bill diyan, Sir?”
“Keep the change,” wika niya.
Parang umawit ang mga ibon sa aking tenga matapos marinig ‘yon. I didn’t decline. Buong puso kong tinanggap ang pera dahil sino ba naman ako para humindi? Pinatos ko na nga ang trabahong ito dahil salat ako sa pera, tapos hihindi pa ako?
“Bago ka ba?” malumanay nitong tanong. “Ngayon lang kita nakita.”
Napakamot ako sa aking batok at hilaw na ngumiti saka tumango. “Opo.”
He smiled at me. “That’s why you look awkward.”
Agad akong pinamulahan ng pisngi sa narinig. “G-ganon po ba kahalata?”
Mukhang lamang lang ito ng ilang taon sa akin. Mabait ito at hindi mukhang manyak. Gwapo nga ito, e. Kaya naman nakakapagtaka kung bakit hindi pa ito nilalapitan ng mga kasamahan ko.
“Yeah,” kaswal nitong sagot. “You should observe your co-workers more. Learn how they persuade a customer to buy what they sell. Pero h’wag kang mag-alala, hindi na ako bibili kapag hindi ikaw. Your name is?”
“Asli,” sagot ko at ngumiti rito. “Maraming salamat…”
“Ethan,” pagpapakilala nito. “I’m Ethan. And you can find me here right away.”
“Maraming salamat, Ethan.”
“No problem. Guess I will be waiting for you every weekends here,” he said.
Agad na akong nagpaalam sa kanya at lumapit pa sa ibang customer. Masaya ako kahit na dalawang tao lang ang bumili sa akin ay may kita pa rin ako.
Matapos ang forty-five minutes ay tinawag na kami ni Madam Julieta, ang nagha-handle sa amin. Wala si Belinda dahil sa ibang restobar ito nagpunta.
Nang tumigil ulit kami, ang sabi ni Madam Julieta ay ito na ang last stop namin dahil mukhang uulan. Oo nga naman. Walang bituin sa langit kaya’t paniguradong uulan ngayong gabi.
“Asli,” tawag ni Madam Julieta sa ‘kin.
“Po?” baling ko rito.
“Ayusin mo.” Pinasadahan niya ako ng tingin at bahagya itong tumigil sa bandang dibdib ko. “Maganda ka. Gamitin mo ang ganda mo para maka-attract ng customer.”
I bit my lower lip and nodded my head. “Opo.”
“Balik kaagad pagkatapos ng forty minutes.”
Just like that, pumasok ulit kami sa loob ng bar.
Everyone scattered. Kanya-kanyang lapit sa mga customer nila rito, ‘yung iba ay suki. Ako naman ay dumiretso sa pwesto na may mga sofa. Sigurado akong nandoon ang pera. Naka-sofa, e.
“Sir, do you smoke?” I asked the group of teens who are obviously having a good time.
Nakuha ko ang atensyon nila at agad na nagkantiyawan ang buong magbarkada. Yung lalaking tinanong ko naman ay halatang kargado na dahil namumungay na ang mga mata nito at panay ang pagkunot ng noo, batid ko’y nahihilo na.
“Ah, yes. I’d like… black. Give me some black,” wika nito at naghugot ng pera sa bulsa. “How much?”
“Ah, two—“
“Take it!” he shove the money into my chest making me took a step back. “Give me my cigarettes.”
Bahagyang nanginig ang laman ko dahil sa kanyang ginawa. Ito ang unang pagkakataon na may taong gumawa ng ganon sa akin. I… I was surprised.
Kahit nanginginig ang kamay ko ay hinanap ko ang gusto niya at binigay sa kanya ‘yon.
“Thank you, Sir,” I said as I handed him the change.
“How about you?” tanong nito sa akin.
“Po?” wala sa sarili kong tanong.
“You,” he replied and walked towards me. “How much for a night with you?”
My lips parted and my heart started beating erratically. Wala sa sarili akong napaatras sa takot na baka ay molestiyahin na naman ako nito. Ngunit bago pa man siya tuluyang makalapit ay isang braso ang humarang sa harap ko, blocking the man from stepping any closer.
Maingay ang buong paligid, kaya’t hindi ako sigurado kung nagsasalita ang lalaking na sa harap ko. Ngunit base sa mukhang nakikita ko ngayon sa lalaking nangha-harass sa akin ay mababakasan ang takot at gulat.
Agad itong tumalikod at bumalik sa upuan nito kanina. Para akong nakahinga ng maluwang kahit ang mga mata ko ay parang tutulo na ng luha. Agad akong yumuko at maingat itong pinunasan. Ayokong masira ang makeup na nilagay sa akin ni Belinda.
Nang humarap ang lalaki sa akin ay agad itong humarap sa akin. Nag-angat ako ng tingin sa kanya at ang kulay berde nitong mga mata ang bumungad sa akin. His manly scent filled my nostrils. Alam kong sa kanya ‘yon. Hindi masakit sa ilong at nakakaadik amuyin.
Ngunit kahit sa ganoong posisyon ay nagawa ko pa ring magtanong.
“Uhm…” I bit my lowrer lip. “S-Sir, do you smoke?”
Shit! Bumibilis ang tibok ng dibdib ko. Parang ano mang oras ay sasabog na ito sa sobrang bilis!
It took him a moment before he answered. “Silver. Tens.”
Malamig ang tinig nito at parang naninindig ang balahibo ko sa katawan. Mabilis akong naghanap ng kanyang binibili at agad na binigay sa kanya. He handed me the payment and was about to give him the change when he suddenly spoke.
“New?”
Nagtitipid ba ito ng laway?
“Opo.” I smiled. “Thank you po sa pagligtas sa akin k-kanina.”
Hindi ito nagsalita. Sa halip ay tumalikod na lang ito at umismid saka naglakad paalis na hindi man lang hinihintay ang kanyang sukli. Ngunit bago pa ito tuluyang makalayo, narinig niya ang boses nito.
“What a damsel in distress.”
Wala sa sarili akong napalunok habang naglalakad kami ni Sir Axton palabas ng venue.Kakatapos pa lamang ng event at parang sobrang na-drain yata ang buo kong katawan. Kahit ang paghakbang ng aking mga paa ay hirap ako. Hindi rin nakakatulong ang suot kong heels. Feeling ko, isang maling apak, matutumba na ako.Sa kalagitnaan ng aming paglalakad, nagtaka ako nang biglang tumigil sa paglalakad si Sir Axton. Wala sa sarili ko itong nilingon at kumunot ang aking noo. Wala akong sapat na lakas ng loob pa para magtanong kung ano ang meron at bakit ito tumigil sa paglalakad.Tumingin lang ako rito na may halong pagtataka.“Give me your purse,” wika nito sa mababa at malamig na tinig.“B-bakit…” Agad akong napangiwi nang mapansin ko ang malamig at matalim nitong tingin. “S-sige po.”Wala sa sarili ko itong binigay sa kanya kahit na hindi ko mapigilan ang sarili kong magtaka.Ganoon na lang ang gulat ko nang bigla ako nitong binuhat gamit ang isang braso. Wala sa sarili akong napayakap sa kan
“Andreev?” wala sa sarili kong sambit. “K-kaano-ano mo si Axton?”Ngumisi ito sa akin na para bang alam niya kung sino ako. Agad namang bumilis ang tibok ng aking dibdib. Hindi pa nga nagsisimula ang pagpapanggap ko ngayong gabi, nabuking na ba kaagad ako?“I’m his twin,” sagot nito na mayroong mapaglarong ngiti sa labi. “Bakit parang kinakabahan ka?”Wala sa sarili akong napalunok. “Uh—”“Don’t worry.” Binaling nito ang atensyon sa salamin sa harap namin. “I am not telling a thing.”Tinapat pa nito ang hintuturo sa harap ng nakangusong labi niya. Hindi ko tuloy maiwasang mapatitig sa kanyang mukha.Ang ganda niya. Yung natural niyang makapal at pormadong kilay, ‘yung hugis oval niyang mukha, tas ‘yung pagiging maputi niya na para bang araw-araw nililigo sa gatas…ang ganda niya talaga! Hindi na ako magtataka kung totoo ang iniisip kong araw-araw itong naliligo sa gatas dahil mayaman naman sila.Pero back to the topic nga. Anong ibig niyang sabihin.“Hindi mo sasabihin ang alin?” Magpa
“Why are you with Axton?”Bakas sa hitsura ng mga ito na hindi sila basta-bastang mga babaeng matatagpuan lang sa mga event. They looked like they come from prominent families. At sa totoo lang, nagsisimula na akong makaramdam ng kaba.Bakit ko nga ba hindi naisip ang ganitong bagay? Of course, gwapo si Sir Axton. Kung may babaeng aaligid sa binata ay paniguradong magiging puntirya ng mga babaeng matagal nang may gusto sa kanya.Ano ba naman ‘yan, Asli!“Uh…” Napakamot ako ng kilay.Ano ba dapat ang sabihin ko? Na girlfriend niya ako? Dapat ko bang banggitin ‘yung salitang pretend? E ‘di sobrang tanga ko na non? Ano ba ang tamang salitang isasagot ko?Na sa kalagitnaan ako ng pakikipagdebate sa sarili ko nang bigla nitong hinigpitan ang pagkakahawak sa braso ko. Wala sa sarili akong napasinghap sa sakit. Kung makatingin ito sa ‘kin ay para bang babalatan na ako nito ng buhay.“B-bitiwan mo ako,” mahinang sambit ko.“Answer me, bitch. Why are you with him? Yaya ka ba niya?”Yaya?Bahag
A pretend girlfriend?Kaya ko bang gawin ‘yon? At isa pa, itong hitsura kong ‘to? May maniniwalang girlfriend ako ni Sir Axton? Grabe naman. Compliment ba ito? Anong isasagot ko?Sa dami ng mga tanong na umiikot sa aking isipan, iba ang lumabas sa aking bibig.“Bakit ako?” wala sa sarili kong tanong. “H-hindi naman po sa nagrereklamo ako. Pero baka po pumalpak ako. Baka hindi sila maniwalang kasintahan ako ni Sir Axton. Hindi naman po ako maganda at hindi ko mapapantayan ang mga babaeng nakapalibot kay Sir—”“Don’t worry,” pagpuputol nito sa kung ano pa man ang sasabihin ko. “Let’s just trust Mr. Axton’s judgment, okay? Basta, maging natural ka lang. Minsan lang manghingi ng tulong ang taong katulad ni Mr. Axton. Let’s help him as much as we can.”Wala sa sarili akong napalunok at tumango.Ngayon lamang nag-sink in sa ‘king isipan na nagiging reklamador pala ako. Ako na nga itong tinulungan, dapat kahit papano ay masuklian ko ang pagmamagandang loob nito sa ‘kin. Wala rin akong dapat
Tahimik lamang akong nakaupo habang kinakalikot ng mga tauhan ni Miss Catarina ang buhok ko at mga daliri ko. May abala rin sa paglalagay ng makeup sa ‘king mukha at panay pa ang panliliit ng mga mata nito habang nakatingin sa ‘kin.Wala nang tao sa loob ng shop nito. Amoy na amoy ko ang mga damit na bagong design ni Miss Catarina na suot-suot ng mga manikin dito sa loob.“Why aren’t you taking care of yourself?” tanong ni Catarina sa ‘kin habang pinapanood akong ayusan ng kanyang mga tauhan.Lumunok muna ako bago hilaw na ngumiti. “A-ano po kasi…”“Kaano-ano mo si Mr. A?” muling tanong nito na hindi man lang hinintay na makasagot ako sa nauna nitong tanong. “Why are you getting dolled up. Are you his girlfriend?”“Po?” Wala sa sarili akong napakurap. Hindi naman ako pwedeng makailing dahil may naglalagay ng contour sa ‘king mukha. Baka masira ko pa ang momentum niya. “H-hindi po. Ano niya lang po ako…maid.”Agad na nanliit ang mga mata nito habang nakatingin sa ‘kin. Bakas sa mukha n
Sa isiping ‘yon, nagmamadali akong nagpalaam sa aming manager dahil baka hindi lang si Sir Oli ang nandoon. Pero most of the time, si Sir Oli lang naman. Isang busy person si Sir Axton. Hindi naman siguro ito personal na pupunta sa akin, ‘di ba?“Sir Oli…”“Miss Bernardo, busy ka ba? May oras ka ba kahit saglit?” tanong nito.Bakas ang pagmamadali sa boses nito, kaya naman agad akong naalarma.“B-bakit po? May problema po ba?” Hindi ko na rin mapigilan ang pag-aalala ko.“Mukhang kailangan tayo ni Sir Axton ngayon.”“K-kailangan—ay! Saan po tayo?”Wala sa sarili akong napasinghap nang bigla nitong hilahin ang aking pulso at binuksan ang backseat ng sasakyan. Wala sa sarili naman akong napahakbang papasok at umupo sa isang bakanteng upuan.Sumunod naman sa akin si Sir Oli na agad sinarado ang pinto. Bumilis ang tibok ng aking dibdib sa kaba habang nakatingin dito. Hindi ko alam kung ano una kong sasabihin o itatanong.Bago ko pa man mabuksan ang aking bibig para sa mga katanungan, may







