Mag-log inMatapos kong humikbi sa opisina ni Axton, naghanap agad ako ng yelo sa ref para kahit papano ay mawala ang pamumugto sa aking mga mata. Hindi naman ako inabala ni Mrs. Veloso.Nang lumabas ako sa opisina, wala na si Mrs. Veloso, pero nag-iwan siya ng sticky note sa table na aalis daw siya dahil may conference siyang kailangang puntahan. Agad na rin akong nag-ayos sa ‘king sarili dahil ayokong may makakita sa akin na mukhang kakagaling lang sa pagiging broken hearted.Tumingin ako sa salamin para makita ang aking sarili. Nang makitang hindi na masyadong halata ang pamamaga ng aking mga mata, agad akong nagsimula sa aking mga kailangang gawin.Ganoon ang naging daloy ng aking araw. Masyado nga akong naging busy dahil ‘yung mga clients at mga gustong makausap si Axton ay tumatawag para kumpirmahin kung sakaling totoo ang balitang umalis na si Sir Axton.I had to create an alibi. Mariing tugon kasi ni Mrs. Veloso na h’wag munang sabihin kung nasaan si Axton, pero need ko ring magsinungali
Para akong naming sa ‘king narinig. Saglit akong natigilan sa pagpindot ng floor, ngunit agad din akong nagising sa reyalidad nang may pumasok din kasunod ko.Agad kong pinindot ang floor na aking titigilan at agad na sumiksik sa gilid bago pa man nila ako mapansin. Though hatak atensyon ang uniform ko dahil naiiba sa kanila, laking pasalamat ko at nakapagsuot ako ng blazer na palagi kong dala. Hindi sapat ng blazer ng uniform sa sobrang lamig ng office. Kahit na sa labas lang kami ng office ni Axton.Pero…aalis? Aalis si Axton? Bakit hindi ko alam?Sa labas sila magpapakasal? Bakit hindi rito? Anong meron sa labas ng bansa? At saka…Wait. Bakit ang dami kong tanong? Hindi ba’t ito naman ang gusto ko? Anong karapatan kong makaramdam ng lungkot at sakit? Deserve ko ito. Sinunod lang ni Axton ang gusto ko, para na rin sa kapakanan ng kompanya.Yes, this is just for the sake of the company.“Sayang. I heard pa naman na sa Europe na ang magiging main branch ng Ax-Global starting next year
Tahimik akong sumimsim sa hawak kong hot coffee, nag-iingat dahil baka sakaling mapaso ako. Dahan-dahan kong binaba ang kape at tumingin sa kanya.“Alam mo ba kung anong klaseng paghihirap ang sinapit namin ng kapatid ko pagkatapos mo kaming tinalikuran?” Mahina akong natawa. “I don’t know why I’m still saying this. As if naman mawawala lahat ng galit, sakit, at paghihirap na nararamdaman ko kung sasabihin ko sa ‘yo ang lahat, ‘di ba? But still, I think you deserve to know it. Kasi pagkatapos nito, ayaw na kitang makita pa.”Yumuko siya. “Alam kong isang pagkakamali ang talikuran kayo. Maniwala ka sa ‘kin, Asli, walang araw na hindi ko kayo inisip.”Mahina akong umiling. “H’wag m akong lokohin nang harap-harapan. Dahil kung inisip mo kami, hindi mo kami iniwan in the first place. Ah, wait. Bakit mo pala kami iniwan? Ah, oo nga pala. Sinabi mo pala sa ‘kin. Pagod ka na sa buhay mahirap kaya ka umalis. Di ba?”“Asli—”“Pero alam mo ba kung gaano kahirap sa ‘kin ang lahat?” Mariin kong k
“Anong ginagawa mo rito?”Hindi ko maitago ang galit na aking nararamdaman habang nakatingin sa kanya.Lumingon muna ako sa ‘king likuran dahil baka nagising na sila. Nang makitang walang lumalabas sa kwarto, agad akong lumabas at sinarado ang pinto. Hinawakan ko ang kanyang siko at dali-dali siyang dinala sa likod ng pinakadulong apartment, sapat na para hindi kami makita agad nina papa at Yael.“Bakit ka nandito? Hindi ba’t sinabi ko sa ‘yong ayokong makipag-usap sa ‘yo? Hindi ka ba nakakaintindi?” galit kong asik sa kanya.“Asli, please. Listen to me. Hayaan mo muna akong magpaliwanag. Bigyan mo muna ako ng pagkakataon.” She smiled at me but her eyes are trying not to drop a single tear. “Kahit paliwanag lang, anak. Kung sakaling hindi magiging sapat ang paliwanag ko sa ‘yo, then you can hate me. Anak…just…just listen to me for this once.”Her eyes are begging. Yung kamay niya ring hawak ang aking kamay ay bahagyang nanginginig.Wala sa sarili akong lumunok at nag-iwas ng tingin.S
AXTON’s POINT OF VIEWAs soon as she stepped out of the room, the shadow who was hiding a while ago stepped out. Kitang-kita ang mapait na ngiti sa kanyang labi na tila’y nakikiramay sa ‘king nararamdaman.I turned my back on her and stared at the city below.Gusto ko siyang sundan. I want to go after her. But then what? Force her to say the things I wanted to hear? Just to make me feel better? Just to make me look pathetic.“Axton, it was for the best.”“Shut the fuck up,” I mumbled. “Get out.”“Axton…”“Blythe.” Binalingan ko siya ng malamig na tingin. “We may share the same womb, but I don’t remember permitting you to poke your nose into my personal life. This is why Callum doesn’t like you.”It was a low blow, and I know it.It was childish. Whatever you call it. But this is the only way I can vent out my anger. Hindi ko naman siya pwedeng kasahan ng baril, ‘di ba? If only mom doesn’t cherish each one of us, Blythe’s been long gone.Narinig ko ang kanyang pagtawa. A sarcastic laug
“Come in.”Mariin kong pinikit ang aking mga mata at pilit na pinapakalma ang aking dibdib saka ko pinihit ang doorknob. Sumilip muna ako sa loob at namataan siyang nakatayo sa harap ng glass wall.I exhaled first before stepping inside. Malamig ang aircon, ngunit mas malamig yata ang katawan ko, pati ang kamay ko. Kahit anong pagpapakalma rin sa puso ko, sobrang bilis pa rin ng tibok nito. Sa sobrang bilis, feeling ko ay nahihirapan na akong huminga.Tuluyan na akong pumasok sa loob, dala ang mabilis na kabog ng aking dibdib. Dire-diretso akong naglakad sa kanyang pwesto kung saan kasalukuyan siyang nakatayo at nakatalikod sa ‘kin.Agad kong napansin ang isang baso ng alak sa kanyang kamay. Lumingon siya sa ‘kin at agad akong nagbaba ng tingin. Hindi ko kayang salubungin ang malalamig at berde niyang mga mata.“How are you feeling?” panimula niya sa aming usapan.“Ayos lang naman po,” mahinang sagot ko. “Salamat sa pagtatanong.”“You…” Narinig ko ang paghugot niya ng malalim na hinin
“Why are you with Axton?”Bakas sa hitsura ng mga ito na hindi sila basta-bastang mga babaeng matatagpuan lang sa mga event. They looked like they come from prominent families. At sa totoo lang, nagsisimula na akong makaramdam ng kaba.Bakit ko nga ba hindi naisip ang ganitong bagay? Of course, gwa
Tahimik lamang akong nakaupo habang kinakalikot ng mga tauhan ni Miss Catarina ang buhok ko at mga daliri ko. May abala rin sa paglalagay ng makeup sa ‘king mukha at panay pa ang panliliit ng mga mata nito habang nakatingin sa ‘kin.Wala nang tao sa loob ng shop nito. Amoy na amoy ko ang mga damit
Sa isiping ‘yon, nagmamadali akong nagpalaam sa aming manager dahil baka hindi lang si Sir Oli ang nandoon. Pero most of the time, si Sir Oli lang naman. Isang busy person si Sir Axton. Hindi naman siguro ito personal na pupunta sa akin, ‘di ba?“Sir Oli…”“Miss Bernardo, busy ka ba? May oras ka ba
Nang sumapit ang umaga ay nagising na si Yael. Nilipat kaagad siya sa private ward kung saan siya patuloy na mag-re-recover. Nasabihan na rin ako ni Dok kung ano ang dapat at hindi dapat na ginagawa ni Yael.Kabilang na roon ang pagbubuhat at pagligo nang matagal dahil hindi pa sarado ang incision.







