ログイン“I’m sorry.” Agad akong umiling sa kanya. “But…I’ll figure this out on my own.”“Asli…”“I want to go home,” sambit ko at nagsimula na namang manubig ang aking mga mata. “Please take me home.”Nakita ko ang paghugot niya ng malalim na hininga na para bang pinipigilan niya ang kanyang sarili sa kung anong nais niyang sabihin.Then, he nodded his head. Nilahad niya ang kanyang kamay at walang pagdadalawang isip ko naman itong tinanggap. Giniya niya agad ako sa kanyang Camaro na naka-park sa gilid. He opened the door for me and helped me get in.Nang masiguro niyang maayos na ako ay agad niyang sinarado ang pinto at umikot para sumakay sa passenger’s seat. Binaling ko ang aking tingin sa labas. Medyo basa pa rin ang aking mga mata, ngunit tumigil na ako sa pag-iyak.“Finish your soda so you can throw the can,” wika niya.Doon ko lang naalalang may hawak nga pala akong soda. Tipid lang akong ngumiti sa kanya at sumimsim sa hawak kong soda.Mabuti na lang at kahit sobrang distracted ng isi
Episode 171Mas lalo yatang nanlamig ang katawan ko sa narinig mula sa kanya.At kahit na hindi para akong nanghihina sa narinig, nag-proceed pa rin ako sa family dinner na inaaya sa ‘kin ng mga Ferrell. Kahit na medyo magulo ang isipan ko, kahit papano ay nagawa ko pa ring itawid ang gabing ‘yon.Giliw na giliw sa ‘kin ang mama ni Collin dahil tulad ko, mahirap lang din daw siya noon at boss niya si Mr. Cameron Ferrell. Ngunit dahil sadyang mapaglaro ang tadhana, nagkaroon daw ng something sa kanila, and that led to their marriage.It was a long story, ngunit pinaikli lang niya. Pero kahit papano ay naaaliw akong pakinggan ‘yon. Hindi ko maintindihan kung bakit ngunit nang marinig ko ang kwento nila, parang feeling ko ay mangyayari rin ‘yon sa ‘kin.But then…the man I admired the most is already a married man.“Ouch!”Wala sa sarili kong sambit nang may biglang pumitik sa ‘king noo. Agad kong sinapo ang aking noo at binalingan ng masamang tingin ang may gawa non.Doon ko lang napansi
Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang marinig ko ang pamilyar na boses sa kabilang linya. Wala sa sarili akong napalunok at humigpit ang paghahawak ko sa ‘king phone.I made sure to double check the caller ID and saw it wasn’t a registered number. Muli kong dinikit ang phone sa ‘king tenga at mariing kinagat ang ibabang labi. Hindi ko mahanap ang boses ko kaya naman wala akong ibang nagawa kundi ang manatiling tahimik.Ngunit katulad ko, tahimik din siya sa kabilang linya, tila naghihintay kung sasagot ba ako. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi at wala sa sariling napatitig sa ‘king anak.How would she react if she knew that the one I’m talking on the phone is her father?Yes, it was Axton. Walanmg iba kung ‘di si Axton.Nang walang salitang namayani sa aming dalawa, kaya naman napagdesisyunan kong patayin na lang ang tawag. And just as when I was about to end the call, I heard him talk.“How have you been?”Sobrang baba ng boses nito, mas mababa pa sa usual niyang bos
Hindi na kami dumaan sa bahay. Dumiretso na kami sa photo studio kung saan naghihintay si Yael at si Papa. Pansin ko naman na aliw na aliw si Fairy kakatingin sa labas ng bintana. Marahil ay minsan lang siya makalabas ng bahay.Nang makarating kami sa loob ng studio ay agad kong nakita si Yale na busy sa pakikipag-usap sa mga kakilala niyang kasabayan niya ring nagpapa-photoshoot ngayon.As soon as he saw me, he immediately waved his hand with a smile on his face.“Ate!” sabik niyang wika at agad akong nilapitan.Ngunit nang makita niya ang batang na sa aking braso ay agad siyang natigilan. Bumadha ang gulat sa kanyang mukha nang makita ang mukha ni Fairy. Habang ang anak ko naman ay naka-tilt ang ulo habang nakatingin din pabalik kay Yael.“Yael,” I greeted. “Na-late ba kami?”Saka pa lang siya kumurap na para bang nagising sa reyalidad. Nabaling ang kanyang tingin sa ‘kin at ngumiti. “Hindi po, Ate. Right on-time ka lang po.”Muli siyang napatingin kay Fairy. At kahit walang salitan
“No.”Yan ang naging sagot ni Blythe sa ‘kin. Naging seryoso ang kanyang ekspresyon, at ganoon din ako.Hindi ko talaga ma-gets kung anong meron at bakit sobrang wary niya pagdating sa mga Ferrell. Marami akong tanong ngunit alam ko na rin naman ang sagot na ibibigay niya sa ‘kin.But I need more reason. Kasi feeling ko ay sobrang shallow lang ng kanyang sagot. Being a business rival is one thing, ngunit bakit parang sagad naman yata sa buto na mabanggit lang ang apilyedo ng mga Ferrell, magiging tense na sila.“I see,” mahinang wika ko. “Then I’ll leave Fairy with you tonight. May lakad ka ba? If meron, I’ll be here.”“Bakit?” tanong niya dahilan para mapakunot ang aking noo. “Bakit ka nila iniimbitahan for family dinner? Asli, don’t tell me…”“No, it’s not what you think,” agad kong pagtanggi sa kanya. “Naging malapit na rin ako kay Collin. At isa pa, he’s harmless to me.”“To you, but not to your daughter!” sambit niya. “Ang alam nila, anak ko si Fairy. They’re hostile towards us.
Kinabukasan ay nakapwesto na ang mga guard na sinasabi ni Blythe. Wala na rin si Blythe nang magising ako dahil may importante siyang lalakarin about dito sa nangyari kagabi.Wala man si Axton para tumayong ama ni Fairy, kasama ko naman si Blythe. Kahit papano ay napapagaan niya ang buhay ko. Kapag mayroon akong mga inaalala, agad itong inaayos ni Blythe. Minsan ay napapatanong na ako kung bakit niya ito ginagawa. But then, every time I ask her the same question, same answer lang din ang natatanggap ko.“Mama, sarap food.”Napatingin ako kay Fairy na busy sa pagnguya sa pagkain.Simpleng omelette lang ang ginawa ko para sa kanyang agahan. May gatas din sa gilid ng kanyang labi dahil panay ang simsim niya sa gatas na binili ng Lola niya sa kanya.Actually, this situation is fine. Nai-i-spoil pa rin siya sa pagmamahal ng kanyang Lolo at Lola, pati na rin ng kanyang mga Tito at Tita, kahit hindi ako ang alam nilang ina ng bata. Besides, ano bang pinagkakaiba? Magkapatid naman si Axton at
AXTON’S POINT OF VIEWMy hands played my glass as I keep on thinking how I would persuade Dasha to come back. Not even my father can handle someone like her. Damn. Bakit ba ang tigas ng ulo ng babaeng ‘yon?“Sir, do you smoke?”I lifted my gaze at her and saw the maid who run away after helping me c
“Ayos ka lang ba?” agad na tanong sa akin ni Belinda nang makabalik akong ng ospital. “Narinig ko mula kay Buknoy. Ano? Magpapabarangay ba tayo?”Agad akong umiling. “Mas lalo lang lalaki ang gulo. Ayoko na ring mag-aksaya pa ng oras sa kanila. Mas kailangan ako ni Yael. Si Yael muna ang aatupagin k
“Please let me know once you’ve decided,” sambit nito at ngumiti.Nanginginig ang aking mga kamay habang nakatingin dito.Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Pakiramdam ko ay namimingi ang aking tenga at gusto ko na lang tumalon sa ilang palapag na gusali
“Why are you looking at me like that?” natatawa nitong tanong sa akin.Dahan-dahan akong umiling. “Hindi ko lang po inaasahan na rito tayo magpupunta.”It was true.Sino ba naman kasing mag-aakalang sa isang karenderya pala kami magpupunta. At itong karenderyang pinasukan namin ay malinis at walang







