LOGINPag-uwi ko galing sa park, hawak ko pa rin ang lumang litrato na ibinigay ni Eli.Hindi ko na ito paulit-ulit tinitingnan tulad ng dati.This time, hindi ko na kailangang patunayan sa sarili ko na totoo siya.Alam ko na.May pangalan siya.May buhay siya.At higit sa lahat, nakilala ko na siya bilang isang adult.Hindi na lang bilang batang nasa alaala ko.Nasa sala si Nathaniel nang dumating ako.Napatingin siya sa akin.“So?”Napangiti ako.“So?”“How did it go?”Umupo ako sa sofa.“Awkward.”Napatawa siya.“Expected.”“Pero okay.”Umupo siya sa tabi ko.“Did you talk?”“Oo.”“About everything?”Umiling ako.“Hindi naman puwedeng isang araw lang para sa twenty years.”Tumango siya.“Tama.”Inilapag ko ang litrato sa mesa.Tiningnan niya iyon.“That's the photo?”“Oo.”Pinagmasdan niya ito.“Cute n'yo.”Napangiti ako.“Magulo lang buhok ko.”“Nothing has changed.”Tinignan ko siya nang masama.Tumawa siya.For a moment, ordinaryong gabi lang.Walang St. Claire.Walang memory procedur
Maaga akong nagising.Hindi dahil marami akong kailangang gawin.Kundi dahil alam kong ngayon ko makikita si Eli.Matagal ko siyang hinintay.Pero ngayong malapit na ang araw na iyon, hindi ko alam kung paano ko siya haharapin.Ilang beses kong binuksan ang closet bago ako tuluyang pumili ng damit.Simple lang.Walang kailangang espesyal.Hindi naman ako pupunta sa isang reunion.Makikipagkita ako sa isang taong bahagi ng pagkabata ko—pero halos estranghero na ngayon.Paglabas ko ng kwarto, nandoon na si Nathaniel sa sala.May hawak siyang dalawang tasa ng kape.“You look nervous.”“Hindi ako kinakabahan.”Tinaasan niya ako ng kilay.Napabuntong-hininga ako.“Okay. Medyo.”Iniabot niya sa akin ang isang tasa.“Mas okay na 'yan.”Umupo ako sa tabi niya.Ilang minuto kaming tahimik.Wala siyang ibinigay na payo.Wala rin siyang sinabi kung ano ang dapat kong sabihin kay Eli.At nagpapasalamat ako roon.Kailangan kong harapin si Eli bilang ako.Hindi bilang isang taong may inihandang scr
Tahimik ang buong biyahe pauwi.Hindi ako makapagsalita.Hindi dahil wala akong gustong sabihin kay Nathaniel, kundi dahil napakaraming bagay ang umiikot sa isip ko.Your father didn't choose between you and Eli.Paulit-ulit kong naririnig ang sinabi ni Elena.For twenty years, akala ko may isang desisyong ginawa ang father ko na hindi ko alam.Akala ko baka may pinili siya.Ako.At naiwan si Eli.Pero ngayon, mas malinaw na sa akin ang nangyari.Hindi siya pumili.Sinubukan niyang ilabas kaming dalawa.At nabigo siya.Pagdating namin sa bahay, hindi ako agad pumasok sa kwarto.Umupo ako sa sala at inilapag ang phone ko sa mesa.Tahimik na umupo si Nathaniel sa kabilang sofa.Hindi siya nagtanong.Siguro alam niyang kailangan ko munang ayusin ang sarili ko.Ilang minuto ang lumipas bago ko kinuha ang phone ko.May message si Eli.> How did it go?Tinitigan ko iyon.Dati, kapag may message siya, automatic kong hinahanap kung anong bagong impormasyon ang nasa likod nito.Ngayon, iba na.
Hindi ko alam kung ano ang inaasahan kong makita nang makaharap ko si Elena.Siguro isang taong galit.Siguro isang taong defensive.O isang taong magaling magsinungaling.Pero nang pumasok siya sa restaurant, wala sa mga iyon ang nakita ko.Pagod.Iyon ang unang napansin ko.Parang matagal na niyang dala ang bigat ng isang bagay na hindi niya alam kung kanino dapat sabihin.Huminto siya nang makita ako.“Lia.”First time kong marinig ang pangalan ko mula sa kanya.“Dr. Reyes.”Tumingin siya kay Nathaniel.“You must be Nathaniel.”Tumango siya.“Yes.”Umupo kami.Ilang segundo kaming walang nagsalita.Hanggang sa ako na ang nagsimula.“You authorized Eli's release.”Hindi siya nagulat.“Yes.”Simple.Diretso.Walang pagtatanggol.“Why?”Huminga siya nang malalim.“Because by that time, I knew Eli couldn't stay at St. Claire.”“Bakit?”“Because your father was trying to get you both out.”Napatingin ako sa kanya.“I know.”“Then you also know he came back.”“Yes.”“Pero pagbalik niya,
Kinabukasan, ako na ang unang nag-message kay Eli.> I'm ready. Tell me what you remember.Matagal bago siya sumagot.Halos isang oras.Nang mag-vibrate ang phone ko, agad ko iyong kinuha.> Okay. But I need you to listen until I'm finished. Don't try to explain your father's side while I'm talking.Napahigpit ang hawak ko sa phone.Hindi ko alam kung bakit, pero parang alam ko nang hindi magiging madali ang maririnig ko.> I promise.Ilang segundo lang, may kasunod na reply.> Then let's start with September 18.---Nagkita kami ulit sa parehong café.Kasama ko si Nathaniel, pero hindi siya nakialam sa usapan.This time, iba ang mukha ni Eli.Wala na iyong pag-aalinlangan kahapon.Parang buong gabi niyang pinag-isipan kung paano niya ikukuwento ang gabing iyon.Umupo ako sa tapat niya.“I’m listening.”Tumango siya.“September 18.”Huminga siya nang malalim.“Alam kong may nangyayaring hindi normal sa St. Claire noong araw na iyon.”“Bakit?”“Dahil iba ang kilos ng mga tao roon.”Nap
Hindi ako nakatulog nang maayos.Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ni Eli.Your father was.My father was the person he was afraid of.Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap tanggapin—na may bahagi ng buhay ng ama ko na hindi ko alam, o na baka ibang-iba ang naging karanasan ni Eli kumpara sa mga alaala ko.Bandang alas-diyes ng umaga nang mag-vibrate ang phone ko.Si Eli.Binuksan ko agad ang mensahe.> I can tell you what I remember. But not through email.Napatingin ako kay Nathaniel na nasa kusina.“Si Eli.”Agad siyang napalingon.“He wants to talk.”“Where?”Ipinakita ko sa kanya ang mensahe.May kasunod pa.> Somewhere public. No St. Claire. No old records. Just us.Ilang segundo kong tinitigan iyon.“Pupunta ako.”Tumango si Nathaniel.“I know.”“Hindi mo ako pipigilan?”Umiling siya.“Hindi.”“Bakit?”“Dahil kailangan mong marinig mismo sa kanya.”Napatingin ako sa phone ko.“Pero sasama ka.”“Hindi kita pinipigilan,” sabi niya habang kinukuha ang susi ng sasakyan. “Sinasabi







