kabanata 3

Ang susunod na umaga ay mas maaga pa kaysa sa gusto ko, gising ako dahil sa mahinang tunog ng mga plato at ang amoy ng espresso na pumapasok sa mga bentilasyon.

Tulog pa rin si Mason, nakahandusay sa kutson na para bang inangkin niya ang isang maliit na bansa. Iniwan ko siya doon, isinuot ko ang isang cardigan sa labas ng aking tank top, at tahimik na lumabas patungo sa koridor. Ang bahay ay kakaibang tahimik, maliban na lamang sa mga muffled na tunog na galing sa kusina.

Hindi ko inasahang makikita roon si Enzo. Nakatayo siya sa harap ng counter, ang mga manggas ay tinali na naman pataas, hinahalo ang isang bagay sa isang basong umaalingawngaw. Ang lalaki ay para bang nararapat na nasa cover ng isang mataas na uri ng magasin—malamig, walang kahirap-hirap, at hindi gaanong madalapitan tulad ng isang nakandadaklat na vault.

Tumingin siya sa akin nang pumasok ako. "Kape?"

Napa-ikot ako ng mata. "Ikaw mismo ang gumagawa ng iyong kape?"

Tiningnan niya ako nang may bahid ng pang-aasar. "Ipinaglalaban ni Maria na sira ang paggawa ng kape ng chef."

Lumakad ako patungo sa gitna ng kusina at sumandal doon. "Malamang na tama siya."

Binigyan niya ako ng baso nang hindi na nagsalita pa. Ang katahimikan sa pagitan namin ay parang... hindi na masyadong matalim ngayong araw. Tahimik pa rin, pero hindi na hindi komportable. Parang isang puwang na maaaring magkaroon pa ng pag-uusap sa hinaharap.

Nilinok ko ito, at matapang ang lasa—walang kalokohan, tulad mismo ng lalaki. "Salamat."

"Gusto kong makausap ka bago dumating si Victoria," sabi niya nang diretso. Walang paunawa, walang paambon.

Dahan-dahan kong ibinaba ang baso. "Oh. Darating siya?"

"Darating siya ngayong gabi."

Sinubukan kong panatilihing normal ang aking mukha, pero sa loob-loob ko ay naguguluhan na ako. Ang kasintahan. Iyon ang bahagi ng suliranin na hindi ko pa nakikita. Hindi ako sigurado kung ano ang inaasahan ko—baka naman ay parang isang abstract na bahagi lamang siya ng background. Pero hindi. Totoo siya. At darating na siya.

"Hindi niya alam tungkol sa akin, hindi ba?" mahinang tanong ko.

"Alam niyang kumuha ako ng tulong," sabi niya nang maingat. "Pero hindi niya alam ang mga detalye. O na nakatira ka rito. O na nandito rin ang iyong anak."

Uminom ako ulit ng kape, higit sa lahat para makapag-isip muna. "At ano sa palagay mo ang mararamdaman niya tungkol doon?"

Tiningnan ako ni Enzo, ang panga ay nakaigsi.

"Hindi ko alam."

Ang katapatan nito ay mas nagulat sa akin kaysa sa isang handang handang pagpapasiya. Pinahahalagahan ko ito, kahit na hindi ito nagpapadali ng mga bagay.

"Siya ay... mapagprotekta kay Sophie," dagdag niya.

"Parang ako rin na mapagprotekta kay Mason," sabi ko nang hindi natitinag.

Muli niyang tiningnan ako ng diretso, at sa ikalawang pagkakataon sa loob ng dalawampu't apat na oras, may isang bagay na nagbago. Hindi na bitak ngayon—kundi isang pagkilala. Dalawang taong parehong nagdadala ng bigat ng mga maliliit na tao na may malalaking puso.

Bago pa kami makapagsalita pa, isang maliit na boses ang pumutol sa aming pag-uusap mula sa koridor. "Mama?"

Si Mason. Pinupunas niya ang kanyang mga mata, ang buhok ay nakatayo sa lahat ng direksyon.

Ngumiti ako at inabot ang kanyang kamay. "Halika na. Kumuha tayo ng almusal."

Nakatayo lang si Enzo roon habang kami ay lumalabas, at naramdaman kong nakatingin siya sa amin hanggang sa makarating kami sa dulo ng koridor.

Noong hapon na, ang bahay ay puno ng kaba na hindi pa naroroon dati. Ang mga sariwang bulaklak ay inayos sa mga lugar na hindi ko pa napapansin, at biglang lantad na ang chef, na sumisigaw ng mga salitang Italyano kahit kanino man lang.

Umuuwi na si Victoria.

Tinulungan ako ni Maria na ipahinga ang mga bata sa silid-aklatan—isang tahimik at maaraw na silid na may pader na puno ng mga libro at sapat na espasyo para makagawa si Mason ng kastilyong Lego nang hindi natatapon ang mga antigong paso. Binasa ko sila ng kuwento ng ilang sandali, pero ang isip ko ay patuloy na nalilipat-lipat. Hindi ko alam kung ano ang itsura ni Victoria, kung paano siya magsalita, o kung ano ang mararamdaman niya tungkol sa akin—tungkol sa amin—na narito.

Hindi ako naghintay ng matagal.

Mga alas-singko nang bumukas ang pintuan ng harapan. Narinig ko ang tunog ng mga takong sa marmol, mabilis at tiyak. Mga boses na nanginginig. Ang boses ni Enzo ay mababa at kalmado. Ang sa kanya—matalim, maliwanag, at makinis tulad ng salamin.

Nanatili ako sa silid-aklatan, hindi sigurado kung dapat akong lumabas. Pero makalipas ang ilang minuto, sumilip si Maria sa pintuan. "Gusto ka niyang makilala."

Tumayo ako, hinaplos ang aking mga kamay sa harap ng aking blusa, at sinabihan si Mason na manatili roon. Tumibok ng malakas ang puso ko habang sinusundan ko si Maria papunta sa koridor.

Si Victoria Blackwood—kung iyon na ang apelyido niya—ay nakatayo sa pasilyo na para bang pag-aari niya ang bahay. At para makatarungan, malamang na magiging sa kanya na ito sa lalong madaling panahon.

Matangkad siya, napakaganda, na may maitim na pula na labi at perpektong inayos na buhok. Ang kanyang mga damit ay mukhang mamahalin nang hindi naman masyadong nagpapakapansin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na para bang makakataga iyon ng bakal.

"So," sabi niya nang maigsi ang boses. "Ikaw pala ang nanny."

Itinaas ko ang aking mga balikat. "Oo. Ako si Franny. At ang aking anak ay si Mason. Hindi nabanggit ni Enzo—"

"Hindi nga niya sinabi," sabi niya nang may ngiting hindi naman umaabot sa kanyang mga mata. "Napakasuwerteng suwerte naman."

Lumingon siya kay Enzo, na nakatingin sa amin dalawa na may hindi maintindihang ekspresyon na parang kanyang baluti. "Maaari ba kitang kausapin mag-isa?"

Instinctively akong umatras. "Siyempre naman."

Habang ako ay lumalayo, narinig ko siyang bulong ng mahinang-mahina—"Isang single mother, Enzo? Sa aming bahay?"

Hindi ako naghintay para marinig ang sagot niya.

Pero nang bumalik ako sa silid-aklatan, nakita kong gumagawa si Mason ng isang tore habang si Sophie ay nakatingin sa kanya nang may maingat na pagkamausisa. Sabay silang tumingin sa akin nang makarating ako roon.