kabanata 4

Parang pagsusulit na hindi ako nag-aral para sa hapunan.

Ang pormal na silid-kainan, na bihira namang gamitin, ay kinilinis nang husto. Ang mahabang mesa na gawa sa kahoy na mahogany ay kumikislap. Ang mga kandila ay kumikislap sa matataas na hawakan na gawa sa salamin. Ang mga kubyertos ay perpektong nakaayos, parang maliliit na sundalo na handang ipasuri.

Nakaupo si Victoria sa isang dulo ng mesa, puno ng kagandahan at tahimik na paghuhusga, may hawak na kristal na baso ng alak. Nakaupo naman si Enzo sa kabilang dulo, ang mukha ay hindi maintindihan. Ako ay nakakaharap na hindi komportable sa pagitan nina Mason at Sophie—na nagpumilit na magkatabi, salamat sa kanila—sinusubukang huwag hawakan ang aking panyo.

Ang katahimikan ay parang baso na madaling masira.

"So," sabi ni Victoria habang tiningnan ako nang may ngiting hindi umaabot sa kanyang mga mata. "Franny ka pala? Bago ka pa lang dito?"

"Oo," sabi ko, sinusubukang igaya ang kanyang tono nang hindi naman mukhang depensa. "Ngayong araw lang ako nagsimula ng buong araw na trabaho."

Nilinok niya ang alak. "Mabilis naman."

Tiningnan ko siya ng diretso. "Huling minuto na lang bago ako kumuha ng trabahong ito. Kailangan ni Sophie ng isang tao."

"Banggit ni Enzo na marami na siyang napagdaanan na nanny." Tumingin siya kay Enzo, malamig at diretso. "Sa tingin ko ay nagiging bukas tayo sa mga pagbabago kapag tayo ay desperado."

Lumingon si Mason mula sa kanyang plato, nakakunot ang noo. "Mama, ano pong ibig sabihin ng 'flexible'?"

Ngumiti ako at hinaplos ang kanyang buhok. "Sasabihin ko sa'yo mamaya, anak."

Nagalaw ng kaunti ang mga labi ni Victoria. "Napaka-charming naman."

Sa kabilang dulo ng mesa, kumirot ang panga ni Enzo. "Sapat na, Victoria."

Lumingon siya kay Enzo, malawak ang mga mata. "Sinusubukan ko lang naman na makilala ang tulong na kinuha mo."

Tulong.

Dahan-dahan akong uminom ng tubig at hindi nagsalita. Hayaan na siyang makaramdam ng hiya sa katahimikang kanyang nilikha.

Si Sophie, tahimik pa rin tulad ng dati, ay kinukuskos ang isang bagay sa kanyang hita. Hindi ko napansin na dinala niya ang kanyang mga krayola hanggang sa mesa hanggang sa itinutulak niya ang isang nakatiklop na papel sa kanyang plato patungo kay Enzo.

Maingat niyang binuksan ito.

Ito ay isang guhit ng bata—mangmang ngunit malinaw naman. Isang malaking bahay, ang araw ay nagniningning. Apat na pigura sa labas: isa ay matangkad, may maitim na buhok. Isa naman ay may kulot na buhok. Isang maliit na lalaki. Isang maliit na babae na hawak ang kamay ng isang tao.

Lumapit si Mason. "Ako po 'yon!" sabi niya nang may ngiti. "At si Sophie 'yan."

Tumingin si Victoria sa larawan, pagkatapos ay dahan-dahang tumingin kay Sophie. "At sino naman ang babae na may buhok?"

Hindi sumagot si Sophie. Tumingin lang siya sa akin.

Lumapot ang ngiti ni Victoria.

"Sa tingin ko ay sinusubukan niyang ipakita kung gaano siya kasaya," mahinang sabi ko. "Iyon lang naman."

Ang natitirang bahagi ng hapunan ay parang paglalakad sa isang makipot na lubid habang nakasuot ng mataas na takong—bawat salita ay pinag-iisipan ng mabuti, bawat katahimikan ay mas malakas pa kaysa sa dapat. Hindi masyadong nagsalita si Enzo (T/N: May pagkakamali sa teksto na tinawag siyang Beau). Wala rin akong masyadong sinabi. Si Mason naman ay patuloy na nagsasalita tungkol sa Lego at mga dinosaur, ganap na hindi alam ang tensyon. Tahimik lang si Sophie, pero sa kalagitnaan ng hapunan, hinawakan niya ang aking kamay sa ilalim ng mesa at hindi na binitawan.

Mga sandali pa, nang matulog na si Mason at ang tensyon ay sumunod pa rin sa amin hanggang sa gumabi, tahimik akong lumabas patungo sa likurang bahay para huminga ng sariwang hangin. Ang langit ay malawak at malinaw sa ibabaw ng maayos na mga damuhan, ang mga bituin ay mahinang kumikislap sa likod ng alikabok ng lungsod.

Hindi ko narinig ang pagbukas ng pintuan sa likod ko, pero naramdaman ko siya bago pa siya nagsalita.

"Hindi niya nagustuhan ang larawan," sabi ni Enzo.

Hindi ako lumingon. "Hindi rin niya ako nagustuhan."

"Hindi nga," sabi niya. "Hindi niya talaga nagustuhan."

May saglit na tahimikan.

"Akala niya ay kukuha ako ng isang taong pansamantala lang. Malayo. Propesyonal." Mababa ang kanyang boses. "Hindi yung taong iguguhit ni Sophie sa kanyang larawan pagkatapos ng isang araw."

Bumaling ako ng bahagya para makita siyang nakatayo sa pintuan, ang mga braso ay nakacross, ang tingin ay nakatuon sa abot-tanaw na para bang may sagot roon.

"Hindi ako humiling na iguhit ako doon," sabi ko. "Nakapag-usap lang kami. Naglaro lang kami. Sapat na 'yon."

"Baka sapat na para kay Sophie. Pero hindi para kay Victoria."

Isa pang saglit na tahimikan. Tiningnan niya ako sa huli, at may isang bagay na hindi pa ganap na napapaliwanag sa kanyang mukha—hindi pa ganap na pagsisisi, hindi pa rin ganap na pagkakasala. Basta lang alam niya kung ano ang nangyayari.

"Isang araw pa lang naman ito," sabi ko. "Maaari ka pang mag-isip at magpasya."

Parang may gustong sabihin pa si Enzo. Pero sa halip, tumango siya ng isang beses at bumalik sa loob, iniwan akong mag-isa kasama ang mga bituin, ang alaala ng kamay ni Sophie na hawak ang aking kamay, at maraming mga tanong na hindi ko dapat itanong.

Hindi ako makatulog.

Si Mason ay nakayakap sa akin sa silid ng mga bisita, yakap-yakap ang kanyang manika na dinosaur na para bang matagal na niya nang alam ang kama na ito. Kailangan pa niyang basahin ng tatlong libro at uminom ng isang basong tubig bago siya makatulog, pero ngayon ay tulog na tulog na siya—bahagyang nakabukas ang bibig, may mahinang huni ng paghinga sa bawat pagbuga ng hangin.

Tinitigan ko siya ng ilang sandali, hinahayaan ang katahimikan na bumabalot sa amin tulad ng kumot.

Pero hindi ako makapigil sa pag-iisip.

Lahat sa bahay na ito ay puno ng mga patakaran na hindi sinasabi at tensyon na sapat nang mapuno ng bote. Isang araw pa lang ako rito pero parang nakatayo na ako sa isang lubid, mataas sa ibabaw ng buhay na hindi sa akin.

Makalipas ang hatinggabi, tahimik akong lumabas ng silid at walang saplot ang paa na lumakad patungo sa koridor. Mababa lamang ang liwanag ng mga ilaw, sapat lang para hindi ako matapilok sa mga dekorasyon sa dingding.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta—alam ko lang na kailangan kong gumalaw.

Hindi ko inasahang makakarinig ako ng mga boses.

Mahina ngunit matalim, galing sa likod ng saradong pintuan.

Sa silid-aralan ni Enzo (T/N: May pagkakamali sa teksto na tinawag siyang Beau).

Hindi ako dapat tumigil. Hindi ako dapat makinig.

Pero ginawa ko pa rin.

"—hindi ako makapaniwala na pinayagan mong pumasok ang babaeng iyon sa ating tahanan," bulong ni Victoria nang may galit. Mababa at maigsi ang kanyang boses. Galit na galit.

"Narito siya para kay Sophie," sabi ni Enzo nang kalmado. "Iyon lang naman."

"Hindi mo ba nakikita? Nasa loob na siya. Obsesado na sa kanya si Sophie. At ang anak niya— Diyos ko, Enzo, anong klaseng halimbawa ang ipinapakita niya?"

May saglit na tahimikan. Matagal bago nagsalita si Enzo, at ang kanyang boses ay mas mahina na, pero parang mas mapanganib pa. "Mag-ingat ka sa mga sasabihin mo tungkol sa kanya."

Napahinto ako sa paghinga.

Mapait na tumawa si Victoria. "Wow. Isang araw pa lang at ipinagtatanggol mo na siya?"

"Pinangiti niya si Sophie. Pinakapaglaro. Siya ang unang tao na nakalapit talaga sa kanya."

"Akala mo ba hindi ako nag-aalala sa iyong anak?"

"Hindi mo man lang tinanong tungkol sa kanyang guhit."

Isa pang tahimikan. Parang mga kutsilyo ang mga katotohanang binibitawan niya ngayon.

"Ako ang iyong kasintahan," sigaw ni Victoria. "Nakalimutan mo na ba 'yon?"

"Hindi," sabi ni Enzo. "Hindi ko nakalimutan."

Hindi ako naghintay para marinig ang iba pa.

Tahimik akong bumalik sa koridor at umuwi ng silid na nangangalay ang mga paa, ang puso ay tumitibok ng sobrang lakas sa aking dibdib.

Ipinagtatanggol niya ako.

Hindi man sa harap ko—pero sa tamang pagkakataon.

At hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang mga sinabi ni Victoria... o ang mga bagay na hindi tinatanggi ni Enzo.

Ang susunod na umaga ay tahimik at kalmado.

Sinubukan kong panatilihing magaan ang lahat. Almusal kasama ang mga bata, mga kartun sa background, si Sophie ay nakayakap sa akin na para bang maraming beses na kaming gumawa nito. Nagpasya si Mason na siya na ngayong "bunsong kuya" at itinalaga ang sarili bilang tagapagprotekta ng mga juice box.

Hindi nagpakita si Victoria.

Si Enzo ay malayo ang loob, pero palagi akong sinusubaybayan. Palagi. Nararamdaman ko ang bigat ng kanyang tingin tulad ng grabidad.

Nang samahan niya kami ni Mason na bumaba ng koridor pagkatapos ng tanghalian, tumigil siya sa pintuan ng silid-aklatan. "Salamat," mahinang sabi niya.

Napa-ikot ako ng mata. "Para sa ano?"

"Para kahapon. Para kay Sophie."

Bahagyang lumambot ang kanyang ekspresyon—medyo lang naman—at nakita ko ang bigat ng mga problema na nakatago sa kanyang mga mata na hindi maintindihan.

Hindi ako ngumiti. Tumango lang ako. "Walang anuman."

At sa unang pagkakataon, napagtanto ko ang isang bagay na hindi ko naman kayang ipagpanwala sa sarili ko:

Hindi lamang si Sophie ang nagbabago dahil sa trabahong ito.

Siya rin pala ay nagbabago. nagsasabi na hindi lamang si Sophie ang nakakaramdam ng pagbabago dahil sa pagdating ni Franny—nagbabago rin si Enzo, na dati ay malamig at sarado sa mundo.