Chapter 4

Katalina’s POV

 Kinaumagahan

  I woke up to a throbbing pain in my head. I looked around, and my eyes widened when I realized—I wasn’t in my own room.

 Napabalikwas ako ng bangon, napangiwi pa nang kumirot nang sobra ang ulo ko. Walang ano-ano’y sinilip ko ang katawan ko sa ilalim ng puting comforter. Gano’n na lang ang panlalaki ng mata ko nang makitang wala akong saplot!

Napasinghap ako nang unti-unting maalala ang nangyari kagabi.

Oh my gosh! The handsome guy from last night at the bar... I gave him myself!

Gosh! This wasn’t part of the plan at all.

I gave myself to a man I didn’t even know.

What on earth did I just do? And what’s even more embarrassing—I made the first move!

“Sh*t,” bulong ko habang sapo ang ulo. Muli akong napangiwi nang maramdaman ang sakit sa pagitan ng hita ko.

“Ah…” Why does it hurt like this?

 Napalingon ako sa kanan nang may bahagyang gumalaw. Gano’n na lang ang panlalaki ng mata ko nang makita ang lalaki kagabi na masarap ang tulog! Nandito pa pala ito. Napalunok ako nang bumalandra sa aking harap ang magandang katawan nito. Malalim ang paghinga niya—halatang mahimbing ang tulog, at bahagyang nakabuka ang mapulang labi.

Damn. Even asleep, he looked… sinfully handsome.

Pero hindi ito ang tamang oras para mag-daydream ka, Katalina!

I needed to leave. Now.

Dahan-dahan akong tumayo, ingat na ingat para ’di magising ang lalaking nakahiga. Kahit sobrang kirot ng pagitan ng hita ko, pinilit ko pa ring makapaglakad. Kinuha ko ang dress at ang panty ko na nasa sahig at sinuot iyon. Nang makabihis ay paika-ika akong naglakad palapit sa pinto. Bago pihitin ang doorknob, tumingin ulit ako sa kanya.

I looked at him one last time, memorizing every detail of his face—because I knew we’d never see each other again.

This is where it ends.

A one-night stand.

A reckless escape.

A mistake born out of heartbreak, alcohol, and the heat of the moment.

Something I never planned, never imagined I’d do—but I did.

And now, all I can do is walk away… pretending it meant nothing.

"Thank you, handsome, for the amazing pleasure you gave me. Goodbye."

Huminga ako nang malalim at saka lumabas ng kwarto.

Pagkalabas ko ng hotel, saka lang pumasok sa isip ko ang isa pang problema.

“Sh*t,” napamura ako. “Sina Fia at Jem.”

Iniwan ko sila sa bar kagabi. Hindi ko na sila nabalikan. Baka nag-panic na ’yung mga ’yon. Baka kung ano na ang iniisip.

Sinilip ko ang phone ko—37 missed calls, 50 messages.

Patay.

Jem: Where are you? Don’t tell me you went to Miguel’s place, huh! I swear, I’ll pull your hair if you do!

Jem: Answer our calls! Gosh, Katalina Leigh Suarez!

Jem: Are you with Miguel?

Jem: Tsk. Wherever you are right now, I hope you're okay and nothing bad happened to you. Text us as soon as you read this. And you're so dead when we see each other!

Napakagat ako ng ibabang labi—lagot talaga ako kay Jem nito. Hindi ko na binasa ang ibang text ni Jem. Ang sunod kong binuksan ay ang message ni Fia.

Fia:

Girl, where are you?!

We're really worried here.

Fia:

We searched for you all over the bar—you have no idea how worried Jem was.

She was this close to kicking people out just to find you.

Fia:

Baka kinidnap ka na ni cutie huh! If ever you’re together… enjoy! Haha.

 Napakagat ako sa ibabang labi saka nag-type ng reply sa kanila. Loko talaga ‘tong si Fia ‘e. Then naglakad na ako. Habang naglalakad palayo, hindi ko alam kung matatawa ako o maba-bad trip sa sarili ko. Pero isa lang ang sigurado: kailangan ko munang magpahinga.

Sht, ang sakit ng perlas ko!

That night was crazy. Wild. Unexpectedly

.

But deep down, alam kong hindi ko siya makakalimutan.

 Hindi dahil sa kung anong nangyari sa amin—pero dahil sa kung paano ko naramdaman na… kahit sandali lang, may taong tumingin sa akin na parang ako lang ang babae sa buong mundo.

---

 Pag-uwi ko ng apartment, dire-diretso ako sa kama. Hindi ko na kayang mag half bath pa at makapag palit ng damit.  Nahiga ako at niyakap ang unan. 

 I need to rest bago ako humarap sa mga kaibigan ko dahil panigurado uulanin ako ng tanong ng mga 'yon. At pag nakapag-recharge na ako, magfa-file ako ng 3 days leave para makapagpahinga. Well, absent ako today sa work.

At higit sa lahat… kailangan kong mag-move on.

From Miguel.

From the mess.

From everything.

Pero akala ko tapos na ang chapter ng kalokohan sa buhay ko.

Pero mukhang nagsisimula pa lang pala ito.

**********

  Inaantok kong kinapa-kapa sa kama ang cellphone na kanina pa tunog nang tunog, at walang tingin-tingin na sinagot ’yon.

“Hello? Who’s this?” inaantok kong sagot.

“Anong who’s this?! It’s me, Jem! Kilala mo na?! Have you finally come to your senses?” Nailayo ko ang cellphone sa aking tenga dahil sa galit na boses nito.

Napabalikwas din ako ng bangon saka tinignan ang oras. Geez! It’s already 3:30 PM.

“Katalina Leigh, we’ve been calling you nonstop! And finally, sinagot mo rin! Why haven’t you replied to any of our messages? Your last message was this morning!” muling sambit ni Jem.

“Sorry, guys. I just woke up,” alanganin kong sagot.

“So, where are you now?” she asked, clearly annoyed.

“At my apartment,” I replied.

“Good. Wait for us there—we need to talk!”

As soon as she said that, she hung up.

Sigh. I better prepare myself.

 Napapikit ako sandali bago tumayo para uminom ng tubig, saka dumiretso sa banyo para mag-half bath.

Ang sakit pa rin ng katawan ko, pero hindi na kagaya kaninang umaga. Medyo makirot pa rin ang pagitan ng mga hita ko, pero kaya namang maglakad nang maayos—hindi katulad kanina na iika-ika ako.

 Matapos makapag-half bath, dumiretso ako sa closet. I wore an oversized shirt and tied my hair into a loose bun. Then I grabbed my phone before heading straight to the kitchen to make some coffee.

  Habang pinipindot ko ang coffee maker, hindi ko mapigilang mapabuntong-hininga nang muling maalala ang mga nangyari. Umiling-iling ako dahil ’yon agad ang nasa isip ko.

Ilang minuto pa, hawak ko na ang mug ng kape saka dumiretso sa sofa at naupo sa pang-isahang upuan.

Habang sumisimsim ng kape, doon ko lang naalala ang pangalan ng lalaking ’yon.

“Zach.”

Nasabi pala namin ang mga pangalan namin.

I told him mine.

He told me his.

Zach.

Napaka-simple, pero parang may kung anong kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko. I couldn’t forget his deep voice when he said it—nor how he whispered my name like it meant something.

“Katalina…”

Kapag siya ang bumibigkas ng pangalan ko, napaka-perfect.

*********