Chapter 5

  Katalina’s point of view

 Napapikit ako, pilit inaalis sa isip ko ang init ng alaala. Hindi ito ang oras para magpakalunod sa mga bagay na wala namang patutunguhan. Hindi naman kami magkikita ulit, ‘di ba?

 Pero kahit anong pilit kong ibaling ang isip ko sa iba, bumabalik pa rin ako sa mga matang, kung tumingin sa akin—ay parang ako lang ang babae sa mundo.

 I took another sip of my coffee. Just then, my message tone chimed, and when I checked who it was from, I frowned.

It’s my ex.

 The coffee I was drinking suddenly tasted more bitter and hot on my tongue—because along with it came a bitter memory.

Miguel.

 Ang lalaking pinag-alayan ko ng limang taon ng buhay ko.

Na sa isang iglap, sinira ang lahat ng pinaniwalaan kong pag-ibig.

***

 Flashback

 Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong naghintay. Sa hapag-kainan. Sa sala. Sa labas ng unit niya. Palaging late si Miguel umuwi. Lagi raw may meeting. Lagi raw may kailangang tapusin.

 Kahit nga Linggo, busy siya. Kahit monthsary. Kahit birthday ko.

“Katalina, next time na lang ha, sobrang busy sa opisina ngayon,” madalas niyang excuse.

 Pero ang “next time” niya, walang kasunod. Hanggang sa nasanay na lang akong ako na lang palagi ang nag-a-adjust. Ako lagi ang gumagawa ng paraan dahil iniintindi ko siya.

 Pagod na akong magtanong. Kasi palagi na lang iisa ang sagot niya.

“Work’s been hell, Kat. Don’t start.”

 At kahit miss na miss ko na siya, kahit nangangarap lang ako ng simpleng movie night o dinner date namin, hindi ko masabi. Kasi baka masabihan na naman akong clingy. Dramatic. Immature.

 Minsan, halos isang linggo siyang hindi umuuwi sa condo niya. At nung tinanong ko siya kung saan siya galing, ang sagot lang niya—

“Sa condo ni Cris, kasama ang team. Mas madali mag-briefing don.”

Tapos wala na. Deadma.

  At ako? Hindi ko alam kung naniniwala pa ba ako, o sinasanay ko na lang ang sarili kong hindi magtanong.

And yet… I stayed.

Alam kong mali. Tanga nga kasi. Nabulag sa pagmamahal.

Ako na lang pala ang lumalaban sa relasyon namin.

Mahal ko siya.

Kaya kahit ilang beses na akong nasasaktan, pilit kong tinatakpan ang lamat.

Hanggang sa isang araw, hindi na siya lamat lang—tuluyan nang nabasag.

Back to present…

  Muli akong napatingin sa tasa ko.

 Ang daming red flags noon pa. Pero binalewala ko, nagbulag-bulagan. Kasi mahal ko siya. Kasi akala ko sapat na ang pagmamahal para iligtas ang isang relasyon.

Pero hindi pala.

 Nasa ganoon akong tagpo nang may mag-doorbell. Nandito na ang mga kaibigan ko—at oras na para harapin sila.

Ding dong!

Sunod-sunod na doorbell ng mga ito.

“Katalina Leigh! Buksan mo ‘to!” sigaw ni Jem.

“Girl, buksan mo na bago sirain ni Jem ang pinto!” sagunda ni Sofia.

 Bumuntong-hininga ako bago tumayo mula sa upuan. Tinapos ko ang natitirang kape kahit medyo malamig na, saka marahan kong tinungo ang pinto.

Pagbukas ko—

“Katalina Leigh Suarez!” sambit ni Jem sa buong pangalan ko, sabay pasok sa apartment na para bang siya ang may-ari.

“Ano ‘to? Missing in action ka buong magdamag, tapos kaninang umaga bigla kang nag-text then hindi na naman nag-reply?!” ani ni Jem, may hawak pang chips and pizza.

“You have no idea, girl—we were so worried about you last night. Jem even thought you went to Miguel’s place. You know, because you were drunk and might’ve gone back to your ex,” singit naman ni Fia, na may hawak na plastic bag na may lamang pancit canton? 

Seriously?

Napailing ako. “Guys, I’m fine.”

“Fine? Gurl, we searched the whole bar to find you! Akala namin may nangyari ng masama sa'yo! Sobra 'yung kaba, 'yung takot dahil bigla kana lang nawala.” Jem shouted, hands on her hips while holding the chips and pizza. “Kulang na lang sipain ko ‘yung DJ para i-announce na nawawala ka!”

Napabuntong-hininga na lang ako dahil may mali din naman talaga ako. Naglakad ako patungo sa sofa saka naupo.

“I’m sorry. Hindi ko na rin alam kung anong pumasok sa isip ko kagabi. I’m sorry I didn’t text you… a lot of things happened.”

 Tumahimik sila saglit, bago maingat na umupo si Sofia sa tabi ko. “Kat-Kat… please tell us what happened. We’re not mad, we’re just… scared.”

“Yeah, we’re scared. So, spill. Now.”

“Yeah, we have a chika session, that’s why we’re here!” sabi naman ni Sofia. Biglang nagbago ang mood. 

Napanganga ako. “Hindi ba puwedeng kumain muna—?”

“No. Just tell it, Now!” sabay nilang sigaw.

 Napahawak ako sa mukha ko at napapikit. Baka nakakalimutan nilang kakagising ko lang? Obvious naman na hindi pa ako kumakain. Pero sige, hayaan na. Malaki din kasalanan ko sa kanila.

“Alright… but please, just listen first—no judgment, okay?”

Sabay silang tumango, parang masunuring bata.

  Then I told them everything—from the moment I went to the restroom, how I bumped into that drunk guy who gave me a strange drink, the one that made my whole body heat up… and how I ended up approaching that man.

Huminga ako nang malalim. “That man… I was the one who approached him.”

“Okay…” Jem raised her brow.

“And I was the one who made the first move—then…..ayun.”

“AYUN?!” sabay nilang sigaw.

“Anong ‘ayun’ ‘yan, girl?” tanong ni Sofia.

“Diretsahin mo kaya,” masungit na sabi naman ni Jem.

“Ugh, okay fine! I slept with him, okay?!”

Natahimik ang paligid. Si Jem napanganga. Si Fia… nakangisi?

“Wait, wait, wait—did you do what?” Hindi makapaniwalang tanong ni Jem habang nanlalaki ang mga mata.

“Who is the lucky guy?” interesadong tanong naman ni Fia.

 Tumigil ako saglit, saka tumingin sa kanya.

“Remember the guy you said was staring at me? The one in white polo?”

Nanlaki ang mata ni Sofia. “Wait. Don’t tell me…”

Dahan-dahan akong tumango.

“Oh. My. God.” Fia covered her mouth. “You went with him?! Oh my gosh! I knew it! He was the one you were with last night—I had a strong feeling! You both disappeared at the same time!”

“Dang! Who the h*ll is that man you’re even talking about? I was with you guys last night, but I don’t know anything!” singit ni Jem na may bahid ng tampo ang boses.

“I did tell you! But you were too busy dancing!” depensa naman ni Fia.

“Argh, so that’s why you weren’t panicking that much last night?” masungit na sabi ni Jem.

“A little! But I was nervous too, okay? I wasn’t even sure, kaya!”

“Whatever,” seryosong tumingin si Jem sa akin. “So, you made the first move?” Jem asked, her brows furrowed. “Just like you said earlier—because of that drink the drunk guy gave you, that’s why you felt that way, right?”

I nodded at what she said.

“I think there were drugs in it,” Fia added carefully. “That’s probably why your body was looking for a way to release all that heat.”

“Yeah, I guess that explains everything… Pero hindi mo ba pinagsisisihan ang nangyari? You know, iningatan mo at hindi binigay ang sarili mo kay Miguel, but last night, you gave yourself to a stranger.”

Tiningnan ko sila pareho.

Napangiti ako ng bahagya. “Alam mo ‘yung sinabi ko dati na never ko gagawin ‘yon unless sure ako? Well… I guess pain changes people. I don’t regret it either.”

************