Chapter 7

   

9:40 AM.

  Tumayo na ako at inayos ang sarili. I smoothed down my blazer, checked my lipstick discreetly gamit ang reflection sa screen ng laptop, then kinuha ko ang tablet para sa notes na ginawa ko—just in case may itanong.

  Habang nasa elevator ako paakyat sa top floor kung saan naroon ang main boardroom, napansin ko ‘yung bahagyang pamamawis ng palad ko.

What’s wrong with you, Kat? May biglaang meeting lang for the new acting CEO, bakit ganito naman ata ako kabahan? Besides, hindi naman ako kilala nun.

It’s not like he knows I exist.

Right?

  Pagbukas ng elevator, bumungad sa akin ang malawak na hallway ng executive floor—tahimik, may preskong amoy—amoy mamahalin. Walang masyadong katao-tao maliban sa mga team leads na unti-unting nagsisidatingan. Tumango ako bilang pagbati kay Sir Alex ng HR, at kay Ma’am Regina ng Finance.

“Hi, Kat. Long time no see,” bati ni Ma’am Regina.

“Hello po, Ma’am. Good morning,” sagot ko habang ngumingiti.

“Hello, Kat. Kamusta ang leave?” nakangiting bati ni Sir Alex, sabay kami naglakad.

“Okay lang naman, Sir. Nagpahinga lang ng bongga,” sagot ko, may tipid na ngiti.

“Good to hear that. Minsan, need mo din talaga ng pahinga—lalo na’t maraming gawain sa department niyo.”

“That’s true, Sir.”

  Sabay kaming pumasok ni Sir Alex ng boardroom. Napakalamig ng buga ng aircon at amoy bagong linis ang paligid. May mga bottled water na naka-ayos sa harap ng bawat upuan, at sa pinakadulo, ang executive seat na para sa CEO.

  Umupo ako sa left side, bandang dulo—safe spot. ‘Yung tipong makikinig ka lang, hindi matatawag, hindi pansinin. Tumabi rin sa akin si Sir Alex.

  Unti-unti nang napupuno ang boardroom. May ilan pang bulungan sa paligid, puro haka-haka kung sino ang papalit kay Mr. Vaughn.

“Siguro anak ni Sir Vaughn. Hindi ba may panganay siyang anak from his first wife?”

“Matagal na raw sa Singapore ‘yun, tapos bumalik na lang bigla...”

“Eh kung investor ‘yan na strict? Nako, baka magbawas pa ng tao.”

 Napailing ako. Seryoso, ang hilig talaga ng mga tao sa tsismis.

 “People really do love to speculate,” mahinang sabi ni Sir Alex, bahagyang nakangiti habang nakatingin sa unahan.

“Automatic reaction, Sir, kapag may bago—especially new leadership,” sagot ko.

Tumango siya. “Let’s just hope for the best.”

  “Do you have any idea what kind of leadership style the acting CEO will bring in, Sir?”

  Umangat bahagya ang kilay niya. “None, actually. Very minimal info ang binigay sa amin. Confidential until today.”

 “Hindi kaya biglang baguhin lahat, Sir?” tanong ko, hindi maitago ang concern sa tono ko.

  “It’s possible,” sagot niya, diretso ang tingin. “Pero kung anak nga talaga siya ni Mr. Vaughn, I doubt he’ll make abrupt changes without studying things first.”

 “Still... nakakakaba,” mahina kong sambit,

  Napatingin siya sa akin at bahagyang ngumiti. “You're great, Kat. So there's nothing to worry about. You’re one of the sharpest in your department. I’m sure the new boss will see that.”

  Napatingin ako sa kanya, medyo nagulat sa compliment.

  “Thank you, Sir,” mahina kong sagot.

  Bumukas ang pinto ng boardroom. May ilang heads na agad napalingon. Tumahimik ang paligid. 

Sir Alex straightened his posture.

“I guess this is it,” sabi niya sa mahinang boses.

And just like that, the energy in the room shifted. 

Then, pumasok si Mr. Dizon at tumayo sa gitna.

 “Good morning, everyone,” panimula niya, matigas ang boses. “Thank you for coming on short notice. Ang iba sa inyo may already know, Mr. Vaughn will be taking a three-month medical leave.” Oh kaya naman pala magleleave si Mr. Vaughn.  “During this time, his first son will step in as Acting CEO to oversee the company’s operations.”

So, the Tsismis is true, huh?

Anak nga ni Mr. Vaughn ang papalit sa kanya. 

“Let us all welcome Mr. Zachary Matthew Vaughn, the new CEO.”

Parang nag-slow motion ang lahat.

  Sa bawat tunog ng hakbang na papalapit patungo sa unahan, ramdam ko ang unti-unting paninikip ng dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit pero may kung anong familiar sa pangalan na nabanggit.

Zachary…

Then he stepped in.

And that moment my world stopped.

Oh my God.

No. No. This can't be happening.

No freaking way!

It’s him!

 The man from that night. The stranger I gave myself to. The one whose name I only learned hours before I left him sleeping in that hotel bed.

Zach.

 Nakatayo siya sa harap namin ngayon—nakasuot ng dark navy suit, may suot na relo na siguradong isang taon ng sahod ko ang halaga, at may presensyang kayang patahimikin ang isang buong silid.

And he looked different.

Nakatayo siya ngayon bilang isang CEO. Calm. Poised. Intimidating.

Dang! Siya ang bagong CEO ng Vaughn International Enterprises. Zachary Matthew Vaughn pala ang buong pangalan niya!

 At ito pala ang dahilan ng kabang nararamdaman ko kanina.

Kaya pala hindi ako mapakali dahil ang CEO na makikilala ko ay ang lalaking nakasama ko ng gabing ‘yon.

  “Good morning. I’m Zachary Matthew Vaughn,” panimula niya sa malamig na boses. “Starting today, I will serve as the Acting CEO while my father, Mr. Vaughn Sr., is on medical leave.”

Tahimik pa rin ang buong boardroom. Wala ni isang kumibo.

  “I understand that changes like this can be unexpected,” patuloy niya. “But I assure you, I’m here to ensure stability, focus, and performance. I have no plans of disrupting what works. But I also won’t hesitate to address what doesn’t. I expect a smooth transition and full cooperation from all departments. Our focus remains the same: efficiency, integrity, and innovation.”

 Walang nagbago sa boses niya—maliban sa tono. Mas business-like ngayon. Mas malamig.

 Pero nang igala niya ang tingin sa buong boardroom, tumigil ang mundo ko nang sandaling tumama ang mga mata niya sa akin.

Our eyes met.

At para akong hinabol ng aso sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. 

For a second—just one sharp, fleeting second—nagtagpo ang mga mata namin.

And he blinked.

 Bahagyang kumunot ang noo niya.

Then wala na.

He looked away as if he didn’t recognize me.

What the hell?

What do you expect, Katalina? It’s a one-night stand. Sa tingin mo, kahit maalala ka niya? May paki siya? 

  His reaction is natural. Noong gabing ‘yon... hanggang doon na lang.

  Why? Bakit may kirot?

  Bakit nararamdaman ko ‘to?

 Mas maganda nga na hindi niya ako pansinin o wala siyang paki para makakapag trabaho ako ng maayos. Isang gabi lang ‘yon dapat kinakalimutan naman talaga. 

  “Starting today, I’ll be reviewing each department’s progress and projections. I want full transparency. Department heads will receive individual schedules for performance review. Let’s make this clear—I’m not here to babysit. I’m here to lead.”

  Tahimik ang buong boardroom. Ilan ay tumango, ang iba ay nagkatinginan.

Ako? Nakaupo lang—hindi makakilos ng maayos.

Napakapit ako sa tablet ko.

Act normal, Kat. Act like nothing happened. Umarte ka na parang wala lang. kalma.

Ang lalaking ilang araw nagpagulo ng isip ko, sinusubukan kong kalimutan, ngayon ay boss ko na. 

 Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak.

 Pero laban! Prentend it meant nothing, Kat.

 Zach glanced down sa folder na hawak niya, then tumingin ulit sa lahat.

“We’ll start with a quick round of introductions,” aniya sabay upo. “I want to know who’s who, and what each department brings to the table. Let’s begin with the left side. Please state your name, position, and what your team is currently focused on.”

Sht naman oh. Kung sinuswerte ka talaga nasa left side ako.

 Akala ko aalis na siya agad. Bakit may introduction pa? Gusto ko nang umalis at bumalik sa department namin.

  Sunod-sunod ang pagpapakilala. Isa-isang nagsalita ang lahat. Ako nasa dulo ng table, kaya medyo matagal pa bago ako.

 Pero habang palapit nang palapit, pakiramdam ko lalong bumibigat ang dibdib ko.

“Marketing Manager, Ms. Suarez,” tawag ni Mike sa akin.

 Huh? Napakurap-kurap ako. 

Napatingin si Zach sa akin. Diretso. Malamig. Walang ngiti. Walang pagaalinlangan.

Hindi agad ako nakapagsalita.

“Ms. Suarez?” tanong niya. That voice. That exact voice na nagsabi ng, “You’re driving me insane.”

 Sht.

“Ah, yes,” sagot ko, saka tumuwid ng pagkakaupo. “Katalina Leigh Suarez, Marketing Manager. Currently, we’re preparing for the upcoming Q4 campaign launch. We’re finalizing digital assets and coordinating with Sales for alignment.”

Damn, buti na lang talaga binasa ko ang mga email kanina at inaral.

Tumango lang siya. “Good. We’ll need to review your campaign strategy within the week.”

“Of course, Sir,” sagot ko, pilit ang professionalism sa boses ko.

Pero sa loob-loob ko, parang may apoy na nagsisindi sa pagitan naming dalawa.

  Nagpatuloy ang meeting. Mga tanong, updates, figures. Pero sa bawat segundong dumadaan, ramdam ko ang mga sulyap niyang panaka-naka sa direksyon ko. Now what? Kanina parang hindi niya ako kilala tapos ngayon ramdam ko ang bawat sulyap niya.

At ako namang si gaga? Hindi ko rin maiwasang mapatingin sa kanya paminsan-minsan.

Nakakainis. Dahil kahit pa seryoso ang mukha niya, kahit CEO mode siya ngayon…

I could still remember how he looked that night. How he held me. How he said my name.

And now?

He’s my boss.

What the hell did I just walk into?

  Pagkatapos ng meeting, unti-unting nagsitayuan ang lahat pero naiwan sa harap si Zach at si Mr. Dizon May pinag-uusapan pa sila. 

 “Kat, tara na?” bulong ni Sir Alex sa likod ko.

Napakurap ako. “Ah—oo, sige Sir.”

 Tumayo ako at kinuha ang tablet ko. Bago pa ako makalabas ng pinto, ramdam kong may sumusunod na tingin mula sa aking likuran.

Hindi ko na kailangang lumingon. I just knew.

  Pagbalik ko sa desk, nag-focus na lang ako sa trabaho. Tinapunan ko ng tingin ang laptop ko—nagpapanggap na busy kahit ang totoo, ilang beses na akong nagta-type ng walang sense. Ilang minuto na lang mag-lalunch break na . I need to talk to Fiang and Jem via messenger. Kailangan kong ibalita sa kanila ang nangyari ngayong umaga.

 ******