Chapter 6

 Tumahimik ulit pero muling nagsalita si Jem.

“We’re shocked… and worried. Pero kung ‘yon ang moment na nagpalaya sa’yo kahit sandali, then maybe… maybe you needed that. And there really are people who change because they were hurt.”

Tiningnan ko sila pareho.

“For the first time… I didn’t feel like I was begging for attention. Like I was wanted. Desirable. Not just someone waiting at home, checking my phone every five minutes.”

Mapait akong napangiti.

“Grabe pala, no? When you’ve been so deprived of love, even one night of affection feels like freedom,” dugtong ko pa.

Tahimik sila pareho, tinitimbang ang bigat ng mga salitang binitawan ko.

Sofia reached out and held my hand.

“You deserve more than one night, Kat. You deserve someone who’ll show up every day, not just in moments. Someone who will love you the way you love them—genuinely, wholeheartedly, and without holding back. Because at the end of the day, that’s what we all deserve: a love that doesn’t make us question our worth, but reminds us why we should never settle for less.”

 Ngumiti ako ng tipid, pilit ipinapakita na okay lang ako kahit obvious na hindi. Pero bago pa ako makapagsalita, naunahan ako ni Jem.

 “Yeah, you deserve someone who chooses you—on your good days, on your worst days, and all the ordinary days in between,” mahaba at seryosong sabi ni Jem habang tinititigan ako. 

“...Someone who listens not just to your words, but to the silence you try to hide. Someone who will hold your hand not just when it’s easy, but especially when life gets messy and uncertain. Because real love isn’t found in grand gestures or perfect moments—it’s in the consistency, the effort, and the quiet reassurance that you’re not alone.

And Kat… you’ve been strong for too long. Maybe it’s time to let someone be strong for you.”

  Napasinghap ako, pilit pinipigilan ang luhang nagbabadyang pumatak. Pero hindi ko na kinaya nang maramdaman ko ang mga palad ni Fia sa magkabilang pisngi ko.

 “Kat,” mahina pero buo ang boses ni Fia, “We saw how much you gave in that relationship. Lagi mong inuuna si Miguel kahit nakakalimutan mo na 'yung sarili mo. This time, unahin mo ang sarili mo because you deserved it.”

 “Kung hindi mo kayang magmahal ulit, okay lang, naiintindihan namin dahil hindi madaling kalimutan ang limang taon na relasyon.” dagdag ni Jem. “But don’t ever think that what happened defines your worth. Hindi ka basura, Kat. Hindi ka second option.”

Tahimik akong napaiyak, hindi na ako nakapagsalita. They both pulled me in for a hug—tight, warm, and safe.

Walang judgment, walang pressure. Just love.

Until Jem leaned forward with a mischievous glint in her eyes.

“Okay… enough with the kadramahan. What’s his name? Is he hot?”

“Super duper gwapo, girl! As in—ugh, Kat totally bagged a hottie!” sabay tili ni Fia, making me laugh a little.

“His name is Zach,” I said with a shy smile.

“Argh, even his name is hot!” Fia groaned dramatically, hugging a pillow.

Pero biglang nag-iba ang tono ni Jem. Mas seryoso na ngayon.

“But Kat… did you use protection? You know?”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Hindi ako nakasagot agad. Tila nabasa nila ang reaksyon ko—napansin ang biglang pamumutla ko. Damn. Sa sobrang dami ng nangyari kagabi… hindi ko man lang naisip ‘yon.

“Oh sh*t. You didn’t?!” Fia nearly jumped from the couch, wide-eyed.

“Gosh, Kat. If there was no protection… there’s a chance you might be pregnant. What will you do if ever?” Jem asked, more calm but clearly concerned.

Tahimik akong napabuntong-hininga, then looked at them with a soft, steady gaze.

“If that happens… I’ll keep the baby. I’ll raise it. It’s not the child’s fault.”

Tahimik sila saglit.

Totoo naman—walang kasalanan ang bata.

Jem gently reached for my hand. “Well… if it ever comes to that, we’re here. You’re not alone, Kat.”

“Shhh, okay enough the drama!” Fia said teasingly, trying to lighten the mood. “Besides, we’re not even sure yet. Malay mo, hindi naman pala shooter si kuya, ‘di ba? And it was just one time. ‘Wag tayong mag-conclude agad!”

Natawa ako ng mahina, kakaiba talaga magsalita ang kaibigan kong ito.

“Yeah, but just don’t forget—we’re right here. Always,” Jem added softly.

“Thanks, guys. Really.”

And for the first time in a while, gumaan ang loob ko.

Maybe I didn’t have all the answers yet.

Maybe I still didn’t know what the future held.

But right now… I had my friends.

I had myself.

And somehow, for now, that felt like enough.

***

Matapos ang mahabang ka-dramahan, tumayo ako at lumapit kay Jem.

“Jem,” sabay tingin ko sa kanya, seryoso at may pag-aalangan. “Can I stay with you muna? I don’t want to be alone in this apartment.”

  Isa talaga ‘yon sa balak kong gawin. Kung gusto kong magsimula ulit, hindi dapat dito—hindi sa lugar na ‘to kung saan bawat sulok may ala-ala ng sakit. Hindi ko na kayang pagmasdan ang mga dingding na saksi sa paulit-ulit kong pagtitiis. 

 Gusto ko na talagang magsimula ulit. Kahit saan. Basta hindi dito.

  “Of course, yes! As in anytime,” agad na sagot ni Jem na may ngiti. “If you want, pack your things na. Sasama ka na sa akin pauwi mamaya.”

 “Oh, I help you, girl!” singit ni Fia habang tumalon mula sa sofa, excited at ready nang tumulong.

  Napatingin ako sa kanila—my heart softened.

 “Thank you… for the meantime muna habang naghahanap ako ng apartment,” sabi ko,

 “Sus, ‘wag ka magmadali. Mag-isa lang ako sa condo ko, malaki naman ‘yon kaya no worries, okay?” sagot ni Jem habang inakbayan ako.

Napangiti ako nang bahagya.

“Thank you, Jems.”

  Tinulungan nila akong mag-empake. Tahimik lang kaming tatlo habang naglalagay ng gamit sa mga maleta—pero ramdam ang bigat ng emosyon.

 Pagkatapos ng ilang oras ng pag-iimpake, humarap ako sa laptop ko at nag-file ng five-days leave.

 Limang araw na pahinga para buuin ulit ang sarili ko. Para huminga. Para piliin naman ang sarili ko—sa wakas.

 This… this is the start of my new life.

***

“Pumili ka ng kahit anong kwarto diyan. Lahat ’yan malinis,” sabi ni Jem habang binababa ang isa kong maleta.

 “Thanks, Jem. Kahit ano naman, okay sa akin. Ang laki talaga ng unit mo, Parang condo sa K-drama,” biro ko habang ginigilid ang mga gamit ko.

“Syempre! I love K-drama, you know that! Finally, may makakasama na rin ako dito. Si Fiang kasi ayaw dito dahil doon pa rin siya sa bahay nila tumutuloy.”

“You know tita… kahit may condo si Fia, gusto pa rin niya sa bahay nila nakatira ‘yung kaibigan natin.”

“Sabihin mo kamo, pasaway pa rin,” sabay naming tawa.

 Wala na si Fia dahil umuwi na ito. Bigla kasing tumawag si tita—may importante daw silang bisita. Kaya ngayon, kami na lang ni Jem.

 Ngumiti ako habang pinagmamasdan ang malinis at maaliwalas na paligid. White walls, minimalist shelves, at scented candles sa bawat sulok—ang peaceful ng vibes dito. Malayo sa chaos ng apartment ko.

 ***

The next few days passed quietly.

Unti-unti akong nagsimulang bumalik sa aking routine. Maaga akong gumigising, nagtitimpla ng kape, tapos uupo sa dining area habang bukas ang laptop ko. Hindi para magtrabaho, kundi para lang manood ng mga videos sa YouTube or mag-N*****x.

 In the afternoons, I’d walk to the nearest park. Minsan nagjo-jogging ako, minsan naman nakaupo lang sa bench, pinapanood ang mga batang naglalaro at mga matatandang naglalakad.

Pagdating ng gabi, doon kami nagkaka-kwentuhan nina Jem at Fia. Si Jem, nagluluto ng dinner habang si Fia naman panay ang recommend ng mga bagong series sa N*****x. Minsan naman, sabay kaming nagkakape sa balcony. Tahimik lang kami. Ramdam ang hangin, at tanaw ang mga city lights na kumikislap mula sa malayo.

 BACK TO WORK

 Monday Morning

  “Okay, deep breath,” bulong ko sa sarili habang nasa loob ng elevator at hinihintay tumigil sa floor kung saan ang marketing department. Suot ko ang cream blazer na paborito ko—ito ang nagbibigay sa akin ng extra boost ng confidence.

  Sa loob ay isang silky white blouse na may soft V neckline—just the right mix of elegant and classy. I paired it with high-waisted cream cigarette pants that hugged my waist perfectly, and nude pointed heels that gave off a confident vibe.

  Loose waves ang buhok ko. Soft makeup lang—dewy skin, nude lips, light mascara. Sapat na ‘yung alam mong you look put-together. Simple gold hoops at isang classic watch lang ang accessories ko—sapat para magmukhang composed at in control.

 Gusto kong fresh ako sa pagbabalik trabaho. New life, new me ang peg. At kahit hindi ko pa alam kung anong klaseng araw ang kakaharapin ko, at kung anong bubungad sa akin pagbalik sa trabaho, isa lang ang alam ko—handa akong harapin ito.

 Paglabas ko ng elevator, sinalubong agad ako ng usual na ingay ng opisina—keyboards clicking, phones ringing… at siyempre, ‘yung walang kamatayang chismisan sa pantry.

“Uy! Si Mam Kat oh!”

“Welcome back, Mam Kat!”

 "Goodmorning Mam Kat!"

Ngumiti ako. “Good morning, guys,” bati ko habang patuloy sa paglalakad.

“Ang fresh natin Mam ah! Iba talaga nagagawa ng five days leave. Sana all pinapayagan,” sabay tawa ng isa naming kasamahan.

  Natawa na lang ako at napailing saka dumiretso sa cubicle ko. Pero habang naglalakad, may narinig akong kakaibang chismis.

  “Grabe, totoo raw talaga—may bagong CEO!”

  Napakunot noo ako. Bagong CEO?

 “Hot daw, sabi ng mga taga-Finance!”

“Hmm… hot nga, pero baka suplado. CEO level ‘yon eh. Pero sabi, Acting CEO lang daw e.”

 "Yeah, Acting CEO lang naman daw." 

  "I think siya na talaga ang magiging CEO natin, Baka sinabi lang for now na Acting CEO para hndi nakakabigla 'di ba?"

 “Well, if he’s handsome and hot, then why not, right? Seeing someone good-looking at work kind of makes you more motivated to work!"

 "Ay, true 'yan sis!"

    May bago kaming CEO?

 Wow. I just got back from leave and this is what greets me? What a way to start my workday.

 Napabuntong-hininga ako at dumiretso sa table ko. I tried to ignore the noise. Focus, Kat. Don’t mind the chismis.

  Binuksan ko agad ang laptop ko. For sure, punung-puno na ako ng emails. Pero ang unang bumungad sa sa akin ay isang subject line na nagpahinto sa akin:

Subject: Team Assembly at 10:00 AM – Meet Our Acting CEO

All department heads and selected managers are required to attend a general briefing and meet our new Acting CEO.

Venue: Main Boardroom

Time: 10:00 AM

Napakagat ako sa labi. So, totoo nga? May bago nga kaming CEO?

Acting CEO… Baka siguro, magbabakasyon si Mr. Vaughn. Pero bakit parang ang biglaan naman ata? Oh, well bahala na nga need to focus.

“Okay. Let’s do this,” bulong ko sa sarili habang pinilit bumalik sa rhythm ng trabaho. 10:00 AM pa naman ang meeting. Marami pa akong pwedeng gawin bago ‘yon.

 *************