LOGINStefanie’s POV
The car slowed down, and my heart sped up. Maraming mansion sa TV, sa magazines, pero itong Zubiri mansion… iba. Marble floors na parang yelo, chandeliers na parang gusto mong hawakan pero alam mong mapuputol ang kamay mo sa bigat, at walls na may paintings ng mga Zubiri ancestors. Parang museo, pero may aura ng warning: “Enter carefully, you are on our turf.” “Stefanie Rivera?” tanong ng driver habang inaabot sa akin ang maliit na business card. “Opo… ako po,” sagot ko, pinipilit magmukhang composed, kahit ramdam ko na nanginginig ang mga kamay ko sa excitement at kaba. “You’ll stay here for your assignment,” sabi niya, diretsong tono. “Doña Beatriz expects you in the study in ten minutes.” Napaangat ang kilay ko. “Ten minutes lang po? Bago ko pa po ma-unpack gamit ko,” biro ko, pilit na ngumingiti. “Ten minutes is all you get,” sagot niya, deadpan. Parang may invisible ruler sa kamay niya. Pagpasok namin sa main hall, sinalubong kami ng mayordoma na si Yaya Loring. Elegant, stern, parang artista sa stage — hindi basta nakatingin, sinusuri ang bawat galaw. “Ah, so you are really accepting the challenge here,” sabi niya, naka-crossed arms. “I am Yaya Loring Valdez, mayordoma. Let’s see if you can keep up.” “Opo, Mrs. Valdez. Sisiguraduhin ko pong hindi ako magiging pabigat,” sagot ko, medyo may sass pero respectful. “Good. ..you can call me Yaya Loring . Follow me. Rules of the house are… strict. Observe, do not question openly, unless you have backbone. And you need backbone, nurse.” “Oh… backbone, noted po.” sabi ko sa sarili ko, pilit ng ngiti habang ini-adjust ang bag ko. Habang naglalakad, napansin ko ang mga staff na nagmamasid sa akin. Other maid na may hawak ng mga maliliit na notepad, security guard na nakaposisyon parang may hawak na baril kahit walang nakikita, at ang gardener na nagpu-practice ng zen face kahit may tao sa paligid. "Okay, Stefanie. Deep breaths. This is your new playground… or cage." I whispered to myself Pagdating sa Doña’s suite, napansin ko agad ang commanding presence niya. Nakaupo sa malaking leather chair, nakatingin sa akin parang ina-assess bawat galaw ko. “Ah… you made it. Ten minutes late from my standard, but I suppose it’s acceptable,” sabi niya, halos smirk. “Opo, Doña Beatriz. I apologize po… the traffic on the driveway was unexpected. But I’m here now, ready to serve,” sagot ko, tuwid ang posture. She leaned back, scrutinizing me. “Serve… interesting choice of word. I hope you mean professional service, not hero complex.” “Oh no po, Doña. Kung may hero complex man, I save lives, hindi egos,” sagot ko, subtle sarcasm pero polite. Tumigil siya saglit, parang sinusuri kung totoo ang sinabi ko. “Hmm. Backbone… and wit. Not many survive my glance.” Napangiti ako, kahit kaunti lang. “ I believe in honesty and efficiency… combination po Doña Beatriz.” “You will live here. This is your workspace and residence,” she said, pointing around the suite. “Your room is prepared. You will attend to my health, assist in my schedule, and observe everything. Do you understand?” “Yes po, Doña. Understood po. I will adjust and perform accordingly,” sagot ko, while secretly thinking, Adjust? I’ll survive. Maybe thrive too. “Good. I don’t tolerate nonsense. If you fail, you will be replaced… swiftly.” “Yes, ma’am. Understood po,” sagot ko, keeping a calm face while my heart raced. Habang naglalakad kami papunta sa study, hindi ko maiwasan na huminga nang malalim. Every step, ramdam ko ang bigat ng mansion, parang bawat painting, bawat chandelier, bawat sculpture… feeling ko may mga mata sa kanila na nagmamasid. Sa study, may stacks of papers, schedules, and a tablet na parang maliit na fortress ng information. “Your first task,” sabi niya, handing the tablet. “Review my weekly schedule. Note the meetings, doctors, and important contacts. I need precision.” “Opo, Doña. Will do,” sabi ko, pilit pinapawi ang kaba at excitement...although parang beyond na sa job description ko as nurse....I'm open to challinging loads...and work extra extra mile. “Also,” she continued, “observe my health. Notice patterns, symptoms, reactions. If I fall ill, I expect swift action, not hesitation. And yes… I expect honesty. Brutal honesty, if needed.” “Yes po, Doña. I will monitor closely and report appropriately,” sagot ko, trying not to flinch at the intensity. Short pause. She looked at me, eyes narrowing. “I was warned… you have backbone. Let’s see if you survive more than a day.” Napangiti ako, subtle, almost playful. “Go po ako diyan… I plan to survive. And maybe even earn your approval.” She smirked slightly. “Approval is earned. Not given.” “Yes po, ma’am. Then I’ll earn it,” sabi ko, keeping my tone light but firm. By afternoon, Yaya Loring guided me to my room. A simple room, clean, minimalistic, but still luxurious in its subtle way. “First night. Rest well. Tomorrow… real test begins,” she said. “Thank you, Yaya Loring. Will do po,” sagot ko. Habang nakaupo sa bed, iniikot ko sa kamay ang tablet, ang business card, at ang maliit na notebook ko. "Okay, Stef. Deep breaths. You are here. You survived her glances. Tomorrow… may bagong challenge. But you can handle it. Backbone intact." At bago pumikit, isang thought lingered: This is just the beginning. I can feel it. This mansion, this family… may power, but also a storm is brewing. And I’m stepping right into it.“Ma’am Stefanie, kumain na po ba kayo?”Napatigil ako sa pag-aayos ng mga prenatal vitamins sa mesa. Maingat kong pinantay ang maliliit na bote—folic acid, iron, calcium—parang kapag naging perpekto ang pagkakaayos nila, magiging maayos din ang lahat ng nasa loob ko. Napangiti ako nang bahagya sa tanong ni Aling Rosa, kahit ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, ‘yong pakiramdam na kahit huminga ka, parang may nakapatong na bato sa baga mo.“Later na lang po, Aling Rosa,” sagot ko, banayad pero pilit. “Medyo… wala lang akong gana.”Hindi siya nagpilit. Sanay na sila sa ganito—sa akin. Sa mga araw na parang multo lang akong gumagalaw sa mansion na ‘to. Tahimik siyang tumango bago lumabas ng silid, iniwang bukas ang pinto, iniwang bukas din ang katahimikan.At ang katahimikang ‘yon… hindi ito payapa. Hindi ito ‘yong klaseng katahimikan na nagpapahinga ka. Ito ‘yong katahimikan na may sariling ingay—mga salitang hindi binibigkas, mga tanong na hindi sinasagot, mga damdaming pilit ikinukulong
Ang araw na ito ay parang isa pang laban na hindi ko gusto, pero hindi ko maiwasan. Nakaupo ako sa head chair ng boardroom, habang ang projector screen ay nagpapakita ng highlights ng press conference ni Stefanie. Ramdam ko ang init ng tensyon sa katawan ko....ang bawat ngiti niya, bawat maayos na sagot, bawat kumikislap na mata sa kanya ay parang karayom na pumapasok sa dibdib ko.“Mr. Zubiri,” panimula ng isang investor, “sa totoo lang, nais naming marinig ang opinyon ni Mrs. Zubiri tungkol sa strategic expansion ng airline.”Tumango ako, pilit pinipigilan ang galit. “Siyempre. Ngunit ang final decision ay dapat pa ring dumaan sa executive board, hindi lamang sa isa.”Ngunit ramdam ko ang pagtaas ng respeto at paghanga sa kanya. Ang mga directors at investors ay nakikinig sa bawat salita niya. At kahit pilit kong kontrolin ang board, naramdaman ko...nararamdaman ko...na ang atensyon nila ay unti-unting lumilipat sa kanya.Nagulat ako nang marinig ang mga papuri sa kanya mula sa i
Maaga pa lang, ramdam ko na ang kakaibang tensyon sa opisina. Habang iniikot ko ang kape sa tasa, naririnig ko ang mga bulungan sa mga koridor. Ang bawat hakbang ko ay parang may kasamang spotlight—hindi literal, pero ramdam ko sa mga mata ng mga board members at empleyado na sinusukat nila ang bawat galaw ko. Hindi ako naniniwalang hindi nila napapansin; alam ko na bawat detalye...mula sa postura ko hanggang sa paraan ng paghinga ko....ay pinapansin.“Good morning, Mrs. Zubiri,” bati ng isang board member na dati’y medyo malamig sa akin. Napangiti ako ng mahinahon, isang ngiti na hindi lang polite kundi puno ng confidence. Ramdam ko agad ang pagka-aatin sa kanya. Ang maliit na hakbang na iyon sa kanila ay tila simpleng gesture, pero sa akin, malaking pagbabago na. Hindi lang basta acknowledgement...it was recognition na hindi na ako ang babae sa tabi ng CEO. Ako na mismo ang CEO sa sariling mundo ng aking kakayahan.Habang lumalakad ako papunta sa aking opisina, bawat hakbang ay may
Ang corporate photoshoot ay nagsimula sa pinakamahal na suite ng Zubiri Group headquarters. Ang lahat ng ilaw, camera, at stylist ay tila nagtatakda ng bawat galaw namin—ngunit sa loob, ramdam ko ang tensyon na hindi matakpan ng kahit anong professional smile.Stefanie stood across from me, sa kabilang side ng frame, ang postura niya ay elegante, bawat galaw ay graceful, ngunit ramdam ko ang kaunting panginginig sa kanyang kamay na hindi niya sinasadyang ipakita. Alam kong may iniisip siya, pero hindi ko tatanungin. Sa halip, minabuti kong obserbahan, bawat detalyeng nagpapakita kung paano siya nag-aadjust sa mundo na minana lang niya dahil sa pangalan niya at sa pamilya, at kung paano siya unti-unting naging tao sa kabila ng lahat ng expectation.“Adrian, shoulders relaxed, smiles natural,” utos ng photographer, habang may isang assistant na nag-aayos ng lighting.Tumango ako, pilit pinipigil ang reflex na hawakan siya, na maramdaman ang init ng kanyang katawan sa pamamagitan ng mali
Maaga pa lamang at tahimik pa ang mayamang villa, ngunit ramdam ko ang kakaibang tensyon sa bawat sulok ng bahay. Hindi iyon galit, hindi rin takot — isang halo ng pangamba at pagkasabik ang bumabalot sa akin habang naglalakad ako sa hallway patungo sa home office. Ang tiyan ko, maliit pa man, ay nagbabalita ng bagong yugto sa aming buhay — bagong responsibilidad, bagong pag-asa, at bagong damdamin na pilit naming tinatago mula sa isa’t isa.Si Adrian ay nakaupo na sa malaki niyang leather chair, nakaharap sa mga dokumento para sa board meeting mamaya, ngunit ramdam ko ang tensyon niya bago pa man siya nagsalita. Alam kong iniisip niya rin ang araw na ito — ang unang prenatal class na pagsasamahin niya at ako, hindi dahil sa gusto niya, kundi dahil kailangan niya.“Ready ka na ba?” tanong ko, dahan-dahang nanginginig ang boses, kahit simpleng pag-uusap lang iyon.Ngumiti siya, pero iyon ang uri ng ngiti na hindi ko agad mapagkakatiwalaan — bahagyang nakataas ang isang kilay, nakatayo
Ang ambulance lights ay nagsi-flash sa aking paningin habang sinasakay namin ang isang pribadong sasakyan pabalik sa bahay. Sa loob, tahimik ako, pero ramdam ko ang tension na nagmumula kay Adrian. Hindi siya nagsasalita, pero mga kamay na mahigpit niyang hawak sa steering wheel ay nagsasabi ng kung ano ang hindi niya kayang ipaliwanag.“Adrian… okay ka lang?” tanong ko, mahina.Hindi siya sumagot. Tumigil siya sa paghinga nang husto, halatang nakatuon sa kalsada, pero ramdam ko ang bigat sa balikat niya, sa bawat tension ng katawan niya.Pagpasok namin sa bahay, ang amoy ng antiseptic at hospital na ambience sa foyer ay agad nagdala sa akin pabalik sa reality — si Doña Beatriz, ang babae na parehong naging ama’t ina namin sa business, ay mahina. Ngunit sa kanyang mga mata, may ngiti pa rin.“Stefanie… Adrian,” mahina niyang boses, “thank you for coming so quickly.”Tinulungan namin siyang umupo sa couch sa living room. Ang kanyang mga kamay ay malamig, at ang bawat paghinga niya ay t







