MasukStefanie’s POV
The car slowed down, and my heart sped up. Maraming mansion sa TV, sa magazines, pero itong Zubiri mansion… iba. Marble floors na parang yelo, chandeliers na parang gusto mong hawakan pero alam mong mapuputol ang kamay mo sa bigat, at walls na may paintings ng mga Zubiri ancestors. Parang museo, pero may aura ng warning: “Enter carefully, you are on our turf.” “Stefanie Rivera?” tanong ng driver habang inaabot sa akin ang maliit na business card. “Opo… ako po,” sagot ko, pinipilit magmukhang composed, kahit ramdam ko na nanginginig ang mga kamay ko sa excitement at kaba. “You’ll stay here for your assignment,” sabi niya, diretsong tono. “Doña Beatriz expects you in the study in ten minutes.” Napaangat ang kilay ko. “Ten minutes lang po? Bago ko pa po ma-unpack gamit ko,” biro ko, pilit na ngumingiti. “Ten minutes is all you get,” sagot niya, deadpan. Parang may invisible ruler sa kamay niya. Pagpasok namin sa main hall, sinalubong kami ng mayordoma na si Yaya Loring. Elegant, stern, parang artista sa stage — hindi basta nakatingin, sinusuri ang bawat galaw. “Ah, so you are really accepting the challenge here,” sabi niya, naka-crossed arms. “I am Yaya Loring Valdez, mayordoma. Let’s see if you can keep up.” “Opo, Mrs. Valdez. Sisiguraduhin ko pong hindi ako magiging pabigat,” sagot ko, medyo may sass pero respectful. “Good. ..you can call me Yaya Loring . Follow me. Rules of the house are… strict. Observe, do not question openly, unless you have backbone. And you need backbone, nurse.” “Oh… backbone, noted po.” sabi ko sa sarili ko, pilit ng ngiti habang ini-adjust ang bag ko. Habang naglalakad, napansin ko ang mga staff na nagmamasid sa akin. Other maid na may hawak ng mga maliliit na notepad, security guard na nakaposisyon parang may hawak na baril kahit walang nakikita, at ang gardener na nagpu-practice ng zen face kahit may tao sa paligid. "Okay, Stefanie. Deep breaths. This is your new playground… or cage." I whispered to myself Pagdating sa Doña’s suite, napansin ko agad ang commanding presence niya. Nakaupo sa malaking leather chair, nakatingin sa akin parang ina-assess bawat galaw ko. “Ah… you made it. Ten minutes late from my standard, but I suppose it’s acceptable,” sabi niya, halos smirk. “Opo, Doña Beatriz. I apologize po… the traffic on the driveway was unexpected. But I’m here now, ready to serve,” sagot ko, tuwid ang posture. She leaned back, scrutinizing me. “Serve… interesting choice of word. I hope you mean professional service, not hero complex.” “Oh no po, Doña. Kung may hero complex man, I save lives, hindi egos,” sagot ko, subtle sarcasm pero polite. Tumigil siya saglit, parang sinusuri kung totoo ang sinabi ko. “Hmm. Backbone… and wit. Not many survive my glance.” Napangiti ako, kahit kaunti lang. “ I believe in honesty and efficiency… combination po Doña Beatriz.” “You will live here. This is your workspace and residence,” she said, pointing around the suite. “Your room is prepared. You will attend to my health, assist in my schedule, and observe everything. Do you understand?” “Yes po, Doña. Understood po. I will adjust and perform accordingly,” sagot ko, while secretly thinking, Adjust? I’ll survive. Maybe thrive too. “Good. I don’t tolerate nonsense. If you fail, you will be replaced… swiftly.” “Yes, ma’am. Understood po,” sagot ko, keeping a calm face while my heart raced. Habang naglalakad kami papunta sa study, hindi ko maiwasan na huminga nang malalim. Every step, ramdam ko ang bigat ng mansion, parang bawat painting, bawat chandelier, bawat sculpture… feeling ko may mga mata sa kanila na nagmamasid. Sa study, may stacks of papers, schedules, and a tablet na parang maliit na fortress ng information. “Your first task,” sabi niya, handing the tablet. “Review my weekly schedule. Note the meetings, doctors, and important contacts. I need precision.” “Opo, Doña. Will do,” sabi ko, pilit pinapawi ang kaba at excitement...although parang beyond na sa job description ko as nurse....I'm open to challinging loads...and work extra extra mile. “Also,” she continued, “observe my health. Notice patterns, symptoms, reactions. If I fall ill, I expect swift action, not hesitation. And yes… I expect honesty. Brutal honesty, if needed.” “Yes po, Doña. I will monitor closely and report appropriately,” sagot ko, trying not to flinch at the intensity. Short pause. She looked at me, eyes narrowing. “I was warned… you have backbone. Let’s see if you survive more than a day.” Napangiti ako, subtle, almost playful. “Go po ako diyan… I plan to survive. And maybe even earn your approval.” She smirked slightly. “Approval is earned. Not given.” “Yes po, ma’am. Then I’ll earn it,” sabi ko, keeping my tone light but firm. By afternoon, Yaya Loring guided me to my room. A simple room, clean, minimalistic, but still luxurious in its subtle way. “First night. Rest well. Tomorrow… real test begins,” she said. “Thank you, Yaya Loring. Will do po,” sagot ko. Habang nakaupo sa bed, iniikot ko sa kamay ang tablet, ang business card, at ang maliit na notebook ko. "Okay, Stef. Deep breaths. You are here. You survived her glances. Tomorrow… may bagong challenge. But you can handle it. Backbone intact." At bago pumikit, isang thought lingered: This is just the beginning. I can feel it. This mansion, this family… may power, but also a storm is brewing. And I’m stepping right into it.“Sir, may tumawag po mula sa emergency hotline—aksidente raw po si Stefanie.”Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.“Ano?” halos pasigaw kong tanong, sabay tayo mula sa kinauupuan ko sa gitna ng board meeting.Natahimik ang buong silid. Lahat ng mata ay nakatuon sa akin, pero wala akong nakitang kahit sino. Ang tanging naririnig ko ay ang sariling paghinga kong nagkakandabuhol-buhol.“Nasa ospital na po siya. Malubha raw.”Hindi ko na hinintay ang iba pang detalye.Iniwan ko ang mesa, iniwan ko ang mga papeles, iniwan ko ang lahat — at sa unang pagkakataon sa buhay ko, iniwan ko rin ang imahe kong kontrolado ang lahat.“Mas bilisan mo pa!”Halos isigaw ko na sa driver habang hinahawi namin ang traffic. Tumutunog ang busina, nagkakagulo ang kalsada, pero sa mata ko, iisa lang ang direksiyon: ang ospital.“Sir, delikado po—”“Mas delikado ang hindi makarating!” putol ko, nanginginig ang mga kamay habang mahigpit na nakakapit sa upuan.Sa bawat segundong lumilipas, parang may dumudurog s
“Hija… hindi mo kailangang maging matatag palagi.”Napapikit ako sa marahang tinig ni Doña Beatriz habang hawak niya ang kamay ko. Mainit. Matatag. Parang sandigan sa gitna ng bagyo.“Nandito ako,” dagdag pa niya, bahagyang hinigpitan ang hawak. “At kahit gaano ka pa kalakas, kahit gaano ka pa katapang… kahit ang mga reyna, dumudugo rin.”Huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit ... ang pagod ng katawan ko o ang pagkapunit ng loob ko.Tahimik ang silid. Napapalibutan ako ng puting kurtina, mamahaling kasangkapan, malalambot na ilaw. Isang mansion na parang palasyo. Pero sa kabila ng karangyaan, pakiramdam ko’y nakakulong ako sa sarili kong dibdib.“Lola…” mahina kong tawag.Nilingon niya ako, may lungkot at lambing sa mga mata. “Hmm?”“Pagod na po ako.”Hindi ko namalayang may luha na palang dumadaloy sa gilid ng mata ko.Hindi siya nagtanong. Hindi niya sinabing magpakatatag ako. Sa halip, hinila niya ako sa yakap.“At hindi kasalanan ang mapagod,” bulong ni
“Adrian, mahal, relax ka lang...nakatingin sila.”Ngumiti si Bianca habang inaayos ang pagkakakapit ng kamay niya sa braso ko, para bang karapatan niya ‘yon. Para bang hindi ko nararamdaman ang paninikip ng dibdib ko sa bawat segundo na kasama ko siya sa red carpet ng charity gala na ‘to.“Hindi ako kinakabahan,” sagot ko, malamig. “Bitawan mo lang.”Mas humigpit ang kapit niya.“Kung ganyan ka, mas lalo kang mapapansin.”At doon ko siya napatingnan. Nakasuot siya ng itim na gown...masyadong mapangahas para sa event na ang tema ay Children’s Hope Foundation. Parang sadya. Parang may gustong patunayan.Pero hindi ko na inisip pa. Mali na nga ang pagpayag kong isama siya rito. Isang gabi lang ‘to. Isang distraction. Isang maling desisyon na pinilit kong gawing tama.Hanggang sa makita ko siya.Stefanie.Nasa kabilang dulo ng ballroom, naka-ivory gown, simple, walang arte—pero parang huminto ang mundo sa paligid niya. Siya ang host ng event. Siya ang sentro. Siya ang dahilan kung bakit
“I’m canceling your interview.”Hindi ko tinaasan ang boses ko, pero ramdam kong tumama ang mga salitang ’yon na parang bala—tahimik, diretso, walang paumanhin. Parang pinutol ko ang hangin sa pagitan naming dalawa. Nakatayo si Stefanie sa harap ko, hawak ang tablet na may schedule niya—Forbes Asia, primetime segment, live. Kita ko ang oras sa gilid ng screen: tatlumpung minuto bago mag-on air. Tatlumpung minutong pakiramdam ko ay isang buong digmaan.“Hindi ka puwedeng magdesisyon para sa akin,” sagot niya agad. Diretso ang likod, matatag ang mga mata, parang hindi siya buntis, parang hindi niya pasan ang bigat ng apelyido ko. “Hindi na.”May kunting galit sa tono niya—hindi hysterical, hindi emosyonal—kundi ‘yong uri ng galit na pinanday ng maraming beses na pagkasaktan at pagkatuto. ‘Yong galit na alam mong hindi basta-basta mababasag.“Para sa kalusugan mo ’to,” giit ko. Sinubukan kong panatilihing mahinahon ang boses ko, parang isang CEO na nagbibigay ng final decision sa boardro
“Ma’am Stefanie, kumain na po ba kayo?”Napatigil ako sa pag-aayos ng mga prenatal vitamins sa mesa. Maingat kong pinantay ang maliliit na bote—folic acid, iron, calcium—parang kapag naging perpekto ang pagkakaayos nila, magiging maayos din ang lahat ng nasa loob ko. Napangiti ako nang bahagya sa tanong ni Aling Rosa, kahit ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, ‘yong pakiramdam na kahit huminga ka, parang may nakapatong na bato sa baga mo.“Later na lang po, Aling Rosa,” sagot ko, banayad pero pilit. “Medyo… wala lang akong gana.”Hindi siya nagpilit. Sanay na sila sa ganito—sa akin. Sa mga araw na parang multo lang akong gumagalaw sa mansion na ‘to. Tahimik siyang tumango bago lumabas ng silid, iniwang bukas ang pinto, iniwang bukas din ang katahimikan.At ang katahimikang ‘yon… hindi ito payapa. Hindi ito ‘yong klaseng katahimikan na nagpapahinga ka. Ito ‘yong katahimikan na may sariling ingay—mga salitang hindi binibigkas, mga tanong na hindi sinasagot, mga damdaming pilit ikinukulong
Ang araw na ito ay parang isa pang laban na hindi ko gusto, pero hindi ko maiwasan. Nakaupo ako sa head chair ng boardroom, habang ang projector screen ay nagpapakita ng highlights ng press conference ni Stefanie. Ramdam ko ang init ng tensyon sa katawan ko....ang bawat ngiti niya, bawat maayos na sagot, bawat kumikislap na mata sa kanya ay parang karayom na pumapasok sa dibdib ko.“Mr. Zubiri,” panimula ng isang investor, “sa totoo lang, nais naming marinig ang opinyon ni Mrs. Zubiri tungkol sa strategic expansion ng airline.”Tumango ako, pilit pinipigilan ang galit. “Siyempre. Ngunit ang final decision ay dapat pa ring dumaan sa executive board, hindi lamang sa isa.”Ngunit ramdam ko ang pagtaas ng respeto at paghanga sa kanya. Ang mga directors at investors ay nakikinig sa bawat salita niya. At kahit pilit kong kontrolin ang board, naramdaman ko...nararamdaman ko...na ang atensyon nila ay unti-unting lumilipat sa kanya.Nagulat ako nang marinig ang mga papuri sa kanya mula sa i







