Chapter 5 - Back to Reality,No Backing Out

Stefanie s POV

Gabi na, pero wala pa ring pahinga sa hospital. Parang forever shift ang mga gabi dito, lalo na sa ER.

“Stef! Tulong!” sigaw ni Marites, hawak ang stretcher.

“Okay, okay! Ano na naman?” tanong ko habang mabilis ang yapak sa sahig.

“Code blue! VIP patient sa ICU!”

Biglang tumigil ang puso ko saglit. VIP?

Tumakbo kami papunta sa ICU. Pagpasok ko, nakita ko na yung matandang babae—halos parang statue sa taas ng aura. Elegant, commanding, parang kahit nakahiga lang, pinipilit niyang kontrolin ang buong room.

“Ma’am, Nurse Stefanie po,” bati ko, sabay turok ng IV line at check ng vitals.

Tumigil siya sa paghinga saglit, tinitigan ako. Parang may hawak siya sa mata ko, tinitingnan kung worth ba akong pansinin.

“Don’t fumble,” sabi ko sa sarili ko, sabay huminga nang malalim.

-

Habang inaayos ko yung patient, nakatingin sa akin si Dr. Santos. “Stefanie, stay focused. She’s… important.”

“Important po? VIP po?” sabay ngisi, kahit kaunti lang ang kaba.

“Yes. Big responsibility,” sabi niya.

Naging alerto ako na kailangan kong maging alert sa lahat ng detalye—dahil kahit ordinary na tasks sa hospital, kapag VIP, small mistakes can be fatal.

“Stef,” sabi ni Marites, “nakita mo ba yung aura niya? Parang may invisible barrier na hindi basta-basta pwedemg may makapasok.”

Napangiti ako. “Eh kasi, Marites… some people are born to command. Like her. Nakakatuwa, pero nakakatakot din.”

After the emergency, nakaupo ako sa nurses’ station, pinupulot ang lumang notes at ini-review ang actions ko.

“Stefanie, ang bilis mo talaga. Sana lahat ng nurses ganito ka-dedicated,” sabi ni Doc Santos, habang tinitingnan ang chart.

“Salamat po, Doc. Pero mas importante po, may humor at focus. Combination of skills po,” biro ko.

Tumawa siya, pero alam kong may seriousness sa mga mata niya. “True. Pero tonight… something bigger may happen. Mark my words.”

Isinantabi ko lang  ang sinabi niyang iyon at bumalik sa trabaho.

Pagkatapos ng shift, nakaupo ako sa pantry, huminga nang malalim.

“Stefanie, remember, someday your life will pivot. Don’t be surprised,” sabi ko sa sarili ko, habang iniinom ang malamig na kape.

Parang bouncing cd na nagpe playback sa alaala ko yung pamilya namin at yung airline company—yung Zubiri Airlines. Parang forever sa isip ko ang unfairness noon.

“Kung may chance na bumalik ang Zubiri sa buhay ko… I will be ready,Humanda sila sa kin.” bulong ko sa sarili ko.

Iyon Ako noon...Ang buhay ko naging routine na ng night shift chronicles. At ngayon, nasa realidad na ako na  makakadalamuha ko na ang mga Zubiri at doon na ako titira.

Ako Ito si Stefanie Rivera. Walang inuurungang katoxican maski ang mga Zubiri pa yan.

Habang naglalakad pauwi, may biglang kumatok sa pintuan ng apartment ko.

“Stefanie Rivera?” tanong ng lalaki, nakasuot ng dark suit.

“Po… oo, sino po kayo?” sagot ko, medyo nagtataka.

“I’m from the Zubiri household. Pinadala ako ni Doña Beatriz para sunduin ka,Ready ka na?”

Napatigil ako. Sandali.

"Ang bilis naman ngayon na poba agad? Di pa po ako nakaempake ng gamit ko."

“Yes. It’s urgent. She insists na sunduin na daw po, kita” sabi niya, sobrang formal, halos hindi kumikibo.

Napatingin ako sa kanya. “Sige po,mabilis lang po ako.Pakiantay na lang po ako saglit." Sabi ko na lang dahil alam kong wala na akong kawala and backing out is not in my vocabulary 

“Huh… I should’ve said no,” bulong ko sa sarili ko.

Pero sa loob ng puso ko, may kakaibang excitement na nagpasigla sa adrenaline ko. “Pero… siguro, ready na ako. Kung destiny ito, let’s see.”

"This is it, back to reality and I'm not backing out."