MasukStefanie's POV
" Haay naku self, itulog na natin toh,nakakamiss din yung mga makukulit na pasyente sa ward pero kailangan makapag beauty rest tayo ngayon kahit pahapyaw lang dahil ang mga impaktang Zubiri na ang pagkakatoxikan natin mula ngayon!" Natatawa kong sambit sa sarili. Sa unang gabi ko sa mansion, naramdaman ko na ang mix ng excitement, fear, at curiosity. I have a feeling… my life is about to change in ways I can’t even imagine. At naghello na nga ang liwanag ng sumunod na umaga, pero ang katawan ko, parang may sariling rhythm na hindi ko makontrol. Nasa bedroom pa ko, nakatingin sa mirror, iniikot sa kamay ang pen. Okay, Stef… first board meeting. Walang room for mistakes. Backbone ready, at dapat - wit sharp. Let’s do this! Paglabas ko sa hallway, sinalubong ako ng mayordoma. “Stefanie, breakfast is ready. Doña expects punctuality,” sabi niya, nakatingin sa akin mula sa taas ng aura niya. “Opo, Yaya Loring. On time po,” sagot ko, habang humihinga nang malalim. Pagdating ko sa dining hall naroon na nga siya, nakaupo si Doña Beatriz sa dulo ng mesa, tila commander sa battlefield. “Ah, Stefanie. Breakfast done? Today, you will accompany me sa board meeting. Observe, assist, and… anticipate,” sabi niya, hindi lumilingon sa akin, pero ramdam ko ang intensity ng tingin niya. “Yes po, Doña. I am ready,” sagot ko, pilit na calm. “Good. Don’t fumble. I don’t tolerate incompetence, especially not in front of my… relatives,” dagdag niya. Napaangat ang kilay ko. Relatives? Great… vultures sa table, huh? Pagdating sa Zubiri Airlines boardroom, napansin ko agad ang mga nanunukso at mga nakangisi na relatives. “Ah… bagong kasama, huh?” bulong ng isang matandang babae. “Stefanie, tama ba?” tanong ng isang matapang na lalaki, nakatingin parang hawak na hawak ang agenda ng buhay ko. “Yes po. Nurse and assistant to Doña Beatriz,” sagot ko, tuwid, kahit ramdam ko ang tensyon. Nag-smile si Doña Beatriz, bahagyang amused. “Observe them. They will test your patience. But you… maintain your backbone.” pasimple niyang bulong. “Yes, ma’am,” sagot ko, internally thinking, Test my patience… more like survive the jungle. Board meeting starts. Ang tension? Halos tangible. Relatives arguing, demanding, and throwing opinions like daggers. “Stefanie, take notes. Highlight every request, every complaint, every suspicious move,” sabi ni Doña Beatriz. “Opo, Doña,” sagot ko, habang mabilis na nagta-type sa tablet ko, subtle glance at every reaction. Isang relative, clearly ambitious, tumingin sa akin. “So… nurse, you think you can keep up with this?” Ngumiti ako ng polite. “Po? yes. I plan to observe and understand before reacting. Efficiency po ang aking goal sa aking trabaho.” He raised an eyebrow. “Efficiency? From a nurse? Interesting.” “hindi po ba ganoon naman tayo dapat sa trabaho? Hindi naman po siguro nakapagtataka sapagkat… efficiency is universal. It's not limited to medicine,” sagot ko, subtle confidence. "And nurses works better under pressure...so wag po kayong mag- alala sa'kin." pabiro kong sabi na may pakindat effect pang kasama. Pero deep inside me, I know that he intends to intimidate and challenge me. Doña Beatriz tinitingnan kami, amused. “See? She really has backbone and tact. Rare combination.” “Ma’am, she speaks well,” sabi ng secretary. “Bah, yes. But observe. Not all words carry truth. Some… are just filler,” she added, scanning the room. Habang nagpapatuloy ang meeting, may pagkakataon na kailangan kong mag intervene: isang urgent health concern ng Doña habang nakikinig sa heated discussion. “Doña, … there is slight spike po sa BP nyo. I suggest po, take five minutes break?” sabi ko, calm pero firm. “Hmm… thank you, Stefanie. Noted,” sagot niya, hindi nagpapa-impress sa pressure. Napatingin ang relatives at iba pang board memberssa akin, halatang impressed at surprised na may sumasalba sa Doña sa ganitong high-stakes setting. At habang break time at naglalakad kami sa hallway, nagkatinginan kami ni Doña Beatriz. “You handled that well. Not many would dare speak in front of relatives and… survive,” she said. “Trabaho ko po yun… thank you, ma’am. I try to stay alert and respectful,” sagot ko, medyo embarrassed pero proud. “Respectful… hmm. Backbone… hmm. I might keep you longer than I intended,” she added with a subtle smirk. Tinuloy nila ulit qng board meeting for awhile after the short break. Dahil marami pa silwng agenda ay nagdecide ang board to resume the meeting after the lunch break Hindi ko inexpect na even sa lunch break ay kasabay ko ang boss ko. Doña Beatriz insisted that I sit across her. “You will have to know my taste, my preferences. Observe, remember. Not all will be spoken,” sabi niya. “Yes, ma’am. I will take notes and remember everything,” sagot ko. “You are bold… for someone new. But clever. Let’s see if it lasts,” she added. Ngumiti ako ng bahagya. Bold, clever… Napangisi ako deep inside feeling sumakses lang...I should be surviving this first full day. Dapar backbone intact . Pagbalik sa boardroom, tension resumes. Relatives continue to argue. “Stefanie, notice the patterns. Who is power-hungry, who is desperate, who is loyal. All information is valuable,” sabi ni Doña Beatriz. “Opo, Doña,” sagot ko, mabilis ang fingers sa tablet, subtly documenting behavior and tone. “Remember… patience is a weapon,” she added, staring straight at me. “Yes po, ma’am. Patience… weapon noted,” sabi ko sa sarili habang pilit pinipigilang ngumisi. At the end of the day, habang naglalakad ako sa pasilyo ng mansion , nagulat akong biglang bumuling si Yaya Loring sa aking likuran: “Stefanie, you survived first board meeting without stepping on too many toes. Bilib ako ha... Doña Beatriz notices subtle things, and… she respects backbone. You’ve earned her grudging respect.” “Po?… thank you. I will continue to be observant, witty, and… useful,” sagot ko, secretly smiling at my small victory. Pagpasok ko sa room ko sa mansion, naupo ako sa balcony habang tinitingnan ang garden lights. Okay, Stefanie. First real test… survived. Backbone, wit, patience, check. Observations… check. And she… notices you. Intriguing… dangerous… promising. Iniikot ko sa kamay ang tablet, notebook, at pen. Tomorrow… bigger challenges. Ang mga relatives… more vultures. But I… I’m ready. First day conquered. Let’s see how deep this Zubiri jungle goes.survived ! thanks for your time! i hope you're enjoying! see you in the next chapter
“Ma’am Stefanie, kumain na po ba kayo?”Napatigil ako sa pag-aayos ng mga prenatal vitamins sa mesa. Maingat kong pinantay ang maliliit na bote—folic acid, iron, calcium—parang kapag naging perpekto ang pagkakaayos nila, magiging maayos din ang lahat ng nasa loob ko. Napangiti ako nang bahagya sa tanong ni Aling Rosa, kahit ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, ‘yong pakiramdam na kahit huminga ka, parang may nakapatong na bato sa baga mo.“Later na lang po, Aling Rosa,” sagot ko, banayad pero pilit. “Medyo… wala lang akong gana.”Hindi siya nagpilit. Sanay na sila sa ganito—sa akin. Sa mga araw na parang multo lang akong gumagalaw sa mansion na ‘to. Tahimik siyang tumango bago lumabas ng silid, iniwang bukas ang pinto, iniwang bukas din ang katahimikan.At ang katahimikang ‘yon… hindi ito payapa. Hindi ito ‘yong klaseng katahimikan na nagpapahinga ka. Ito ‘yong katahimikan na may sariling ingay—mga salitang hindi binibigkas, mga tanong na hindi sinasagot, mga damdaming pilit ikinukulong
Ang araw na ito ay parang isa pang laban na hindi ko gusto, pero hindi ko maiwasan. Nakaupo ako sa head chair ng boardroom, habang ang projector screen ay nagpapakita ng highlights ng press conference ni Stefanie. Ramdam ko ang init ng tensyon sa katawan ko....ang bawat ngiti niya, bawat maayos na sagot, bawat kumikislap na mata sa kanya ay parang karayom na pumapasok sa dibdib ko.“Mr. Zubiri,” panimula ng isang investor, “sa totoo lang, nais naming marinig ang opinyon ni Mrs. Zubiri tungkol sa strategic expansion ng airline.”Tumango ako, pilit pinipigilan ang galit. “Siyempre. Ngunit ang final decision ay dapat pa ring dumaan sa executive board, hindi lamang sa isa.”Ngunit ramdam ko ang pagtaas ng respeto at paghanga sa kanya. Ang mga directors at investors ay nakikinig sa bawat salita niya. At kahit pilit kong kontrolin ang board, naramdaman ko...nararamdaman ko...na ang atensyon nila ay unti-unting lumilipat sa kanya.Nagulat ako nang marinig ang mga papuri sa kanya mula sa i
Maaga pa lang, ramdam ko na ang kakaibang tensyon sa opisina. Habang iniikot ko ang kape sa tasa, naririnig ko ang mga bulungan sa mga koridor. Ang bawat hakbang ko ay parang may kasamang spotlight—hindi literal, pero ramdam ko sa mga mata ng mga board members at empleyado na sinusukat nila ang bawat galaw ko. Hindi ako naniniwalang hindi nila napapansin; alam ko na bawat detalye...mula sa postura ko hanggang sa paraan ng paghinga ko....ay pinapansin.“Good morning, Mrs. Zubiri,” bati ng isang board member na dati’y medyo malamig sa akin. Napangiti ako ng mahinahon, isang ngiti na hindi lang polite kundi puno ng confidence. Ramdam ko agad ang pagka-aatin sa kanya. Ang maliit na hakbang na iyon sa kanila ay tila simpleng gesture, pero sa akin, malaking pagbabago na. Hindi lang basta acknowledgement...it was recognition na hindi na ako ang babae sa tabi ng CEO. Ako na mismo ang CEO sa sariling mundo ng aking kakayahan.Habang lumalakad ako papunta sa aking opisina, bawat hakbang ay may
Ang corporate photoshoot ay nagsimula sa pinakamahal na suite ng Zubiri Group headquarters. Ang lahat ng ilaw, camera, at stylist ay tila nagtatakda ng bawat galaw namin—ngunit sa loob, ramdam ko ang tensyon na hindi matakpan ng kahit anong professional smile.Stefanie stood across from me, sa kabilang side ng frame, ang postura niya ay elegante, bawat galaw ay graceful, ngunit ramdam ko ang kaunting panginginig sa kanyang kamay na hindi niya sinasadyang ipakita. Alam kong may iniisip siya, pero hindi ko tatanungin. Sa halip, minabuti kong obserbahan, bawat detalyeng nagpapakita kung paano siya nag-aadjust sa mundo na minana lang niya dahil sa pangalan niya at sa pamilya, at kung paano siya unti-unting naging tao sa kabila ng lahat ng expectation.“Adrian, shoulders relaxed, smiles natural,” utos ng photographer, habang may isang assistant na nag-aayos ng lighting.Tumango ako, pilit pinipigil ang reflex na hawakan siya, na maramdaman ang init ng kanyang katawan sa pamamagitan ng mali
Maaga pa lamang at tahimik pa ang mayamang villa, ngunit ramdam ko ang kakaibang tensyon sa bawat sulok ng bahay. Hindi iyon galit, hindi rin takot — isang halo ng pangamba at pagkasabik ang bumabalot sa akin habang naglalakad ako sa hallway patungo sa home office. Ang tiyan ko, maliit pa man, ay nagbabalita ng bagong yugto sa aming buhay — bagong responsibilidad, bagong pag-asa, at bagong damdamin na pilit naming tinatago mula sa isa’t isa.Si Adrian ay nakaupo na sa malaki niyang leather chair, nakaharap sa mga dokumento para sa board meeting mamaya, ngunit ramdam ko ang tensyon niya bago pa man siya nagsalita. Alam kong iniisip niya rin ang araw na ito — ang unang prenatal class na pagsasamahin niya at ako, hindi dahil sa gusto niya, kundi dahil kailangan niya.“Ready ka na ba?” tanong ko, dahan-dahang nanginginig ang boses, kahit simpleng pag-uusap lang iyon.Ngumiti siya, pero iyon ang uri ng ngiti na hindi ko agad mapagkakatiwalaan — bahagyang nakataas ang isang kilay, nakatayo
Ang ambulance lights ay nagsi-flash sa aking paningin habang sinasakay namin ang isang pribadong sasakyan pabalik sa bahay. Sa loob, tahimik ako, pero ramdam ko ang tension na nagmumula kay Adrian. Hindi siya nagsasalita, pero mga kamay na mahigpit niyang hawak sa steering wheel ay nagsasabi ng kung ano ang hindi niya kayang ipaliwanag.“Adrian… okay ka lang?” tanong ko, mahina.Hindi siya sumagot. Tumigil siya sa paghinga nang husto, halatang nakatuon sa kalsada, pero ramdam ko ang bigat sa balikat niya, sa bawat tension ng katawan niya.Pagpasok namin sa bahay, ang amoy ng antiseptic at hospital na ambience sa foyer ay agad nagdala sa akin pabalik sa reality — si Doña Beatriz, ang babae na parehong naging ama’t ina namin sa business, ay mahina. Ngunit sa kanyang mga mata, may ngiti pa rin.“Stefanie… Adrian,” mahina niyang boses, “thank you for coming so quickly.”Tinulungan namin siyang umupo sa couch sa living room. Ang kanyang mga kamay ay malamig, at ang bawat paghinga niya ay t







