MasukStefanie's POV
" Haay naku self, itulog na natin toh,nakakamiss din yung mga makukulit na pasyente sa ward pero kailangan makapag beauty rest tayo ngayon kahit pahapyaw lang dahil ang mga impaktang Zubiri na ang pagkakatoxikan natin mula ngayon!" Natatawa kong sambit sa sarili. Sa unang gabi ko sa mansion, naramdaman ko na ang mix ng excitement, fear, at curiosity. I have a feeling… my life is about to change in ways I can’t even imagine. At naghello na nga ang liwanag ng sumunod na umaga, pero ang katawan ko, parang may sariling rhythm na hindi ko makontrol. Nasa bedroom pa ko, nakatingin sa mirror, iniikot sa kamay ang pen. Okay, Stef… first board meeting. Walang room for mistakes. Backbone ready, at dapat - wit sharp. Let’s do this! Paglabas ko sa hallway, sinalubong ako ng mayordoma. “Stefanie, breakfast is ready. Doña expects punctuality,” sabi niya, nakatingin sa akin mula sa taas ng aura niya. “Opo, Yaya Loring. On time po,” sagot ko, habang humihinga nang malalim. Pagdating ko sa dining hall naroon na nga siya, nakaupo si Doña Beatriz sa dulo ng mesa, tila commander sa battlefield. “Ah, Stefanie. Breakfast done? Today, you will accompany me sa board meeting. Observe, assist, and… anticipate,” sabi niya, hindi lumilingon sa akin, pero ramdam ko ang intensity ng tingin niya. “Yes po, Doña. I am ready,” sagot ko, pilit na calm. “Good. Don’t fumble. I don’t tolerate incompetence, especially not in front of my… relatives,” dagdag niya. Napaangat ang kilay ko. Relatives? Great… vultures sa table, huh? Pagdating sa Zubiri Airlines boardroom, napansin ko agad ang mga nanunukso at mga nakangisi na relatives. “Ah… bagong kasama, huh?” bulong ng isang matandang babae. “Stefanie, tama ba?” tanong ng isang matapang na lalaki, nakatingin parang hawak na hawak ang agenda ng buhay ko. “Yes po. Nurse and assistant to Doña Beatriz,” sagot ko, tuwid, kahit ramdam ko ang tensyon. Nag-smile si Doña Beatriz, bahagyang amused. “Observe them. They will test your patience. But you… maintain your backbone.” pasimple niyang bulong. “Yes, ma’am,” sagot ko, internally thinking, Test my patience… more like survive the jungle. Board meeting starts. Ang tension? Halos tangible. Relatives arguing, demanding, and throwing opinions like daggers. “Stefanie, take notes. Highlight every request, every complaint, every suspicious move,” sabi ni Doña Beatriz. “Opo, Doña,” sagot ko, habang mabilis na nagta-type sa tablet ko, subtle glance at every reaction. Isang relative, clearly ambitious, tumingin sa akin. “So… nurse, you think you can keep up with this?” Ngumiti ako ng polite. “Po? yes. I plan to observe and understand before reacting. Efficiency po ang aking goal sa aking trabaho.” He raised an eyebrow. “Efficiency? From a nurse? Interesting.” “hindi po ba ganoon naman tayo dapat sa trabaho? Hindi naman po siguro nakapagtataka sapagkat… efficiency is universal. It's not limited to medicine,” sagot ko, subtle confidence. "And nurses works better under pressure...so wag po kayong mag- alala sa'kin." pabiro kong sabi na may pakindat effect pang kasama. Pero deep inside me, I know that he intends to intimidate and challenge me. Doña Beatriz tinitingnan kami, amused. “See? She really has backbone and tact. Rare combination.” “Ma’am, she speaks well,” sabi ng secretary. “Bah, yes. But observe. Not all words carry truth. Some… are just filler,” she added, scanning the room. Habang nagpapatuloy ang meeting, may pagkakataon na kailangan kong mag intervene: isang urgent health concern ng Doña habang nakikinig sa heated discussion. “Doña, … there is slight spike po sa BP nyo. I suggest po, take five minutes break?” sabi ko, calm pero firm. “Hmm… thank you, Stefanie. Noted,” sagot niya, hindi nagpapa-impress sa pressure. Napatingin ang relatives at iba pang board memberssa akin, halatang impressed at surprised na may sumasalba sa Doña sa ganitong high-stakes setting. At habang break time at naglalakad kami sa hallway, nagkatinginan kami ni Doña Beatriz. “You handled that well. Not many would dare speak in front of relatives and… survive,” she said. “Trabaho ko po yun… thank you, ma’am. I try to stay alert and respectful,” sagot ko, medyo embarrassed pero proud. “Respectful… hmm. Backbone… hmm. I might keep you longer than I intended,” she added with a subtle smirk. Tinuloy nila ulit qng board meeting for awhile after the short break. Dahil marami pa silwng agenda ay nagdecide ang board to resume the meeting after the lunch break Hindi ko inexpect na even sa lunch break ay kasabay ko ang boss ko. Doña Beatriz insisted that I sit across her. “You will have to know my taste, my preferences. Observe, remember. Not all will be spoken,” sabi niya. “Yes, ma’am. I will take notes and remember everything,” sagot ko. “You are bold… for someone new. But clever. Let’s see if it lasts,” she added. Ngumiti ako ng bahagya. Bold, clever… Napangisi ako deep inside feeling sumakses lang...I should be surviving this first full day. Dapar backbone intact . Pagbalik sa boardroom, tension resumes. Relatives continue to argue. “Stefanie, notice the patterns. Who is power-hungry, who is desperate, who is loyal. All information is valuable,” sabi ni Doña Beatriz. “Opo, Doña,” sagot ko, mabilis ang fingers sa tablet, subtly documenting behavior and tone. “Remember… patience is a weapon,” she added, staring straight at me. “Yes po, ma’am. Patience… weapon noted,” sabi ko sa sarili habang pilit pinipigilang ngumisi. At the end of the day, habang naglalakad ako sa pasilyo ng mansion , nagulat akong biglang bumuling si Yaya Loring sa aking likuran: “Stefanie, you survived first board meeting without stepping on too many toes. Bilib ako ha... Doña Beatriz notices subtle things, and… she respects backbone. You’ve earned her grudging respect.” “Po?… thank you. I will continue to be observant, witty, and… useful,” sagot ko, secretly smiling at my small victory. Pagpasok ko sa room ko sa mansion, naupo ako sa balcony habang tinitingnan ang garden lights. Okay, Stefanie. First real test… survived. Backbone, wit, patience, check. Observations… check. And she… notices you. Intriguing… dangerous… promising. Iniikot ko sa kamay ang tablet, notebook, at pen. Tomorrow… bigger challenges. Ang mga relatives… more vultures. But I… I’m ready. First day conquered. Let’s see how deep this Zubiri jungle goes.survived ! thanks for your time! i hope you're enjoying! see you in the next chapter
“Sir, may tumawag po mula sa emergency hotline—aksidente raw po si Stefanie.”Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.“Ano?” halos pasigaw kong tanong, sabay tayo mula sa kinauupuan ko sa gitna ng board meeting.Natahimik ang buong silid. Lahat ng mata ay nakatuon sa akin, pero wala akong nakitang kahit sino. Ang tanging naririnig ko ay ang sariling paghinga kong nagkakandabuhol-buhol.“Nasa ospital na po siya. Malubha raw.”Hindi ko na hinintay ang iba pang detalye.Iniwan ko ang mesa, iniwan ko ang mga papeles, iniwan ko ang lahat — at sa unang pagkakataon sa buhay ko, iniwan ko rin ang imahe kong kontrolado ang lahat.“Mas bilisan mo pa!”Halos isigaw ko na sa driver habang hinahawi namin ang traffic. Tumutunog ang busina, nagkakagulo ang kalsada, pero sa mata ko, iisa lang ang direksiyon: ang ospital.“Sir, delikado po—”“Mas delikado ang hindi makarating!” putol ko, nanginginig ang mga kamay habang mahigpit na nakakapit sa upuan.Sa bawat segundong lumilipas, parang may dumudurog s
“Hija… hindi mo kailangang maging matatag palagi.”Napapikit ako sa marahang tinig ni Doña Beatriz habang hawak niya ang kamay ko. Mainit. Matatag. Parang sandigan sa gitna ng bagyo.“Nandito ako,” dagdag pa niya, bahagyang hinigpitan ang hawak. “At kahit gaano ka pa kalakas, kahit gaano ka pa katapang… kahit ang mga reyna, dumudugo rin.”Huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit ... ang pagod ng katawan ko o ang pagkapunit ng loob ko.Tahimik ang silid. Napapalibutan ako ng puting kurtina, mamahaling kasangkapan, malalambot na ilaw. Isang mansion na parang palasyo. Pero sa kabila ng karangyaan, pakiramdam ko’y nakakulong ako sa sarili kong dibdib.“Lola…” mahina kong tawag.Nilingon niya ako, may lungkot at lambing sa mga mata. “Hmm?”“Pagod na po ako.”Hindi ko namalayang may luha na palang dumadaloy sa gilid ng mata ko.Hindi siya nagtanong. Hindi niya sinabing magpakatatag ako. Sa halip, hinila niya ako sa yakap.“At hindi kasalanan ang mapagod,” bulong ni
“Adrian, mahal, relax ka lang...nakatingin sila.”Ngumiti si Bianca habang inaayos ang pagkakakapit ng kamay niya sa braso ko, para bang karapatan niya ‘yon. Para bang hindi ko nararamdaman ang paninikip ng dibdib ko sa bawat segundo na kasama ko siya sa red carpet ng charity gala na ‘to.“Hindi ako kinakabahan,” sagot ko, malamig. “Bitawan mo lang.”Mas humigpit ang kapit niya.“Kung ganyan ka, mas lalo kang mapapansin.”At doon ko siya napatingnan. Nakasuot siya ng itim na gown...masyadong mapangahas para sa event na ang tema ay Children’s Hope Foundation. Parang sadya. Parang may gustong patunayan.Pero hindi ko na inisip pa. Mali na nga ang pagpayag kong isama siya rito. Isang gabi lang ‘to. Isang distraction. Isang maling desisyon na pinilit kong gawing tama.Hanggang sa makita ko siya.Stefanie.Nasa kabilang dulo ng ballroom, naka-ivory gown, simple, walang arte—pero parang huminto ang mundo sa paligid niya. Siya ang host ng event. Siya ang sentro. Siya ang dahilan kung bakit
“I’m canceling your interview.”Hindi ko tinaasan ang boses ko, pero ramdam kong tumama ang mga salitang ’yon na parang bala—tahimik, diretso, walang paumanhin. Parang pinutol ko ang hangin sa pagitan naming dalawa. Nakatayo si Stefanie sa harap ko, hawak ang tablet na may schedule niya—Forbes Asia, primetime segment, live. Kita ko ang oras sa gilid ng screen: tatlumpung minuto bago mag-on air. Tatlumpung minutong pakiramdam ko ay isang buong digmaan.“Hindi ka puwedeng magdesisyon para sa akin,” sagot niya agad. Diretso ang likod, matatag ang mga mata, parang hindi siya buntis, parang hindi niya pasan ang bigat ng apelyido ko. “Hindi na.”May kunting galit sa tono niya—hindi hysterical, hindi emosyonal—kundi ‘yong uri ng galit na pinanday ng maraming beses na pagkasaktan at pagkatuto. ‘Yong galit na alam mong hindi basta-basta mababasag.“Para sa kalusugan mo ’to,” giit ko. Sinubukan kong panatilihing mahinahon ang boses ko, parang isang CEO na nagbibigay ng final decision sa boardro
“Ma’am Stefanie, kumain na po ba kayo?”Napatigil ako sa pag-aayos ng mga prenatal vitamins sa mesa. Maingat kong pinantay ang maliliit na bote—folic acid, iron, calcium—parang kapag naging perpekto ang pagkakaayos nila, magiging maayos din ang lahat ng nasa loob ko. Napangiti ako nang bahagya sa tanong ni Aling Rosa, kahit ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, ‘yong pakiramdam na kahit huminga ka, parang may nakapatong na bato sa baga mo.“Later na lang po, Aling Rosa,” sagot ko, banayad pero pilit. “Medyo… wala lang akong gana.”Hindi siya nagpilit. Sanay na sila sa ganito—sa akin. Sa mga araw na parang multo lang akong gumagalaw sa mansion na ‘to. Tahimik siyang tumango bago lumabas ng silid, iniwang bukas ang pinto, iniwang bukas din ang katahimikan.At ang katahimikang ‘yon… hindi ito payapa. Hindi ito ‘yong klaseng katahimikan na nagpapahinga ka. Ito ‘yong katahimikan na may sariling ingay—mga salitang hindi binibigkas, mga tanong na hindi sinasagot, mga damdaming pilit ikinukulong
Ang araw na ito ay parang isa pang laban na hindi ko gusto, pero hindi ko maiwasan. Nakaupo ako sa head chair ng boardroom, habang ang projector screen ay nagpapakita ng highlights ng press conference ni Stefanie. Ramdam ko ang init ng tensyon sa katawan ko....ang bawat ngiti niya, bawat maayos na sagot, bawat kumikislap na mata sa kanya ay parang karayom na pumapasok sa dibdib ko.“Mr. Zubiri,” panimula ng isang investor, “sa totoo lang, nais naming marinig ang opinyon ni Mrs. Zubiri tungkol sa strategic expansion ng airline.”Tumango ako, pilit pinipigilan ang galit. “Siyempre. Ngunit ang final decision ay dapat pa ring dumaan sa executive board, hindi lamang sa isa.”Ngunit ramdam ko ang pagtaas ng respeto at paghanga sa kanya. Ang mga directors at investors ay nakikinig sa bawat salita niya. At kahit pilit kong kontrolin ang board, naramdaman ko...nararamdaman ko...na ang atensyon nila ay unti-unting lumilipat sa kanya.Nagulat ako nang marinig ang mga papuri sa kanya mula sa i







