Chapter 2 - Sebastian Montenegro

Parang kutsilyong nakatutok sa lalamunan ang lamig ng taglamig sa Makati City. Kahit nasa loob si Mira ng van, todo na ang heater, ramdam pa rin niya ang lamig. Isang uri ng lamig na hindi galing sa hangin kundi sa loob mismo ng dibdib niya.

Nakatitig siya sa bintana habang mabilis na tumatakbo ang sasakyan. Ang mga ilaw ng siyudad ay humahaba, nagiging malalabong guhit ng neon habang nilalamon ng bilis ang daan. Sa salamin, sumasabay ang repleksyon niya. Kalma ang mukha, matatag ang mga mata, bahagyang maputla ang mga labi. Mukha siyang isang babaeng kontrolado ang sarili, hindi isang asawang papunta para makipagkita sa lalaking maaaring kinasusuklaman siya.

Pero iba ang sinasabi ng tibok ng puso niya.

Sebastian Montenegro.

Isang lalaking pinakasalan niya nang walang pahintulot, walang pag ibig, at ni minsan ay hindi pa niya nakikita nang personal.

Huminto ang sasakyan.

Napatingala siya at biglang nanigas ang katawan. 

Ang gusaling nasa harap niya ay ang pinaka eksklusibong pribadong club sa buong Makati. Isang lugar na hindi ka basta makakapasok kahit may pera ka. Kailangan mo ng kapangyarihan. Impluwensya.

Binuksan ng driver ang pinto. “Dito po, Madam.”

Ang salitang iyon, Madam, ay tumama sa kanya nang kakaiba. Parang hindi totoo.

Lumabas si Mira. Tumunog ang takong ng sapatos niya sa marmol na sahig habang sinusundan niya ang tahimik na attendant sa isang pasilyong may malambot na ilaw na kulay amber.

Sa parteng ito ng building ay tila wala ng ingay. Halatang pribado para sa mga VIP katulad ni Sebastian. Huminto sila sa harap ng isang itim na pinto.

Kumatok ang attendant nang isang beses. Pagkatapos ay umatras.

“Naghihintay po si Mr. Sebastian.”

Bumukas ang pinto.

Pumasok si Mira.

Madilim ang silid, mabigat ang hangin sa amoy ng sigarilyo at alak. Isang lampara lamang ang nagbibigay ng liwanag. Sa una, isang pigura lang ang nakita niya, nakahilig sa sofa, naka krus ang mahahabang paa, tamad ang postura, pero matalim ang presensya.

Pagkatapos, itinaas nito ang ulo.

Napigil ang hininga ni Mira.

Gwapo ang lalaking nasa litrato.

Pero ang lalaking nasa harap niya ay mapanganib.

Mala-adonis ang mukha ni Sebastian Montenegro, matangos ang ilong, manipis ang mga labi, at ang mga mata ay sobrang itim na parang walang ilalim. Maputla ang balat niya, halos mukhang may sakit, pero mas lalo lamang nitong pinatingkad ang mga linya ng mukha niya. Hindi siya mukhang isang lalaking mamamatay na.

Mukha siyang lalaking nagpapasya kung sino ang mabubuhay at sino ang mawawala. Natawa siya sa kaniyang naisip hanggang sa nakita nito ang papel na nasa palad ni Sebastian.

Ang sertipiko ng kasal nila.

“Ikaw pala si Mira, correct? My wife.”

Nilunok ni Mira ang laway niya.

Lumapit siya hanggang sa ilang hakbang na lang ang layo, pilit itinutuwid ang balikat. “Sa batas,” sagot niya, “oo.”

Mahinang natawa si Sebastian. Walang kahit kaunting init ang tunog. Dahan dahan niyang pinatay ang sigarilyo, hindi inaalis ang tingin sa mukha ni Mira.

“Alam mo ba kung ilang babae ang gusto ang titulong iyan,” tanong niya, “at kung ilan ang papatay para lang makipagpalit sa pwesto mo?”

Tiningnan siya ni Mira nang diretso, walang pag iwas. “Kung ganoon, masuwerte ako.”

Biglang nawala ang ngiti nito.

“Matapang ka,” sabi ni Sebastian. “O tanga.”

“Siguro pareho.”

Tumayo siya.

Agad na nanigas ang katawan ni Mira dahil sa agwat ng taas nila. Masyado siyang matangkad. Masyadong dominante. Parang bumigat ang hangin sa paligid niya.

“Pinakasalan mo ang isang lalaking mamamatay para sa pera,” malamig na sabi ni Sebastian. “Sa tingin mo talaga may makukuha ka sa akin? Kung ang mga magulang ko, naloko mo. Pwes ako hindi.”

“I'm not afraid of death, Mira. Kaya kahit maghintay ka, wala kang mapapala sa akin. ” sabi niya.

“Ako, takot ako,” marahang sagot ni Mira. “Pero mas takot akong mabuhay na mahirap at walang kapangyarihan.”

Tumawa si Sebastian, matalim at walang awa.

“Let's devorce. Wala akong pakialam kung anong sinabi sa iyo ng mga magulang ko, o kung anong contract marriage ito, pero hindi kita kailangan. Maghiwalay na tayo.”

Parang talim na bumagsak ang salita.

Hindi gumalaw si Mira. “Hindi pa maaari.”

Dumilim ang tingin ni Sebastian. “Sa tingin mo kailangan ko ng pahintulot mo?”

“Hindi,” amin ni Mira. “Pero kailangan ng batas.”

Kinuha niya ang telepono sa bag at mahinahong ipinakita ang petsa ng rehistro. “Kailangan muna nating maghintay ng isang buwan ulit, Mr. Sebastian.”

Matagal na tinitigan siya ni Sebastian. Dahan dahan at mapanganib, lumapit ito.

“Kaya pala,” bulong niya. “Pinlano mo na ito mula sa simula.”

Hindi ito itinanggi ni Mira. “Pinaplano ko ang lahat.”

Biglang hinawakan ni Sebastian ang pulsuhan niya. Hindi masakit, pero sapat ang higpit para ipaalala ang lakas nito. Napasinghap si Mira, pero nanatiling kalmado ang mukha.

“Akala mo ba hindi ka na pwedeng galawin dahil pinakasalan mo ako,” mahina ngunit mapanganib na tanong ni Sebastian.

“Hindi,” sagot ni Mira. “Sa tingin ko binibigyan lang ako nito ng oras.”

Oras para mabuhay.

Oras para masiguro ang kinabukasan niya.

Oras para manalo o tumakas.

Binitiwan siya ni Sebastian at umatras, sinusuri siya na parang isang bagay na interesanteng pag aralan.

“Gusto mo ng pera,” sabi nito. “Kapangyarihan. Katayuan.”

“Hinding hindi ko itatanggi.”

“At mga anak?” bahagyang umangat ang labi nito. “Kasama ba iyon sa ambisyon mo?”

Sandaling tumigil si Mira. Pagkatapos ay ngumiti siya. “Kung papayagan ng tadhana.”

Doon naputol ang pasensya ni Sebastian.

“Lumuhod ka.”

Umalingawngaw ang salita sa silid.

Nanigas si Mira. Sa unang pagkakataon, nabasag ang kontrol niya. “Ano?”

Malamig ang mga mata ni Sebastian. “Kung handa kang ipagbili ang sarili mo para sa yaman, patunayan mo.”

May kung anong mainit at matalim ang umakyat sa dibdib ni Mira. Hindi takot, kundi galit.

Tinitigan niya ito ng dalawang segundo.

Pagkatapos, mahinahon niyang hinubad ang amerikana.

Kumislap ang tingin ni Sebastian.

Lumapit si Mira, ipinatong ang mga kamay sa balikat nito, at dahan dahang ibinaba ang sarili niya, hindi sa sahig, kundi sa kandungan nito.

“Mas komportable ang posisyong ito,” mahina niyang sabi.

Biglang nagbago ang hangin.

Nanigas ang katawan ni Sebastian. Pumasok sa espasyo nito ang amoy ni Mira, malinis at bahagyang matamis. Naghalo ang hininga nila. Sa loob ng isang tibok ng puso, walang gumalaw.

Ramdam ni Mira ang tensyon sa mga kalamnan nito, parang ahas na handang umatake.

“Sapat na ba ang kahihiyang ito?” mahina niyang tanong.

Kumuyom ang panga ni Sebastian. Bigla, itinulak niya si Mira palayo.

“Lumabas ka.”

Napatras si Mira, muntik nang mawalan ng balanse. Hindi siya nakipagtalo. Hindi siya nagmakaawa. Kinuha lang niya ang amerikana at tumalikod papunta sa pinto.

Sa bungad, huminto siya.

“Sebastian,” sabi niya nang hindi lumilingon, “hindi mo ako kinamumuhian dahil sakim ako.”

Nanatiling tahimik ang lalaki.

“Kinamumuhian mo ako,” patuloy niya, “dahil hindi ako takot sa iyo.”

Umalis siya.

Sa labas, sinalubong siya ng malamig na hangin na parang sampal sa mukha. Nang maisara ang pinto ng sasakyan, saka lamang siya tuluyang huminga, bahagyang nanginginig ang mga kamay sa kandungan niya.

Muntik na iyon.

Masyadong muntik.

Nagsugal siya at nabuhay.

Pero may kapalit ang pananatiling buhay.

Dahil alam niya na ngayon, walang duda, walang pagtanggi.

Si Sebastian Montenegro ay hindi isang lalaking naghihintay ng kamatayan.

Isa siyang mandaragit.

At kusa siyang pumasok sa teritoryo nito.