Chapter 1 - Mira Alcantara

Bumukas ang pinto sa isang marahang klik—ang tunog na dapat sana’y nagdala ng init, sorpresa, marahil tawanan. 

Sa halip, sumabog ang mundo ni Mira sa katahimikan.

Sa sofa, nagkakabuhol ang mga kamay at paa, hubad na balat, hingal na paghinga—si Carlo at ang isa pang babae, magkayakap na parang walang umiiral sa mundong ito kundi ang kanilang mga katawan.

Sa loob ng isang segundo, hindi gumalaw si Mira. 

Talagang nagulat ito na makita ang kaniyang 2-year boyfriend na si Carlo Salazar. Hindi siya makapaniwala sa kaniyang nakikita. Parang sa isang iglap lamang ay tila bigla itong hindi naniwala sa tunay na pagmamahal.

Nawalan ng laman ang isip niya, saka naging marahas na malinaw.

Habang papunta siya roon, paulit-ulit niyang inensayo ang sandali. Kung paano siya lilitaw sa lugar ni Carlo nang hindi inaasahan, may ngiti sa labi, may maleta sa tabi. Kung paano niya sasabihing nakapag-transfer na siya pabalik ng Makati para sa trabaho... na tapos na ang dalawang taong long-distance.

Kumulo ang sikmura niya, umakyat ang hilo sa lalamunan, ngunit nanatiling matatag ang mga kamay niya nang ilabas niya ang telepono. Masyadong abala sa sarili nilang kaligayahan ang dalawang nasa sofa para mapansin siya.

Record.

Hindi siya umiyak. Hindi siya sumigaw. Nang magpalit ng posisyon ang babae, doon lamang nakita ng mga mata nito si Mira. Ang sigaw ay matalim at tumagos, hiniwa ang katahimikan ng silid.

Nanigas si Carlo. Kumislap ang gulat sa mukha niya habang dinampot niya ang pinakamalapit na kumot, ibinalot sa sarili at likas na itinago ang babae sa likod niya.

“Mira? Bakit ka bumalik?” sigaw niya, mas mabilis lumabas ang galit kaysa pagkakasala. “Ano’ng ginagawa mo?”

Itaas nang bahagya ni Mira ang telepono, mapula ang mga mata ngunit malamig ang tingin. “Napakagandang eksena. Siyempre nire-record ko. Maglalagay ba ako ng background music bago ko i-post?”

Namilipit ang ekspresyon niya. Itinulak niya ang babae palayo at lumundag mula sa sofa, sumugod patungo kay Mira. “Burahin mo ’yan!”

“Kung lalapit ka pa ng isang hakbang,” mahinahong sabi ni Mira, ang daliri’y nakahimpil sa screen, “ipapadala ko na ’to sa lahat.”

Hindi siya pinaniwalaan ni Carlo. Hindi kailanman.

Kaya tinap niya ang screen at ipinadala.

Biglang namatay ang ingay sa silid.

Tinitigan siya ni Carlo na parang ngayon lang niya siya tunay na nakikita. Ang babaeng palaging banayad, mapagbigyan, madaling hikayatin—wala na.

“Naghahanap ka ng gulo, Mira.” ungol niya, nakaumbok ang mga ugat sa leeg habang muli siyang sumugod.

Itinaas ni Mira ang telepono. Malinaw na kumikislap ang numerong 110 sa screen. “Subukan mo akong saktan... nakatawag na ako ng pulis.”

Huminto siya. Bumuka ang bibig, saka muling nagsara. Galit, hindi makapaniwala, kahihiyan—naghalo-halo ang lahat.

“Sige,” dura niya. “Napakasama mo.”

Bahagyang ngumiti si Mira. “Dalawang taon ng buhay ko. Ituturing ko na lang na pinakain ko ang aso. Hindi—mas mabuti pa ang mga aso kaysa sa’yo.”

Tumalikod siya at umalis, hindi na lumingon kahit minsan.

***

HINDI SIYA UMIYAK hanggang sa makarating siya sa apartment ng matalik niyang kaibigang si Bea Santos. Kahit noon, tahimik ang luha, walang drama, na para bang napagdesisyunan na ng puso niyang hindi na karapat-dapat si Carlo sa kahit anong malakas.

Sa loob ng limang araw, doon siya nanatili. Sa loob ng limang araw, sinumpa ni Bea si Carlo gamit ang bokabularyong mas lalong nagiging malikhaing bawat oras.

Alas-sais pa lang ng umaga, nadatnan ni Bea si Mira na nakatitig sa telepono, hindi mabasa ang ekspresyon.

“Ang lalaking ganyan ay hindi karapat-dapat sa lungkot mo,” sabi ni Bea, mahigpit siyang niyakap.

“Matagal na akong tumigil sa pagiging malungkot,” marahang tugon ni Mira. “Nagpapasya na lang ako kung dapat ba akong magpakasal.”

Halos mabulunan si Bea. “Ano?”

Maingat na ipinaliwanag ni Mira, parang pinag-uusapan lang ang lagay ng panahon. Inayos ito ng ama niyang si Rafael Alcantara. Napapailing na lamang si Mira kada naiisip nito ang kaniyang ama.

Ang lalaki ay mula sa makapangyarihang pamilya, mayaman, maimpluwensiya, nag-iisang anak na lalaki. Ang bride price pa lang ay pitong numero. Kapag nabuntis siya sa loob ng dalawang buwan, magiging napakalaki ng gantimpala.

“At ang kapalit?” tuwirang tanong ni Bea.

Tumingala si Mira. “Bilang na raw ang araw nung lalaki dahil sa sakit.”

Napatawa si Bea sa hindi paniniwala, saka biglang tumigil. “Talagang kakaiba ang tatay mo, ano? Ipapakasal ka sa patay na lalaki para maging balo ka.”

Para malibang si Mira, ito ang kaniyang iniintindi ngayon. Hindi naman nito gusto na magpaka-sad girl para lang sa taong katulad ni Carlo. Habang nagi-isip-isip si Bea, ipinakita ni Mira ang pangalan ng kumpanya ng mga Montenegro.

"Isa lang naman ang lalaking anak ng mga iyan. Sebastian ang pangalan niya,” dagdag ni Bea matapos ang sandali. “Kilala siya sa buong Makati. Mayaman, walang-awang negosyante, gwapo. Dati, pumipila ang mga babae para lang magkaroon ng pagkakataon.”

“At ngayon?”

“Terminal ang sakit. Umalis ng bansa ang girlfriend niya nang malaman.”

Tahimik na tinanggap ni Mira ang impormasyon. Mukhang parehas sila ng sinasabi ng kaniyang ama pagdating sa deskripsyon ng lalaki.

“Kaya sa madaling sabi,” wika ni Bea, “pakasal, maghintay, ilibing.”

Tumango si Mira. “Iyon ang plano.”

Tinitigan siya ni Bea na parang kaharap niya ang isang estranghero. “Seryoso ka ba?”

“Oo.”

“Hindi ka man lang nag-aalinlangan.”

“Nag-alinlangan ako,” sabi ni Mira. “Tapos na ako ngayon.”

Hindi na siya hahabol sa pag-ibig. Ang pag-ibig ay parang multo—naririnig mo ang mga kuwento, pero bihira mo talagang makita. Ang pera, sa kabilang banda, ay totoo. Ang seguridad ay totoo. Ang kalayaan ay totoo.

At kung ang presyo ng kalayaang iyon ay ang pagpapakasal sa isang lalaking mamamatay na hindi niya mahal, ganoon na nga.

Nang gabing iyon, nagsimulang tumawag si Carlo. Mula sa hiniram na mga telepono. Mula sa mga numerong hindi kilala. Bawat tawag ay mas marahas kaysa sa huli. Nang buksan muli ni Mira ang telepono kinaumagahan, bumaha ang inbox niya ng pang-aabuso at tsismis. Ipininta siya ni Carlo bilang malandi, peke, marumi—anumang makapaghihila sa kanya pababa kasama niya.

Binasa ni Mira ang lahat, saka mahinahong tinawagan ang ama niya.

“Sige, pumapayag na ako.” sabi niya.

***

MABILIS KUMILOS ang pamilya Montenegro. Halos napakabilis.

Walang kasal. Walang selebrasyon. Pirma at selyo lamang. Dumiretso sa mansyon ang mga tauhan ng civil affairs bureau. Nang iabot sa kanya ang sertipiko ng kasal, napatitig si Mira sa pangalang nakalimbag sa tabi ng sa kanya.

Sebastian Montenegro.

Ang lalaking nasa litrato ay kahanga-hanga—matatalim ang mga mata, perpektong mga tampok, ang mukhang pag-aari ng isang taong hindi maaabot. Kung hindi dahil sa sakit, hinding-hindi siya magiging kanya.

Tinanggap niya ang bank card na iniabot sa kanya nang walang pag-aalinlangan. Sa paglabas, ngumiti ang ama niya nang may kasiyahan.

Huminto si Mira sa paglalakad. “Ito na ang huli,” marahan niyang sabi. “Mula ngayon, huwag mo na akong kontakin.”

Hindi siya pinigilan.

Nang gabing iyon, paikot-ikot maglakad si Bea, galit at takot. “Nagparehistro ka na? Paano kung marahas siya? Paano kung saktan ka niyan?”

“Hindi naman ako magpapakita sa harap niya,” magaan na sagot ni Mira. “Wala na siyang masyadong oras.”

Pinlano niya ang lahat. Perpekto.

Binuwag ng realidad ang planong iyon makalipas lamang ang ilang araw.

May kumatok sa pinto.

Maikli, pormal, at nakapangingilabot ang mensahe.

“Mr. Sebastian Montenegro wants to see his wife. I'll escort you, Ms. Mira Alcantara.”