Chapter 3 - Bawal Umibig

Natuto si Mira ng isang mahalagang bagay matapos niyang mahuli si Carlo na may kasamang ibang babae sa kama. Ang kahihiyan ay may bisa lamang kung papayagan mo itong yurakan ka.

Kaya nang lumabas siya ng apartment ni Bea noong hapong iyon, isa lang ang malinaw sa isip niya. Hinding hindi na siya muling yuyuko para sa isang lalaking tulad niya ni Carlo.

Matalas ang malamig na hangin ng taglamig sa Makati, kumakagat sa pisngi niya habang naglalakad sila ni Bea sa loob ng mall. Maingay at puno ng tao ang paligid, pero kakaiba ang pakiramdam ni Mira, parang hiwalay siya sa mundo, na para bang bumagal ang lahat habang ang isip niya ay patuloy na nauuna.

“Hindi ka na mukhang malungkot,” maingat na sabi ni Bea, sinisilip siya mula sa gilid ng mata.

“Hindi na,” tapat na sagot ni Mira. “Pagod na lang ako. Tapos na.”

Papaliko na sana sila papunta sa escalator nang biglang huminto si Bea. Humigpit ang hawak niya sa braso ni Mira. Sinundan ni Mira ang tingin niya at biglang lumubog ang sikmura niya.

Nakatayo si Carlo hindi kalayuan, nakasandal sa railing na parang may inaabangan. Maayos ang buhok, mamahalin ang suot, at puno ng kumpiyansa ang mukha. Isang matalim at agarang pagkasuklam ang umakyat sa dibdib ni Mira. 

“Tara na,” sabi niya, hinihila si Bea palayo.

Pero huli na ang lahat, nakita na siya ni Carlo.

“Mira!”

Gumapang ang boses ni Carlo sa balat niya, nakakadiri. Agad na humakbang ang kaibigan nitong si Bea sa harap niya, parang kalasag. “Huwag mong—”

Inabot ni Mira ang braso ni Bea at marahang hinila siya pabalik. “Ako na ang kakausap.”

Diretso niyang tiningnan si Carlo, malamig ang mga mata. “Anong meron?”

Ngumiti si Carlo, pero walang kahit anong init ang ngiting iyon. “Sinira mo ang buhay ko. Hindi ba dapat mag-sorry ka sa mga ginawa mo?”

Sa loob ng kalahating segundo, napatigil si Mira sa kapal ng mukha nito. Pagkatapos, tumawa siya. Sino ba naman kasing nasa matinong pag-iisip ang magso-sorry kahit siya naman ang naloko?

“Ako, hihingi ng tawad?” ulit niya. “Niloko mo ako. Inilantad kita. Ang tawag doon ay karma, Carlo.”

“Kung hindi ka bumalik nang maaga, hindi sana nangyari ang lahat ng ito!”

Doon natiyak ni Mira na hinding hindi aamin ng pagkakamali ang lalaking ito. Ang kapal ng mukha!

“Ang kapal talaga ng apog mo,” mahinang sabi niya.

Inabot ni Carlo ang pulsuhan niya.

Mas mabilis kumilos si Mira kaysa sa inaasahan nito. Malakas niyang sinampal ang ex-boyfriend niya. Ang tunog ay malinaw at matalim, umalingawngaw at agad na nagpalingon sa mga tao sa paligid.

Nanigas si Carlo, nanlaki ang mga mata sa gulat.

“Magpasalamat ka at wala akong dalang kutsilyo,” kalmadong sabi ni Mira kahit naglalagablab ang galit sa dibdib niya. “Hawakan mo pa ako ulit, at hindi na ako titigil sa sampal.”

Nagsisimula nang magtipon ang mga tao, may mga bulungan na kumakalat. Hinila ni Bea ang braso ni Mira. “Tara na.”

Hinimas ni Carlo ang pisngi niya, ang kahihiyan ay bumaluktot sa mukha niya at naging pangit. “Makikita natin kung gaano ka katapang,” sigaw niya habang papalayo sila.

Hindi lumingon si Mira.

Hindi niya nakita ang lalaking nakatayo sa kabilang bahagi ng pasilyo. Hindi rin niya alam na mula nang itaas ni Carlo ang kamay nito, may isa nang nanonood.

Tahimik na pinagmamasdan ni Sebastian Montenegro ang eksena.

Nakita niya ang sampal. Ang tapang. Ang paraan ng hindi pagliit ni Mira, hindi pagmamakaawa, hindi pag iyak.

Interesante.

Tahimik na nagsalita si Nico Agustin, ang lalaking sekretarya ni Sebastian, na nasa kaniyang tabi. “Iyan si Carlo, ex-boyfriend ni Mira. Yung video na kumalat noong nakaraang linggo, si Mira ang nagpakalat no'n.”

Walang sinabi si Sebastian. Sinundan ng tingin niya ang papalayong likod ni Mira hanggang tuluyan itong lamunin ng karamihan.

“Hinding hindi ito palalampasin ni Carlo,” dagdag ni Nico.

Sa huli, hindi pa rin nagsalita si Sebastian.

***

Noong gabing iyon, pinilit ni Mira ang sarili niyang manatili sa lumang tirahan ng mga Montenegro kasama si Sebastian. Hindi iyon desisyon na nagmula sa kanya, kundi isang utos na malinaw  mula kay Madam Cecilia, ang ina ni Sebastian. Bilang legal na asawa, wala raw siyang karapatang manatili sa labas ng bahay ng kanyang asawa.

Sa gitna ng katahimikan ng gabing iyon, pumasok na sa loob ng kwarto si Mira upang matulog. Ito ang unang beses na magsasama sila sa isang kwarto kaya hindi alam ni Mira kung paano siya kikilos.

Pagpasok nito, salita agad ni Sebastian ang bumungad sa kaniya. “Bukas ng umaga, alas otso, sa Civil Affairs Bureau. I want a divorce.”

Agad na umupo nang tuwid si Mira sa sahig. Hindi nito sinubukang lumapit sa kama ni Sebastian pagkatapos linawin ng huli na hindi sila pwedeng magsama. “Talagang mapilit ka,” 

“Talagang nakakairita ka,” walang emosyon na tugon ni Sebastian.

Bahagyang ngumiti si Mira. “Hindi ako papayag.”

Nagkaroon ng mahabang katahimikan bago muling nagsalita ang lalaki, mas mababa at mas mapanganib ang tono. “Gusto mo bang maging balo?”

Tumama ang salita sa dibdib ni Mira nang mas malakas kaysa inaasahan niya. Saglit siyang natahimik bago nilunok ang laway. “Mataas na ang teknolohiya sa medisina ngayon,” sagot niya. “May mga himala.”

Mahinang tumawa si Sebastian. “Napaka inosente mo.”

“O optimistic lang,” sagot ni Mira.

Hindi na nagsalita si Sebastian at tuluyan na lamang humiga. Ganon din si Mira na nasa sahig at tila nakahiga lamang sa isang manipis na matres. Kahit may heater ay tila nilalamig pa rin ito.

***

ANG MGA SUMUNOD na araw ay lumipas sa isang uri ng katahimikang puno ng tensyon, hanggang sa dumating ang tawag na tuluyang bumago sa takbo ng lahat.

Isang hapon, nadulas si Mira sa banyo ni Sebastian. Biglang umakyat ang sakit sa binti niya na parang apoy, at napasinghap siya habang dumudulas palayo ang telepono sa sahig. Inabot niya ang telepono at tinawagan ang tanging numerong pumasok sa isip niya.

“Sebastian,” pabulong niyang sabi nang sagutin nito. “Nadulas ako.”

“Kung nadulas ka, tumayo ka,” malamig na sagot nito.

“Hindi ko kaya.”

Sandaling katahimikan ang sumunod, saka isang mahinang mura. Ilang minuto lang ang lumipas nang biglang bumukas ang pinto ng banyo. Nakatayo si Sebastian doon, madilim ang mukha at mabigat ang tingin. Nang makita niya si Mira na kalahating bihis at nakahandusay sa sahig, may dumaan sa mukha niya na hindi mabasa.

Wala siyang sinabi. Lumapit lamang siya at binuhat si Mira. Nang dumating si Madam Cecilia kasama ang doktor, pilit ngumiti si Mira kahit masakit ang buong katawan.

Nang magtanong ang doktor sa kaniyang estado ngayon bilang asawa, agad na sumagot si Mira kahit na may alinlangan. “Sa ngayon po, sinusubukan po naming magka anak.” Agad na tumama sa kanya ang matalim na tingin ni Sebastian, sapat para balaan siyang manahimik.

Pagkaalis ng mga iyon, inihagis ni Sebastian ang isang papel sa ibabaw ng kumot. Isa itong kasunduan... kontrata. Na dapat wala silang pisikal na kontak. Walang pampublikong pagpapakilala.

At kasunduan na dapat hindi sila mahulog at umibig sa isa't isa.

Kinuha iyon ni Mira at agad pumirma, walang pag aalangan, tila ba't tanggap nito na hindi mangyayari ang mga nakasulat dito.