LOGINNgumiti si Mira. “Miss Helena.”Habang papalapit si Helena sa kanila, kusang tumayo ang taong nakaupo sa gilid at ibinigay ang upuan para rito. Sa huli, nauwi sa tabi-tabi ang tatlo, ngunit si Helena ang naupo sa mismong katabi ni Mira.Sa kabutihang-palad, hindi nito pinilit na makipag-usap agad kay Mira. Sa halip, nakihalubilo ito sa iba at nakipagkuwentuhan nang magaan, na para bang napakadali nitong pakisamahan at napakabait nitong kasama. Magaan ang kilos nito, maayos ang ngiti, at walang anumang bakas ng tensyon sa mukha. Kung hindi alam ni Mira ang buong sitwasyon, baka maisip pa niyang talagang likas na mahinahon at kaaya-aya si Helena.“Sino ang gustong kumanta nito kasama sa duet?” tanong ni Adrian habang nakalahad ang mikropono sa grupo.Agad na tumayo si Helena. “Ako.”Sumulyap si Adrian kina Mira at Sebastian bago iniabot ang mikropono kay Helena.Tinanggap iyon ni Helena, ngunit sa halip na tumayo nang tuluyan para pumunta sa gitna, nanatili lamang itong nakaupo sa puwes
Binasa ni Mira ang pangungusap na iyon at wala naman siyang napansing mali rito.[’Yun lang.]Pagkatapos ipadala ang dalawang salitang iyon, para bang bumalik na naman ang lahat sa dati. Ang usapan nila ay muling naging payak, malamig, at walang anumang dagdag na ibig sabihin. Walang paliwanag. Walang kasunod. Walang pagpipilit. At sa totoo lang, unti-unti nang nasasanay si Mira sa ganoong takbo ng mga bagay sa pagitan nila.Pagsapit ng uwian, ganoon pa rin ang chat nila ni Sebastian.Nakatigil pa rin iyon sa parehong dalawang salita.Napakahirap talagang hulaan ng puso ng isang lalaki—parang karayom na nahulog sa kailaliman ng dagat. Naroon man, hindi mo naman makita. At kahit hanapin mo pa, hindi rin tiyak kung matatagpuan mo.Sabay-sabay lumabas si Mira at ang mga katrabaho niya mula sa kumpanya. Tulad ng dati, may ilan na nag-uusap pa tungkol sa trabaho, may ilan namang nagbibiruan na lamang habang naglalakad. Habang palapit siya sa gilid ng kalsada at naghahanda nang mag-book o t
Kinabukasan.Pagkagising ni Mira, agad siyang humarap sa salamin. Maingat niyang tiningnan ang mukha niya, at nang makitang wala na ang bakas ng palad na tumama roon kagabi, saka lang siya nakahinga nang maluwag. Para bang nabawasan ang bigat na pasan niya sa dibdib. Hindi man nawala agad ang alaala ng nangyari, kahit paano ay gumaan ang pakiramdam niya nang malamang hindi na iyon makikita ng iba sa mukha niya.Isinuot niya ang mga damit ni Bea at kinuha ang kotse nito papuntang opisina.Pagkahinto ng sasakyan sa tapat ng kumpanya, agad nilang nakita si Timothy na nakatayo roon.“Naghihintay siya sa’yo?” kunot-noong sabi ni Bea. “Hindi pa ba sapat sa kanya ang sampal na inabot mo mula sa nanay niya?”Nanatiling kalmado si Mira habang inaalis ang seatbelt niya. “Pumasok ka na sa trabaho.”“Mag-ingat ka,” paalala ni Bea.“Huwag kang mag-alala. Hindi naman niya ako sasaktan.”Pagkababa ni Mira ng sasakyan, agad siyang napansin ni Timothy at napatingin ito sa kanya.Punong-puno ng paghing
Tumanggap si Mira ng isang sampal, at nang lumabas siya, mahigpit at naninigas ang mukha niya.Wala na siyang pakialam kung paano pa magtatalo si Timothy at ang ina nito pagkatapos niyon, dahil sa puntong iyon, wala nang saysay ang lahat. Wala na iyong halaga sa kanya. Kanina lamang, sinabi pa ni Bea na matagumpay na si Timothy sa trabaho at dapat ay kaya na nitong magpasya para sa sarili nito. Ngunit ang totoo, kung ang mga magulang mo ay katulad ng sa kanya, ang isang taong hindi marunong magpasya para sa sarili niya ay mananatiling ganoon, gaano man siya katanda o gaano man kalaki ang narating niya sa buhay.Sa loob-loob ni Mira, napakalaking bagay na napanatili niyang malinaw ang isip niya. Mabuti na lang at hindi siya tuluyang nalunod sa mga dati niyang naramdaman para kay Timothy, at hindi rin siya nasilaw sa katotohanang napakaayos at napakagaling na nito ngayon. May mga taong hindi nagkatuluyan noon, at ang hindi nila pagkakatuluyan sa nakaraan ay hindi nangangahulugang maaari
“Kung hindi pa kami diborsiyado, ibig sabihin puwede pang magpatuloy ang kasal na ito.” Pinaglaruan ni Mira ang sarili niyang mga daliri habang nagsasalita, tila kalmado sa labas ngunit malinaw na pinipili nang mabuti ang bawat salitang bibitawan niya. “At kahit pa nagdiborsiyo kami, imposible pa rin ang para sa ating dalawa.”Biglang umabot si Timothy, tila gustong hawakan ang kamay niya.Ngunit mas mabilis si Mira kaysa sa kaniya. Agad niyang itinago ang mga kamay sa ilalim ng mesa, na para bang hindi niya hahayaang magkaroon ng kahit anong maling pag-asa ang lalaki. Maliwanag ang kilos na iyon—hindi lamang simpleng pag-iwas, kundi isang tahimik na paglalagay ng hangganan sa pagitan nilang dalawa.“Napagdaanan na nating mapalampas ang pagkakataon natin noon,” sabi ni Timothy, halatang hindi pa rin tanggap ang naririnig niya. “Ngayong nagkaroon ulit tayo ng isa pang pagkakataon, bakit hindi natin puwedeng ituloy?”Huminga nang malalim si Mira bago sumagot. “Ikaw na rin ang nagsabi—na
Sa tuwing nababanggit si Helena, laging tila may bahagyang pag-aatubili si Sebastian na pag-usapan ito.Hindi na ipinilit ni Mira ang pagtatanong.Kung hindi lang naman sobrang kapit ni Helena kay Sebastian, bakit pa siya mag-aaksaya ng ganitong karaming pakialam? Hindi—hindi nga ba talaga pakialam iyon. Sa totoo lang, hindi siya basta nagseselos lamang; mas tama sigurong sabihing labis lang siyang mausisa sa kung ano ba talaga ang namamagitan sa kanilang dalawa. May mga bagay na ayaw niyang palampasin, ngunit may mga bagay ding alam niyang kapag hinukay pa niya nang hinukay ay siya rin ang masasaktan sa huli.Ayaw ni Mira na lalo lamang sumama ang loob niya, kaya tumahimik na siya at tahimik na tinapos ang pagkain.Ang biglaan niyang pananahimik ang siyang medyo ikinapanibago ni Sebastian.Parang sanay na ito na may sinasabi siya, may tinatanong, may ibinabatong pang-aasar o patutsada. Kaya ngayong bigla siyang naging tahimik, may kakaibang puwang na nabuo sa pagitan nila. Gusto sana
Ngumiti si Mira habang isinasara ang pinto, habang ang ekspresyon ni Sebastian ay paulit-ulit na nagbabago, wari bang may pinipigil na emosyon sa loob niya. Alam niya iyon—hinding-hindi makakalimutan ni Mira ang mga salitang sinabi niya kanina. Ang kasunduang ginawa upang pigilan siya ay siya rin m
Hindi maintindihan ni Sebastian kung ano ang nararamdaman niya sa sandaling iyon. Ang alam lang niya, nang hindi niya namamalayan, sinusundan na niya ang sasakyan ni Adrian sa kalsada—tahimik, walang plano, ngunit malinaw ang direksyon: sundan ito hanggang sa ihatid si Mira. Hindi niya naisip na hi
Matapos ang halos dalawang oras na pagkanta, sa wakas ay lumabas na si Mira at ang mga kasama niya mula sa private room ng KTV. Halatang pagod ngunit masaya ang karamihan—may nagtatawanan, may nagkukuwentuhan, at may ilan pang patuloy na humuhuni ng kantang kinanta nila kanina. Ang ingay at sigla n
Sa sandaling iyon, nakita ni Adrian si Mira sa lounge area ng KTV. Nakatayo ito sa gilid, bahagyang nakasandal sa pader habang tahimik na nagmamasid sa paligid, tila ba mas komportable sa pagiging observer kaysa sa pakikihalubilo. Hindi nagdalawang-isip si Adrian—agad siyang naglakad papalapit, dal







