Chapter 2

“How many guys did you let fúck you after you broke up with this poor guy—Macabre boy? Or should I say... you let those men bed you for money, just like your sister did,” pagpapatuloy niya habang nakatitig sa akin. His gaze was heavy and suffocating. He was referring to Vogue, who was standing right beside me.

Nagsimulang magbulungan ang mga guests. Bawat bulong ay tila mantsang kumakalat: ang pagbagsak ng aming pamilya, ang kahirapan, at ang reputasyon ng kapatid kong si Bell. She is famous in this town, at sa kasamaang palad, idinadamay nila ako sa marumi niyang trabaho. They assume I am just like her—a prostitute.

“That is why even this poor guy couldn't stomach your filth and broke up with you,” dagdag pa niya. Bawat salita ay matalim; bawat pangungusap ay sumasakal sa dibdib ko.

Napayuko na lamang ako sa tindi ng insulto.

“Dr. Crossban, Mira isn't like that,” pagtatanggol ni Vogue. “She broke up with me because I cheated on her. I am such a fool—a playboy. And I absolutely deserved the breakup!”

Napatingin ako kay Vogue, halos pabulong na binanggit ang pangalan niya. Gusto na ni Vogue na tapusin ang eksenang ito dahil magsisimula na ang engagement party. “Papunasan na lamang natin ang sapatos mo,” suhestiyon niya nang mapansing natalamsikan ng wine ang mamahaling sapatos ni Vaughn.

“Mira, do it,” pabulong na utos ni Vogue sa akin.

Akmang luluhod na ako para punasan ang sapatos ni Vaughn nang bigla siyang nagsalita sa malalim at mabigat na tono.

“No.”

Natigilan ako at napatingala sa kanya. I am only 5'3" and he is 6'3"; the height difference alone was enough to make me feel small.

“Ikaw ang gumawa,” ani Vaughn habang nakatingin kay Vogue. Halos mapasinghap ang lahat sa lamig ng kanyang utos.

“P-Pero... I am a guest here, not a staff. I am the cousin of your sister's boyfriend,” paliwanag ni Vogue, pilit na pinoprotektahan ang kanyang dangal sa harap ng mga elitistang bisita.

“The dumb waitress messed up my mood tonight. You defended her after my insults, which is why my irritation shifted to you. Now, do it. Punasan mo ang sapatos ko kung ayaw mong tuluyan akong mainis—sa isang pitik ko lang, babagsak ang Macabre Group gaya ng nangyari sa pamilya ng babaeng iyan,” banta ni Vaughn.

Wala nang nagawa si Vogue. Inabot niya ang pamunas mula sa akin at dahan-dahang lumuhod para linisin ang dumi sa sapatos nito. Nilunok ko ang takot na namumuo sa lalamunan ko. I thought he was going to humiliate me until I had nothing left, but he chose to strike through the people around me.

Mula sa malayo, nahagip ng mata ko ang mga magulang ni Vogue. The hatred in their eyes wasn't directed at Vaughn for humiliating their son; it was directed at me. Para sa kanila, ako ang ugat ng lahat ng kamalasang ito at deserve ko ang lahat ng galit na natatanggap ko.

“Done,” nakayukong saad ni Vogue pagkatayo.

“Ikaw na rin ang maglampaso sa sahig. Alisin mo ang mga nabasag na bubog dahil baka may masugatan pa,” dagdag na utos ni Vaughn sa kanya.

“Trabaho na namin iyan. Vogue is a guest. Hindi pa ba sapat na pinunasan niya ang sapatos mo?” singit ko dahil hindi ko na masikmura ang ginagawa niya rito.

Tumitig sa akin si Vaughn. Calm at first, bago unti-unting umarko ang kanyang kilay.

“You want to save him from humiliation? How sweet. Kahit pala naghiwalay na kayong dalawa ay pareho pa ring may concern sa isa't isa. How romantic and infuriating at the same time,” lintanya niya, halatang may pait sa tono.

“But anyways, sino ba ang kakampi ng talunan? Hindi ba isa ring talunan?” tuloy pa niya.

Napahigpit ang pagkakakuyom ng kamao ko. Balak kong lapitan siya at kausapin nang may buong tapang, pero mabilis na inabot ni Vogue ang aking pulsuhan.

“Mira,” mahinang banta ni Vogue habang hawak ang pulsuhan ko, pinipigilan akong sumagot at lumaban.

Pero hindi ako nagpatinag. Sinalubong ko ang kanyang tingin dahil siya ang dahilan kung bakit ako nila kinamumuhian. This man in front of me took everything from me. Dahil sa isang desisyon ko noon, nawala ang lahat, pati ang dangal na iniingatan ng pamilya ko.

“I will take the responsibility to clean it up. After all, everything is my fault, Dr. Crossban. So, let me clean it up,” mahinahong saad ko sa kanya, pero halata ang diin sa bawat pagbigkas ko.

Humakbang siya palapit sa akin, nakapamulsa. Inilapit niya ang kanyang mukha upang bumulong, na mas lalo pang ikinalamig ng aking pakiramdam.

“Huwag kang magtapang-tapangan, babae. Hindi ka pa ba natuto sa ginawa ko?” Napasilip siya saglit sa aking mukha para alamin ang aking reaksiyon, pero nanatili akong diretso ang tingin.

“We’re not done yet, whore. It seems destiny wanted us to be together again, and fate is telling me that you’re still going to fall for my game. I will stretch your suffering until every scream satisfies me. At kapag wala ka nang pakinabang, itatapon kita sa kailaliman ng putik—sa lugar na kahit ang anino mo ay ikahihiya ka,” bulong niya; ang bawat bigkas ay tila may matinding lason na unti-unting pumapatay sa akin.

“Go back to your work, slút,” pahabol na bulong niya. Mas lalong nanikip ang dibdib ko. Talagang hindi siya titigil sa kakatawag sa akin na isa akong pakawalang babae.

Tuluyan na siyang lumakad at nilagpasan ako, bitbit ang mabigat at malamig niyang awra na damang-dama ko pa rin kahit nasa malayo na siya.