Lahat ng Kabanata ng The Only Woman of the Cold Billionaire Mafia Prince: Kabanata 1 - Kabanata 10

One Year Later... **MIRA** Pagkapasok ko sa loob ng isang luxurious hotel, agad akong sinalubong ng concierge. She gave me a polite smile before gesturing toward the grand hall. Napangiti rin ako bilang tugon at pagkatapos ay nagsimula nang maglakad papasok sa grand hall. Pagpasok ko, sandali akong natigilan habang iginala ko ang aking mga mata sa engrandeng set-up ng hall. The Cameron Grand Hall glowed like a palace in a fairytale, with crystal chandeliers, a golden carpet like a royal path, and soft violin music playing in the background. Parang isang panaginip ang bumabalot sa akin. Saglit akong binalikan ng alaala ng mga panahong ganito rin ang tanawin sa tuwing may engrandeng event ang pamilyang Adore, mga gabing dati’y bahagi ako ng ganitong mundo. Ngunit mabilis ding nabura ang lahat nang maalala ko ang aking tunay na katayuan ngayon. I am not here as a VIP guest, but as a waitress at my ex-boyfriend’s cousin’s luxurious engagement party. Wearing a neatly pressed black-and

**VAUGHN** “This is your table, sir,” saad ng usherette sa akin nang makarating ako sa designated table kung saan nakaupo ang kapatid ko. “Hi,” ani Dana sabay beso sa akin at pagkatapos niyon ay umikot ako para maupo sa kabilang upuan. Napili ko ang puwestong ito upang mabilis kong masundan ang bawat kilos ni Mira mula sa aking kinaroroonan. “Pretty face, pathetic brain,” bulong ko sa aking sarili dahil iyon ang masakit na komento na nasa isip ko para kay Mira bunga na rin ng kanyang katangahan. Bumalik siya sa pagse-serve ng alak sa mga bisita matapos ang eksenang ginawa niya kanina. Hindi sana siya magkakandakuba sa pagtatrabaho kung tumuloy lamang siya sa kasal namin. Reyna sana siya sa poder ko, pero mas pinili niyang maging basura. Hindi ko maiwasang palihim na ibaling ang aking tingin kay Vogue at nahuli ko siyang nakatutok din ang mga mata kay Mira. Humigpit ang pagkakakuyom ng aking kamao dahil I can’t believe it. Mira chose a loser instead of a billionaire like me. That

Habang naglalakad ako sa mahabang hallway palabas ng ospital, mabilis akong natigilan noong mapansin ko si Vaughn sa di-kalayuan. Bahagya kong iginala ang mga mata ko at napagtantong mukhang magkukrus na naman ang landas namin. Wala na akong ibang lilikuan kaya nagpatuloy na lamang ako upang salubungin siya sa hallway dahil kailangan kong kumalma at huwag pansinin ang kanyang mga tingin. Sandaling nagtagpo ang aming mga mata bago kami tuluyang nagkasalubong, at noong nakalagpas na kami sa isa’t isa ay medyo nakahinga na ako nang maluwag. Ganyan nga, Mira. Ituring mo siyang hangin sa mga oras na makakatagpo mo siya sa ospital na ito. Kaya nga ayaw kong pumunta rito dahil kay Vaughn, ngunit wala akong pagpipilian dahil talagang emergency kaya kailangan kong lunukin ang sinabi ko noon na hinding-hindi na ako aapak sa ospital na pagmamay-ari ng mga Crossban. Hindi ko akalain na magdu-duty siya ngayon lalo na't kakatapos lamang ng engagement party at kakauwi niya lang mula California, kaya

“I s-should go. T-Thank you,” nauutal kong pasasalamat sa kanya habang naka-iwas ang aking mga mata dahil hindi ko kayang salubungin ang kanyang titig. Akmang lalabas na sana ako pagkatapos kong itulak ang pinto, pero bigla na lang siyang lumapit at dumikit sa akin kaya napasinghap ako sa gulat. Muli niyang isinara ang pinto nang mabilisan. “Sila ba ang humahabol sa’yo?” tanong niya sabay turo sa labas. Pagkasilip ko sa bintana ay muli akong nilukob ng matinding takot dahil nasa unahan na ang dalawang pumatay kay Doctor Alcalan. Napakapit na lang ako sa matipunong braso ni Vaughn dahil sa desperasyon. “Ayaw ko pang mamatay,” paulit-ulit kong sambit habang nakapikit nang mariin at mahigpit na nakayakap sa braso niya. Alam kong ramdam na ramdam niya ang panginginig ng buong katawan ko sa mga sandaling ito. Hindi ako puwedeng mamatay dahil paano na ang mga kapatid ko? Ayaw ko silang iwan kahit pa alam kong galit sila sa akin. Vaughn started patting my head kaya unti-unti kong iminu

**VAUGHN** Isang malakas na katok ang bumulabog sa mahimbing kong tulog kaya naman marahan akong napaupo sa kama nang walang saplot sa pang-itaas. Inabot ko ang remote at pinindot iyon upang buksan ang pinto ng silid. Pumasok si Grace at nakahalukipkip siyang nagtanong kung hindi ba ako papasok ngayon habang sabay na inaabot ang remote para buksan ang kurtinang nakatabing sa bintana. “Anong oras na ba?” papikit-pikit pa ang mga mata ko dahil sa antok habang napapaunat ako ng katawan. “Anong oras ka na ba umuwi, Vaughn? Sabi mo ay may sisilipin ka lang sa hospital,” aniya bago niya naisipang umupo sa sofa. “May dinaanan pa akong iba,” tanging tugon ko bago ako tuluyang bumaba mula sa kama. “Sino? May pinapatay ka na naman, ’no?” biglang tanong niya kaya natigilan ako at binalingan siya ng tingin. “Wala,” pagsisinungaling ko. Naparolyo na lamang siya ng kanyang mga mata. “Dr. Alcalan has been dead at nabalitaang he was shot at 1 a.m. habang ikaw naman ay umuwi ng alas-kuwatro na