Chapter 4

**MIRA**

Nagmamadali akong nagtungo papasok sa ospital kung saan naka-confine ang kapatid ko. Alas-onse na ng gabi at alam kong kanina pa ako hinihintay ni Hansoni kaya hindi ko na ininda ang pagod mula sa trabaho.

Pagkapasok ko sa room kung saan naroroon si Ate, nadatnan ko siyang mahimbing na natutulog at si Hansoni naman ay nagpapahinga na rin. Nakahiga siya sa sofa habang nakatakip ang braso sa kanyang mga mata upang hindi maabala ng liwanag.

Maingat akong napalapit sa kanila at dahan-dahan kong inilapag ang bitbit kong paper bag sa ibabaw ng drawer bago ko naibalik ang tingin sa nakaratay kong kapatid sa hospital bed.

Hanggang ngayon ay sinisisi ko pa rin ang sarili ko sa lahat ng kamalasan na nangyari sa pamilya namin. Pakiramdam ko ay kasalanan ko ang lahat kung bakit naging ganito ang sitwasyon namin dahil ang aming mga magulang ay namatay sa isang aksidente.

Nadamay rin si Gorgeauani sa aksidenteng iyon at bagaman nakaligtas siya, naging imbalido naman siya dahil naipit ang kanyang mga paa noong nabunggo sila ng malaking truck.

Gorgeauani is the eldest son at siya sana ang tagapagmana ng mataas na posisyon sa kompanya namin. Labis siyang naapektuhan sa pagkamatay ng aming mga magulang lalo na sa katotohanang naging inutil na siya, kaya naman he decided to jump off our company building to kill himself.

Simula noong nawala silang tatlo ay tila lahat ng pagmamay-ari namin ay naglaho rin. Naglaho ang lahat sa loob lamang ng maikling panahon. Though aming company brand ay nakatayo pa rin, hindi na kami ang may hawak nito dahil lahat ng share namin ay binili ng mga Fedela at ibinenta rin sa iba. Kaya naman sa ngayon ay ang mga Crossban na ang nagmamay-ari ng brand namin.

Naisipan kong maupo muna sa hospital bed dahil kanina pa nangangalay ang mga binti ko at inaantok na rin ako. Gusto ko nang magpahinga ngunit alam kong hindi ako makakatulog dahil sa kakaisip kung saan ako hahanap ng malaking perang pambayad sa hospital bill ng kapatid ko.

This is a private hospital at ito na ang tinakbuhan namin kahit mahal ang bayarin dahil masyadong maraming pasyente sa mga dinaanan naming public hospital at wala nang bakante.

My sister needs urgent treatment because she is experiencing severe bleeding due to a miscarriage at kapag hindi agad ito naagapan ay maaaring ikapahamak niya o maging sanhi pa ng kanyang kamatayan.

“Why are you crying?” isang mahinang boses ang nagpasinghap sa akin kaya kaagad kong pinahid ang mga luhang pumatak sa aking pisngi. Pigil naman ang aking iyak ngunit napansin niya pa rin ito.

“Nagugutom ka ba? Gusto mo bang kumain o uminom ng tubig?” pang-iiba ko sa usapan ngunit hindi niya ako sinagot. Napaiwas siya ng tingin at nanatiling tulalang napatitig sa pader.

“Sana hinayaan mo na lamang akong mamatay,” may diin niyang sabi.

“Natapos na sana ang paghihirap ko,” dagdag pa niya na tila ba sumuko na sa buhay.

Napalingon naman ako noong biglang napabangon si Hansoni mula sa sofa. Ibubuka ko pa lamang sana ang aking bibig upang kausapin siya ngunit mabilis siyang napatayo at hindi ako binigyan ng pagkakataon.

“Magyoyosi lang ako sa labas,” walang buhay niyang sabi bago siya tuluyang lumabas ng kwarto.

Sandali akong napatingala, pilit na pinipigilan ang muling paglandas ng luha sa aking mga mata. Ganyan na sila palagi kapag ako ang kaharap nila, malamig, mabigat ang loob, at para bang isa akong pasanin sa kanilang paningin.

“Sabi ng doctor ay pwede na tayong lumabas bukas. Sinong magbabayad ng bill? May pambayad ka ba?” tanong ni Ate Belle sa akin habang hindi siya tumitingin sa aking direksyon.

“Wala pa,” mahinang tugon ko at dahil doon ay isang mainit na tingin ang ipinukol sa akin ni Ate.

“Wala naman pala. Sana hinayaan mo na lang akong mamatay, Mira. Ayaw ko nang mabuhay na kasama ang isang malas na katulad mo,” mariing sabi niya habang puno ng poot ang kanyang mga mata.

“Gagawa ako ng paraan para makahanap ng pambayad sa bills,” tugon ko na lamang at pilit ko ring iniiba ang paksa dahil ayaw ko nang mag-away pa kami.

“Saan ka naman maghahanap? Kahit ibenta mo pa ang katawan mo o maging parausan ka man ng isang linggo ay hindi mo mababayaran ang mahigit isang daang libong bayarin sa ospital na ito,” aniya habang tila nangangalit na ang kanyang mga ngipin. “Isang kahig, isang tuka na tayo, Mira, tapos sa palagay mo ay mababayaran mo ang ganoong kalaking halaga?”

Napatayo naman ako at matapang siyang hinarap sa kabila ng sakit na nararamdaman.

“Mababayaran ko ang bill bukas na bukas din,” saad ko kahit sa totoo lang ay hindi ko alam kung saan ako hahanap ng ganoong kalaking pera sa loob lamang ng isang gabi. Pagak naman siyang natawa sa aking sinabi.

“Kung utang ang nasa isip mo ay walang magpapautang sa atin. Kung tulong naman galing sa gobyerno ay hindi rin nila tayo tutulungan. Mayaman tayo dahil iyon ang alam nila. Isang mayaman na nalubog sa utang at nawalan ng lahat ng ari-arian dahil sa katangahan mo!” asik niya sa akin.

“Tanga ka kasi! Tanga ka, Mira! Tanga ka!”

“TAMA NA!” saway ko sa kanya sa isang may diin na paraan. Pareho na kaming naghahabol ng hininga at alam kong pinipigilan niya lamang ang kanyang galit gaya ng ginagawa ko.

“Tumahimik ka na lang, Ate. Aalis ako ngayon at babalik ako bukas dala ang perang pambayad,” mariing saad ko sa kanya bago ko siya tuluyang tinalikuran.

“Edi, good luck. Sana makahanap ka nga ng perang pambayad para naman kahit papaano ay magkaroon ka rin ng silbi,” huling hirit niya sa malamig na paraan.

Muli ko siyang hinarap bago tuluyang lumabas.

“Kapag nakalabas ka na rito ay hindi ka na babalik sa trabaho mo,” mahinahong sabi ko na lamang.

Muli niya akong binalingan ng isang seryosong tingin ngunit nakikita ko ang pamumula at pamamasa ng kanyang mga mata.

“Ipapasok kita sa restaurant na pinapasukan ko. The salary is not that high but at least isang marangal na trabaho ang papasukan mo,” dagdag ko pa.

“Hindi naman ako magkakaganito kung ginamit mo lang ang utak mo,” wika niya muli. “Kung pinakasalan mo na lang sana si Vaughn ay hindi na sana tayo nalubog sa utang. Hindi na sana tayo tuluyang sumadsad sa putik,” nanginginig ang boses na dagdag niya.

Isa pa iyan sa mga dahilan kung bakit hindi ako sumipot sa kasal noon. Alam na pala ng pamilya ko na may relasyon kami ni Vaughn mula pa noong una, ngunit pinili lamang nilang manahimik. Umuwi akong umiiyak noon at nakapagdesisyong hihiwalayan ko na si Vaughn pero hindi pumayag ang mga magulang ko. They wanted me to marry him kahit pa alam nilang hindi ako mahal ni Vaughn.

Pumayag ako dahil sa kanila at pati na rin sa pansarili kong paghihigante, pero hindi ko naisip na ako rin pala ang talo sa huli. O sabihin na lamang natin na ang pamilya ko ang naging malaking talo dahil sa katangahan ko. Dahil sa pagkapahiya sa hindi ko pagsipot sa kasal namin ni Vaughn ay ginamit niya ang kanyang kapangyarihan upang tuluyang pabagsakin ang negosyo ng aming pamilya na matagal na ring naghihikahos.

Ilang ulit akong napalunok ng laway at pilit na kinukumbinsi ang sarili na huwag maiyak sa harap niya. Kailangan kong magpakatatag dahil ako ang dahilan kung bakit nahihirapan ang aking mga kapatid.

“Alis na ako,” iyon na lamang ang nasabi ko dahil ayaw ko nang pahabain pa ang aming usapan dahil away lamang ang kahahantungan nito. Kailangan kong umiwas at magpakabingi upang hindi na lumala ang lahat. Tuluyan ko na siyang tinalikuran at tahimik akong lumabas ng kwarto bitbit ang bigat sa aking dibdib.