Chapter 6

Malamig ang sementadong dingding ng Villareal Medical Hospital, pero mas malamig ang aura ni Jace Villareal habang nakaupo sa kanyang high-end na leather chair. Katatapos lang ng isang matagumpay na surgery sa isang tumor, at kahit pagod, bakas pa rin sa kanyang mukha ang kayabangan ng isang taong hinding-hindi nagkakamali.

​"Doc Jace, may VVIP patient po na nag-insist na makipag-appointment sa inyo ngayon," sabi ng kanyang secretary sa intercom.

​Kumunot ang noo ni Jace. "I told you, I don't take walk-ins. Unless it’s a Grade 4 Glioma, send them to the residents."

​"Pero Doc... Zia Mondragon daw po ang pangalan. Ayaw pong magpa-check sa iba."

​Napatigil ang kamay ni Jace na hawak ang kanyang fountain pen. Parang tumigil din ang tibok ng puso niya nang isang segundo bago bumalik sa mabilis na ritmo. Zia Mondragon. Ang pangalang pilit niyang ibinaon sa loob ng apat na buwan.

​"Let her in," maikli niyang sagot. Inayos niya ang kanyang white coat, ibinuka ang isang medical folder na wala namang laman, at nagpanggap na sobrang busy.

​Bukas ang pinto. Ang unang pumasok ay ang amoy ng vanilla at mamahaling champagne—ang amoy na naging bangungot ni Jace gabi-gabi. Pumasok si Zia na naka-oversized sunglasses, isang silk scarf na nakatali sa kanyang ulo, at isang mahabang trench coat kahit na tirik ang araw sa labas.

​Dahan-dahang isinara ni Zia ang pinto at i-ni-lock ito.

​"I didn't know the hospital was accepting celebrities for dramatic entrances," pang-uyam ni Jace, hindi man lang tinitingnan ang babae. "Anong kailangan mo, Ms. Mondragon? May tumor ba ang acting skills mo at kailangan mong magpa-opera?"

​Hindi sumagot si Zia. Sa halip, lumapit siya sa tapat ng desk ni Jace. Dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang sunglasses, inilantad ang kanyang mga mata na may halong pagod pero puno pa rin ng hamon.

​"Direct to the point ka pa rin, Doc," sabi ni Zia, ang boses ay kalmado pero ramdam ang kaba. "Pero hindi utak ko ang may problema. Actually, ayos na ayos ang utak ko."

​"Then leave. I'm a neurosurgeon, not a therapist," pagtataboy ni Jace. Sa wakas ay tumingala siya at sinalubong ang tingin ni Zia. Doon niya napansin na medyo namumutla ang aktres.

​"Sabi ko nga, hindi ako neurosurgeon ang kailangan ko," sabi ni Zia sabay upo sa harap ni Jace. "Kaka-check ko lang sa labas. Sabi ng doktor, buntis daw ako."

​Tila nabingi si Jace sa narinig. Binitawan niya ang kanyang pen at sumandal sa upuan. Isang mapait na tawa ang kumawala sa kanyang mga labi.

​"Buntis ka? Congratulations. So anong ginagawa mo rito? Sa pagkakaalam ko, ang OB-GYN department ay nasa 3rd floor. Ito ang 7th floor, Zia. Neuro. Malayo ang uterus sa cerebellum."

​Nanggigil si Zia sa kayabangan ni Jace. Inilabas niya mula sa kanyang bag ang isang maliit na white envelope at marahas na inilapag sa mesa ni Jace.

​"Alam ko kung nasaan ang OB, Jace! Pero kaya ako nandito, dahil sabi ng doctor ko, kailangan kong kausapin ang tatay para sa medical history ng pamilya!"

​Tumayo si Jace, ang taas niya ay naging intimidating sa maliit na espasyo ng opisina. "And what does that have to do with me? Isang gabi lang ang nangyari sa atin, Zia. Apat na buwan na ang nakalipas. Sa tingin mo ba ganoon ako katanga para maniwala na ako lang ang lalaki sa buhay ng isang sikat na aktres?"

​Sampal sa pagkatao ni Zia ang sinabi ni Jace. Tumayo rin siya, ang kanyang mga kamay ay nakatukod sa mesa ni Jace, lumalapit ang kanyang mukha sa lalaki.

​"Hindi ako nandito para humingi ng pera o suporta sa'yo, Jace Villareal! Pero huwag mo akong babastusin! Simula noong gabing 'yun sa penthouse mo, wala nang ibang pumasok sa loob ko—este, sa buhay ko! Ikaw lang ang huling 'hunter' na nakakuha ng 'prey' mo, 'di ba? So, heto na ang premyo mo."

​Napatingin si Jace sa envelope. Dahan-dahan niya itong binuksan. Nakita niya ang ultrasound result. Isang maliit na tuldok sa loob ng isang itim na larawan. Ang petsa... tumutugma sa gabing iyon. Apat na buwan.

​"I’m nit an OB to help you with this, Zia," mahinang sabi ni Jace, pero wala na ang dating kayabangan sa boses niya. Napalitan ito ng gulat.

​"Alam kong hindi ka OB!" sigaw ni Zia, pero may luha na sa sulok ng kanyang mga mata. "Pero ikaw lang naman ang tatay ng dinadala ko! Kaya bago ko sabihin sa press na ang 'Great Neurosurgeon' ay isang iresponsableng playboy, panindigan mo 'to!"

​Huminga nang malalim si Jace. Hinubad niya ang kanyang salamin at hinilot ang kanyang sentido. "This is a glitch. This shouldn't be happening."

​"Heto na naman tayo sa 'glitch' na 'yan!" asar na sabi ni Zia. "Well, Doc, 'yung glitch mo, may heartbeat na. At hindi mo 'yan basta-basta ma-o-operate para mawala."

​Nanahimik ang buong opisina. Ramdam ni Jace ang bigat ng sitwasyon. Bilang miyembro ng Quad, ang pagiging "father" ay wala sa bokabularyo nila. Lalo na't isang aktres ang ina. Isang eskandalo ito na pwedeng sumira sa reputasyon ng Villareal Medical.

​"Anong plano mo?" tanong ni Jace, sa wakas ay tumingin kay Zia nang seryoso.

​"Kailangan ko ng doktor na mapagkakatiwalaan ko," sabi ni Zia habang pinupunasan ang luha niya. "Ayokong malaman ng media. At dahil ospital niyo 'to, ikaw ang bahala sa security. Gusto kong ikaw ang magbantay sa akin hanggang sa manganak ako."

​"I am a neurosurgeon, Zia! Hindi ako nagbabantay ng nagbubuntis!"

​"Well, start learning, Doc," Zia smirked, bumalik na ang kanyang pagiging palaban. "Dahil simula ngayon, hindi lang utak ang pag-aaralan mo. Pag-aaralan mo rin kung paano maging tatay. O gusto mo bang tawagan ko si Dylan at sabihing nanalo siya sa pusta niyo dahil 'na-score-an' ka ng tuluyan?"

​Napaawang ang bibig ni Jace. "How did you know about the bet?"

​"I'm an actress, Jace. Sanay ako sa mga script. At ang script mo ngayon? Magiging anino kita sa susunod na limang buwan. See you around, Daddy Doc."

​Isinuot ni Zia ang kanyang sunglasses, kinuha ang kanyang bag, at rumampa palabas ng opisina na parang walang nangyari. Naiwan si Jace na nakatitig sa ultrasound.

​"F*ck," bulong ni Jace. "This is the biggest mistake of my life."

​Kinuha niya ang kanyang phone at binuksan ang GC ng Quad.

​JACE:

"We need to talk. Emergency."

​DYLAN:

"Whoa! Buhay ang Surgeon! Anong emergency? May na-flatline?"

​JACE:

"My life. My life just flatlined."