Chapter 6

Apat na Buwan ang Nakalipas...

​Ang set ng “The Diamond’s Solace”—ang pinaka-inaabangang pelikula ng taon—ay punong-puno ng tao. Ang ingay ng mga crew, ang utos ng direktor, at ang nakakasilaw na mga spotlight ay bahagi na ng araw-araw na buhay ni Zoe Mondragon. Siya ang sentro ng atensyon, ang reyna ng set, at ang mukhang inaasahan ng buong produksyon.

​Ngunit sa likod ng makapal na make-up at mamahaling costume, may isang lihim na pilit itinatago si Zoe—isang lihim na nagsimula apat na buwan na ang nakalilipas sa loob ng isang penthouse sa Bonifacio Global City.

​“Zoe, darling! In five minutes, we’ll shoot the confrontation scene. Kailangan ko ’yung emosyon mo, ’yung galit na may halong sakit, okay?” sigaw ni Direk Lauren mula sa monitor.

​Tumango si Zoe, pero ang totoo, hindi galit ang nararamdaman niya kundi isang matinding pag-ikot ng sikmura. Sa nakalipas na dalawang linggo, tila naging kaaway niya ang sarili niyang katawan. Ang dati niyang paboritong amoy ng kape sa set ay biglang naging amoy ng basura para sa kanya. Ang paborito niyang pagkain ay hindi niya malunon.

​“Zoe, are you okay? Namumutla ka,” bulong ni Tin, ang kanyang matapat na assistant, habang inaabutan siya ng tubig.

​“I’m fine, Tin. Siguro kulang lang sa tulog dahil sa sunod-sunod na taping,” sagot ni Zoe, pilit na pinapatatag ang boses. Pero pagkakita niya sa tubig, tila may kung anong umakyat mula sa kanyang tiyan patungo sa kanyang lalamunan.

​“Lights! Camera! Action!”

​Nagsimula ang eksena. Zoe was supposed to cry while shouting at her leading man. Pero sa gitna ng kanyang linya, ang mundo ay biglang naging malabo. Ang mga ilaw ay naging mga bilog na puti na sumasayaw sa kanyang paningin. Ang amoy ng usok mula sa kabilang set ay tila isang hudyat para sa kanyang katawan na sumuko.

​“I… I can’t…” ang huling nasabi ni Zoe bago siya tuluyang napaluhod.

​“Cut! Zoe!”

​Mabilis na dumaloy ang mga crew patungo sa kanya. Ramdam ni Zoe ang lamig ng sahig, pero mas malamig ang pawis na namumuo sa kanyang noo. Sa isang iglap, nawala ang lahat ng kanyang "angas." Ang "Diamond" ay muling nagbitak sa harap ng maraming tao.

​“Zoe! Zoe, gising!” ang huling narinig niya bago ang lahat ay naging itim.

​Nang magising si Zoe, nasa loob na siya ng kanyang private dressing room. Nakapatay ang malalakas na ilaw at tanging si Tin at ang kanyang manager na si Maya ang nasa loob. Ang mukha ni Maya ay puno ng pag-aalala at katanungan—isang tingin na kinatatakutan ni Zoe.

​“Zoe, uminom ka muna nito,” sabi ni Maya, iniabot ang isang baso ng juice. “Nag-alala ang buong set. Pinatigil ko muna ang shooting. Sinabi ko na lang na overfatigue ka.”

​“Salamat, Maya,” mahinang sagot ni Zoe.

​“Zoe, magpakatotoo tayo,” seryosong sabi ni Maya, lumapit ito at naupo sa tabi ng aktres. “Hindi ito normal na pagkapagod lang. Tatlong beses mo na itong ginawa ngayong linggo. At napansin ko, palagi kang nakahawak sa tiyan mo. Zoe… kailan ang huling dalaw mo?”

​Natigilan si Zoe. Ang kanyang puso ay nagsimulang tumibok nang mabilis—kasing bilis ng tibok nito noong gabing nasa ilalim siya ni Jace Villareal. Sinubukan niyang mag-isip, mag-calculate, pero ang sagot ay isa lang. Apat na buwan na siyang hindi dinadalaw.

​“Apat na buwan…” bulong ni Zoe, ang kanyang boses ay nanginginig.

​Napa-singhap si Maya. “Apat na buwan?! Zoe, alam mo ba kung anong ibig sabihin nito? Isang malaking scandal ito! Ang 'Nation’s Sweetheart,' buntis sa gitna ng pinakamalaking movie niya? Sino ang ama?”

​Sa tanong na iyon, ang mukha ni Jace Villareal—ang aroganteng ngisi nito, ang malamig na mga mata, at ang mga kamay na pilit niyang kinalimutan—ay muling bumalik sa kanyang alaala. Ang "lipstick message" na iniwan niya sa salamin ay tila bumalik sa kanya para pagtawanan siya. Sinabi niyang “the patient survived,” pero ang totoo, may naiwan palang bahagi ng doktor sa loob niya.

​“Hindi pwede ito…” Zoe stood up, pacing back and forth despite her weakness. “Maya, hindi pwede. Maraming contracts ang masisira. Ang career ko… ang Diamond image ko…”

​“Zoe, kalimutan mo muna ang career! Isipin mo ang sarili mo!” giit ni Maya. “Kailangang masiguro natin ito. Tin, bumili ka ng test. Ngayon din.”

​Nang makuha ni Zoe ang maliit na plastic na gamit, pumasok siya sa banyo na tila ba papasok siya sa isang bitayan. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang hinihintay ang resulta. “Please, let it be negative. Please, let it be just a glitch,” dasal niya.

​Ngunit ang tadhana ay may ibang plano.

​Dalawang pulang guhit. Malabo ang isa, pero sapat na para basagin ang buong mundo ni Zoe Mondragon. Napasandal siya sa pader ng banyo, ang luha na kanina pa niya pinipigilan ay tuluyan nang pumatak.

​Ang "glitch" na sinasabi ni Jace ay hindi lang pala isang salita. Ito ay isang buhay. Isang buhay na nabuo mula sa isang gabing puno ng pride at pagnanasa. Isang buhay na galing sa lalaking pinaka-ayaw niyang makita uli.

​Lumabas siya ng banyo, bitbit ang test kit. Sa isang tingin pa lang, alam na nina Maya at Tin ang sagot. Ang dressing room ay nabalot ng mabigat na katahimikan.

​“Anong gagawin natin, Zoe?” tanong ni Maya, ang boses ay mahina na ngayon. “Kailangang malaman ng ama. Sino siya?”

​Zoe looked at her reflection in the dressing room mirror—the same way she looked at herself sa penthouse ni Jace apat na buwan na ang nakalipas. Dati, ang nakikita niya ay isang babaeng nanalo sa laro. Ngayon, ang nakikita niya ay isang babaeng tinalo ng sarili niyang kapangyarihan.

​“Hindi niya pwedeng malaman,” matigas na sabi ni Zoe, pinapahiran ang kanyang mga luha. “He’s a surgeon, Maya. He fixes mistakes. At siguradong ituturing lang niya itong bata na ito na isang pagkakamaling dapat burahin. Hindi ko hahayaang hawakan niya ang anak ko gamit ang mga scalpel niya.”

​“Pero Zoe, paano ang career mo? Paano kapag lumaki na ang tiyan mo?”

​“Magtatago ako,” sagot ni Zoe, ang kanyang determinasyon ay muling bumabalik. “Aalis ako. Sasabihin natin na mag-aaral ako sa ibang bansa o magpapahinga. Pero hinding-hindi malalaman ni Jace Villareal na may naiwan siyang 'glitch' na hinding-hindi niya makokontrol.”

​Sa labas, muling sumigaw ang direktor para sa susunod na eksena. Pero alam ni Zoe, ang totoong drama ay nagsisimula pa lang. Ang "Diamond" ay kailangang maglaho para protektahan ang tanging bagay na mas mahalaga pa sa kanyang career—ang anak ng lalaking pilit niyang tinatakasan, ngunit habambuhay na niyang dadalhin.

​Zoe touched her still-flat stomach, a bitter smile on her lips. “You were too easy to break, Jace. Pero sa huli, mukhang ako pala ang tuluyang nabasag.”