ログインLumipas ang isang buwan. Tapos naging dalawa. Hanggang sa umabot na ng pang-apat na buwan mula nang mangyari ang "glitch" sa penthouse ni Jace Villareal.
Para kay Jace, ang buhay ay bumalik sa dati—o iyon ang pilit niyang pinaniniwalaan. Ang schedule niya sa Villareal Medical Hospital ay mas naging siksik. Mula alas-siyete ng umaga hanggang madaling araw, nakabaon ang atensyon niya sa mga MRI scans, neurological exams, at mahahabang oras sa loob ng Operating Room. Pero kahit anong tago niya sa loob ng ospital, tila sinusundan siya ng multo ni Zia Mondragon. Isang hapon, habang naglalakad si Jace sa hallway ng ospital patungo sa kanyang opisina, napatigil siya sa harap ng malaking TV sa waiting area. Naka-flash sa balita ang mukha ni Zia. "Zia Mondragon, muling nagreyna sa takilya! Ang kanyang bagong pelikula, umabot na ng 500 million pesos sa unang linggo pa lang!" sabi ng reporter. Napahigpit ang hawak ni Jace sa kanyang chart. Sa screen, nakita niya si Zia na rumarampa sa red carpet. Suot nito ang isang kumikinang na gold gown. Mukha itong masaya, makinang, at walang bakas ng kahit anong "mistake" sa buhay nito. Mukhang nakalimutan na nga siya nito nang tuluyan. "Doc Jace, okay lang kayo?" tanong ng isang nurse na nakapansin sa kanyang pagkatulala. Bumalik ang malamig na ekspresyon sa mukha ni Jace. "I'm fine. I was just... checking if the TV’s resolution is optimal for patient information," pagsisinungaling niya bago mabilis na naglakad palayo. Pagpasok sa kanyang opisina, pabagsak siyang naupo sa kanyang swivel chair. Binuksan niya ang kanyang phone at doon, sinalubong siya ng ingay ng The Quad sa kanilang Group Chat. DYLAN: "Guys, nakita niyo ba si Zia sa balita? Grabe, lalong gumaganda! Pre @JaceVillareal, sigurado ka bang hindi mo na siya tinawagan? Sayang 'yung momentum, bro!" DRAKE: "Asa ka pa kay Jace. Masyadong mataas ang pride niyan. Akala mo naman hindi naging biktima ng 'one night and gone' ni Zia. Balita ko, Zia is dating a business tycoon's son ngayon." Nanigas si Jace sa nabasa niya. Dating someone else? Isang hindi maipaliwanag na inis ang gumapang sa dibdib niya. Hindi ito selos—hindi siya pwedeng magselos. Pero bakit parang gusto niyang suntukin ang pader? JACE: "I don't track her life, Drake. My time is better spent saving lives than watching gossip shows. And for the last time, stop mentioning her name in this chat." DYLAN: "Ouch! Galit si Doc! Defensive! Hahaha! Sige na, balik ka na sa mga utak mo. Kami na lang ni Drake ang mag-aabang sa susunod na move ni Zia." Inihagis ni Jace ang phone sa mesa. "Bwisit," bulong niya. Samantala, sa kabilang panig ng lungsod, malayo sa malamig na amoy ng ospital, nasa loob si Zia Mondragon ng kanyang pribadong dressing room. Katatapos lang ng isang shoot para sa isang international brand ng pabango. Ang buhay ng isang Zia Mondragon ay parang isang pelikula na walang 'cut.' Mula paggising sa umaga hanggang bago matulog, bawat kilos niya ay binabantayan. Bawat ngiti niya ay dapat perpekto. Pero sa likod ng mga makinang na ilaw at mamahaling damit, may isang katotohanang unti-unting bumabago sa kanyang mundo. Huminga nang malalim si Zia at tiningnan ang sarili sa salamin. Sa unang tingin, wala pang pinagbago ang katawan niya. Manipis pa rin ang kanyang beywang at wala pa ring bakas ng umbok sa kanyang tiyan. Pero kanina pa siya nakakaramdam ng hilo, at ang paborito niyang amoy ng kape ay tila naging dahilan para masuka siya. "Zia, okay ka lang? Namumutla ka," tanong ni Maya, ang kanyang matagal nang manager at kaibigan. "I'm just tired, Maya. Ang daming schedules lately," sagot ni Zia, pilit na pinatatatag ang boses. "Sabi ko naman sa'yo, mag-break ka muna. Pero ayaw mo, gusto mo sunod-sunod ang projects. Isang linggo ka nang hindi kumakain nang maayos. Baka anemic ka na," sermon ni Maya habang inaayos ang mga gamit. Umupo si Zia at dahan-dahang hinaplos ang kanyang flat na tiyan. Apat na buwan. Apat na buwan na mula noong gabing 'yun sa penthouse ni Jace. Hindi niya akalain na ang gabing ginawa niya lang para hamunin ang kayabangan ng isang surgeon ay magbubunga ng ganito. Nagawa niyang i-ghost si Jace dahil ayaw niyang isipin ng lalaki na "prey" siya. Gusto niyang ipakita na siya ang may kontrol. Pero ngayon, tila ang tadhana ang nag-kontrol sa kanya. Kinuha niya ang kanyang bag at lihim na tiningnan ang isang maliit na white envelope sa loob. Ang resulta ng kanyang huling check-up sa isang tagong clinic sa probinsya para hindi siya makilala. Positive. "Maya," tawag ni Zia, ang boses niya ay nanginginig nang bahagya. "Oh?" "Cancel all my out-of-the-country shoots next month. Sabihin mo... kailangan ko ng medical check-up. Stress-related." Napatigil si Maya. "Seryoso ka? Malaking pera 'yun, Zia. Bakit biglaan?" "Kailangan ko lang... ayusin ang isang pagkakamali," bulong ni Zia sa sarili. Sa loob ng apat na buwan, pilit na iniwasan ni Zia na isipin si Jace. Pero sa bawat pagkahilo niya sa madaling araw, ang mukha ng mayabang na doktor ang naaalala niya. Naalala niya kung paano ito tumingin—’yung tinging parang alam ang bawat sulok ng pagkatao mo. "You really messed up my system, Jace," sabi ni Zia sa kanyang repleksyon. Hindi siya pwedeng mag-OB sa ibang ospital. Ang mga Mondragon at Villareal ay magkakilala sa alta-sociedad. Kapag may nakakita sa kanya sa isang OB clinic, bukas ay headline na siya sa lahat ng tabloid. Pero kailangan niya ng pinakamagaling na doktor. At kailangan niyang harapin ang tatay ng dinadala niya. "Maya, i-set mo ako ng appointment sa Villareal Medical Hospital," utos ni Zia. "Ano?! Sa Villareal? Bakit doon? Pwede naman sa iba na mas private," takang tanong ni Maya. "Doon ang pinakamagaling, 'di ba?" Zia smirked, pero ang mga mata niya ay puno ng kaba. "Gusto ko 'yung Head of Neurosurgeon ang kukuha ng initial records ko. May... ipapa-check lang ako sa 'brain' ko." "Zia, neurosurgeon 'yun. Hindi 'yun tumatanggap ng basta-bastang konsultasyon kung hindi brain surgery," paliwanag ni Maya. "Gagawan niya ako ng paraan," determinadong sabi ni Zia habang isinusuot ang kanyang dambuhalang sunglasses. "Sabihin mo, VVIP patient. At huwag kang kukuha ng kahit anong pangalan. Just tell them, Zia Mondragon is coming." Habang nakasakay sa kanyang van patungo sa ospital, pinanood ni Zia ang mga billboard sa EDSA. Nakita niya ang isang dambuhalang billboard ni Jace para sa isang medical campaign ng Villareal Hospital. Nakasuot ito ng white coat, may stethoscope sa leeg, at mukhang napaka-propesyonal. “The heart of medicine,” ang nakasulat sa billboard. "Heart? Wala ka ngang puso, Jace," bulong ni Zia. "Pero tingnan natin kung hanggang saan ang galing mo kapag nalaman mong ang 'glitch' na iniwan mo ay buhay na ngayon."Malamig ang sementadong dingding ng Villareal Medical Hospital, pero mas malamig ang aura ni Jace Villareal habang nakaupo sa kanyang high-end na leather chair. Katatapos lang ng isang matagumpay na surgery sa isang tumor, at kahit pagod, bakas pa rin sa kanyang mukha ang kayabangan ng isang taong hinding-hindi nagkakamali. "Doc Jace, may VVIP patient po na nag-insist na makipag-appointment sa inyo ngayon," sabi ng kanyang secretary sa intercom. Kumunot ang noo ni Jace. "I told you, I don't take walk-ins. Unless it’s a Grade 4 Glioma, send them to the residents." "Pero Doc... Zia Mondragon daw po ang pangalan. Ayaw pong magpa-check sa iba." Napatigil ang kamay ni Jace na hawak ang kanyang fountain pen. Parang tumigil din ang tibok ng puso niya nang isang segundo bago bumalik sa mabilis na ritmo. Zia Mondragon. Ang pangalang pilit niyang ibinaon sa loob ng apat na buwan. "Let her in," maikli niyang sagot. Inayos niya ang kanyang white coat, ibinuka ang isang medical folder na
Lumipas ang isang buwan. Tapos naging dalawa. Hanggang sa umabot na ng pang-apat na buwan mula nang mangyari ang "glitch" sa penthouse ni Jace Villareal. Para kay Jace, ang buhay ay bumalik sa dati—o iyon ang pilit niyang pinaniniwalaan. Ang schedule niya sa Villareal Medical Hospital ay mas naging siksik. Mula alas-siyete ng umaga hanggang madaling araw, nakabaon ang atensyon niya sa mga MRI scans, neurological exams, at mahahabang oras sa loob ng Operating Room. Pero kahit anong tago niya sa loob ng ospital, tila sinusundan siya ng multo ni Zia Mondragon. Isang hapon, habang naglalakad si Jace sa hallway ng ospital patungo sa kanyang opisina, napatigil siya sa harap ng malaking TV sa waiting area. Naka-flash sa balita ang mukha ni Zia. "Zia Mondragon, muling nagreyna sa takilya! Ang kanyang bagong pelikula, umabot na ng 500 million pesos sa unang linggo pa lang!" sabi ng reporter. Napahigpit ang hawak ni Jace sa kanyang chart. Sa screen, nakita niya si Zia na rumarampa sa
Nagising si Jace Villareal sa silaw ng araw na tumatama sa kanyang mukha mula sa dambuhalang bintana ng kanyang penthouse. Kumunot ang noo niya, bahagyang sumasakit ang ulo—hindi dahil sa alak, kundi dahil sa adrenaline na biglang nawala. Sa loob ng ilang segundo, nanatili siyang nakapikit, pilit na inaalala ang bawat detalye ng nagdaang gabi. Ang bango ni Zia. Ang bawat ungol nito. Ang init ng balat nito na tila ba nakatatak pa rin sa kanyang mga palad. Isang tipid na ngisi ang gumuhit sa mga labi ni Jace. I won, saisip niya. Napatunayan niya na kahit ang isang Zia Mondragon ay hindi kayang tapatan ang kontrol niya. Para sa kanya, tapos na ang laro. Nakuha na niya ang gusto niya, at oras na para bumalik sa kanyang "glitch-free" na buhay. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata at kinapkap ang kabilang bahagi ng kama. Inaasahan niyang mararamdaman niya ang malambot na balat ni Zia, o kaya naman ay ang gulo-gulong buhok nito sa kanyang unan. Pero ang tanging naramdaman
Pagpasok pa lang nila sa loob ng penthouse ni Jace, tila sumabog ang lahat ng tensyong kanina pa nila pinipigilan sa bar. Ang tahimik at napakalinis na condo ng doktor ay nabalot ng mabibigat na hininga. Hindi na hinintay ni Jace na makalayo sila sa pintuan.Itinulak niya si Zia sa pader. Ang tunog ng likod ng babae na tumama sa matigas na kahoy ay hudyat na wala nang balikan ito."Masyado kang matapang, Zia," bulong ni Jace. Ang labi niya ay halos sumasayad na sa panga ni Zia habang ang mga kamay niya ay nakabaon sa beywang ng aktres. "Sinasadya mo ba 'to? Ang pumasok sa lungga ng taong tinawag mong 'hunter'?""Hindi ba halata, Jace?" halos paos na sagot ni Zia. Ang mga daliri niya ay nakabaon sa balikat ni Jace, ramdam ang tigas ng mga kalamnan nito. "Hindi ako mahilig sa madaling makuha. Gusto ko 'yung lalaking akala mo ay hindi matitibag."Hindi na sumagot si Jace. Sa halip, sinakop niya ang mga labi ni Zia ng isang halik na puno ng pagnanais at pag-aari. Parang sa bawat galaw
Sa loob ng VIP booth, ang hangin ay naging kasing bigat ng isang paparating na bagyo. Habang nakatitig si Jace sa mga mata ni Zia, sa likuran nila ay parang mga batang nanonood ng sine ang dalawa pang miyembro ng Quad. "Hoy, Drake, tingnan mo. 'Yung ugat sa leeg ni Jace, parang puputok na," bulong ni Dylan habang humihigop ng scotch, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa. "Si Doc na laging 'clinical' at 'precise,' mukhang nakatagpo ng pasyenteng hindi niya kayang i-sedate." "Tsk. Five minutes? Masyadong matagal ang five minutes para sa isang Jace Villareal kapag na-challenge ang ego," sagot ni Drake, habang inilalapag ang kanyang platinum card sa mesa. "Dagdagan ko ang pusta. If Jace kisses her in less than a minute, you owe me that vintage watch you won last week." "Deal!" mabilis na sagot ni Dylan. "Pero kapag si Zia ang unang humalik, akin 'yung bagong sports car mo." Hindi sila naririnig ni Jace. Ang buong mundo niya ay lumiit at naging kasing lawak na lang ng e
Ang VIP lounge ng Eclipse ay amoy mamahaling tabako, wood-aged scotch, at ang amoy ng kapangyarihan. Dito, ang bawat lamesa ay nagkakahalaga ng anim na digit—pero para sa mga lalaking nakaupo sa dulong booth, barya lang ’yun."I’m telling you, Jace. Ang puso, parang witness sa korte 'yan. Pwedeng i-manipulate, pwedeng i-cross examine, at pwedeng piliting tumahimik."Humalakhak si Dylan Alcantara, ang tinaguriang "Devil’s Advocate" ng grupo. Inayos nito ang kanyang silk necktie habang ang mga mata ay parang radar na gumagala sa dance floor. Kung may Olympic gold sa pag-iscan ng mga magagandang babae, sigurado nang si Dylan ang may hawak ng record."Stop using legal analogies, Dylan. You sound desperate," malamig na tugon ni Jace Villareal.Hindi man lang tinignan ni Jace ang kaibigan. Nanatili ang kanyang paningin sa baso ng Macallan 25. Ang kanyang puting polo shirt ay nakatupi hanggang siko, inilalantad ang mga ugat sa kanyang braso na sanay sa katumpakan ng scalpel."Desperate?







