Chapter 5

Ang sikat ng araw na tumatama sa mukha ni Jace Villareal ay tila isang mapangahas na istorbo sa kanyang mahimbing na tulog. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata, ang kanyang katawan ay nakakaramdam ng isang uri ng pagod na hindi dulot ng labing-walong oras na operasyon—ito ay pagod ng isang lalaking nakuha ang lahat ng pagnanasa niya sa loob ng isang gabi.

​Isang pamilyar na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang nakapikit pa rin. Ramdam niya ang gaan ng kanyang pakiramdam. Sa isip niya, napatunayan na naman niya ang kanyang teorya: kahit ang pinakamakinang na "Diamond" ay kayang pasukuin ng kanyang precision.

​Inabot niya ang kabilang panig ng kama, inaasahang mararamdaman ang mainit at malambot na balat ni Zoe Mondragon. Ngunit tanging ang malamig at bakanteng charcoal-gray na kumot ang sinalubong ng kanyang palad.

​Napabalikwas ng bangon si Jace. Kumunot ang kanyang noo habang ini-scan ang buong master's bedroom. Ang katahimikan sa loob ng penthouse ay tila isang malakas na sampal sa kanyang mukha.

​"Zoe?" tawag niya, ang boses ay paos pa dahil sa kagigising lang.

​Walang sumagot. Walang yabag ng paa mula sa banyo. Walang tunog ng shower.

​Tumayo si Jace, ang kanyang matikas na katawan ay hubad habang naglalakad siya patungo sa walk-in closet, iniisip na baka kinuha lang nito ang isa sa kanyang mga polo shirt. Pero wala roon ang aktres. Wala rin ang pulang silk dress na kagabi lang ay nagkalat sa sahig. Ang lahat ng gamit ni Zoe ay naglaho nang parang bula.

​Isang kakaibang kaba ang naramdaman ni Jace—isang pakiramdam na hindi niya gusto. Siya ang hunter. Siya ang nagtatapos ng laro. Siya ang nag-a-out sa Operating Room kapag tapos na ang trabaho. Ngunit ngayon, tila siya ang naiwan sa gitna ng entablado habang ang bida ay matagal nang nakaalis.

​Naglakad siya patungo sa banyo para maghilamos, pilit na pinapakalma ang kanyang sarili. “Baka may emergency shooting lang,” rason ng kanyang utak. Pero nang itaas niya ang kanyang paningin sa malaking salamin ng kanyang vanity, tila tumigil ang pag-ikot ng kanyang mundo.

​Doon, sa gitna ng kanyang immaculate at puting banyo, ay isang matapang at nagniningning na sulat gamit ang Red Lipstick.

​Ang kanyang mga mata ay nanliit habang binabasa ang bawat salitang nakasulat sa salamin:

​"Nice operation, Doc. But the patient survived and moved on. Don't check my pulse... check yours. You were too easy to break. - Z"

​At sa ilalim nito, ang mapang-asar na bakas ng labi ni Zoe—isang pulang halik na tila humahalakhak sa kanyang harap.

​Sa loob ng ilang segundo, nanatiling estatwa si Jace. Ang kanyang surgical hands, na kilala sa pagiging kalmado sa gitna ng krisis, ay dahan-dahang nanginig sa matinding galit. Ang kanyang panga ay nagngitngit hanggang sa marinig niya ang tunog ng sarili niyang mga ngipin.

​"That... little..." hindi niya matuloy ang sasabihin.

​Marahas niyang hinampas ang marmol na sink. Ang tunog ng kanyang kamao ay umalingawngaw sa buong banyo. Hindi niya matanggap. Siya si Jace Villareal. Walang babaeng nang-iiwan sa kanya. Walang babaeng gumagawa sa kanya ng ganito. Siya ang nagbibigay ng "discharge papers," hindi siya ang ginoghost.

​Binasa niyang muli ang huling linya: “You were too easy to break.”

​Ang mga salitang iyon ay parang isang scalpel na bumaon nang malalim sa kanyang pride. Pakiramdam ni Jace ay hinubaran siya ng kanyang kapangyarihan. Kagabi, akala niya ay siya ang may kontrol. Akala niya ay siya ang nagmamapa sa teritoryo ni Zoe. Ngunit sa sulat na ito, malinaw na siya ang naging biktima. Ginamit siya ni Zoe para sa sarili nitong "experience" at itinapon siya matapos makuha ang gusto nito.

​Kinuha niya ang kanyang phone sa bedside table at mabilis na tinawagan ang security ng building.

​"This is Dr. Villareal sa Penthouse. Anong oras umalis ang babaeng kasama ko kagabi?" ang boses niya ay kasing lamig ng yelo.

​"Ah, Doc, mga alas-singko po ng madaling-araw. Sabi niya po ay 'wag na kayong gisingin dahil kailangan niyo raw po ng 'recovery time' matapos ang nakakapagod na gabi," sagot ng guard.

​Mas lalong nagdilim ang paningin ni Jace. Recovery time? Isang malaking pang-iinsulto!

​"Did she leave anything else? A car? A bag?"

​"Wala po, Doc. Sinundo po siya ng isang itim na van. Mukhang maayos naman po siya, ang ganda pa nga po ng ngiti niya bago sumakay," dagdag pa ng guard na tila walang kamalay-malay na lalong pinapalala ang tensyon.

​Ibinaba ni Jace ang phone nang hindi nagpapasalamat. Muli siyang humarap sa salamin, tinititigan ang lipstick message ni Zoe. Gusto niyang burahin iyon agad, pero tila may bahagi sa kanya na gustong matitigan ang ebidensya ng kanyang pagkatalo.

​"You think this is over, Zoe Mondragon?" bulong niya sa hangin, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon at galit. "You think you can just walk out of my life after making a mess of my system?"

​Kinuha niya ang isang basang towel at marahas na pinunasan ang salamin. Ang red lipstick ay kumalat, tila dugo sa kanyang mga kamay bago tuluyang nawala. Pero kahit malinis na ang salamin, ang mga salita ni Zoe ay tila nakaukit na sa kanyang utak.

​Naglakad siya palabas ng banyo at mabilis na nagbihis. Hindi siya pwedeng magpahalata sa ospital, pero sa loob-loob niya, may isang bagong misyon na nabuo.

​Zoe Mondragon called him a "mistake." Tinawag siyang "easy to break." Para sa isang lalaking ang buong pagkatao ay binuo sa kontrol at tagumpay, hindi niya hahayaang matapos ang kwento sa paraang gusto ng babae.

​"Check my pulse?" Jace muttered as he grabbed his car keys. "Wait until I get my hands on you again, Zoe. By then, I'll make sure you're the one who can't move on."

​Humarurot ang kanyang sasakyan palabas ng building, dala-dala ang galit na hindi niya inasahang mararamdaman para sa isang babae. Ang hunter ay hindi pa tapos. At sa pagkakataong ito, hindi na ito tungkol sa pagnanasa—ito ay tungkol sa paghihiganti sa kanyang nabasag na pride.

​Ang hindi alam ni Jace, habang pinaplano niya ang kanyang susunod na hakbang, ang "glitch" na iniwan ni Zoe ay mas malalim pa kaysa sa isang lipstick message sa salamin. Isang glitch na hindi kayang burahin ng kahit anong towel, at hindi kayang i-opera ng kahit sinong surgeon.