LOGINAng araw ay unti-unting lumubog sa abot-tanaw, nagbigay ng mainit na gintong liwanag sa malawak na sementeryo. Ang mga dahon ay mahinang umuugong sa malamig na simoy ng hangin ng taglagas, ang kanilang mga madahon na gilid ay bumubulong ng mga lihim mula sa mga nakaraang panahon. Nakatayo si Iza sa
Ang hangin ay puno ng tensyon habang si Iza ay nakatayo sa harap ng nakakatakot na estruktura ng Manila Prison. Ang malamig at kulay-abong mga pader nito ay tila lumulunok sa kanya, isang kuta ng kawalang pag-asa na nag-iiwan lamang ng mga anino sa kanyang paligid. Maraming gabi ang ginugol niya sa
Bida pa rin ang buwan sa langit, nkakatakot na katahimikan sa abandonadong bodega. Noong panahon ng kasiglahan, ang gusaling ito ay puno ng buhay, ngunit ngayon ay nakatayo ito na may mga basag na bintana at kalawangin na mga pintuan, sumasalamin sa kawalang pag-asa sa loob. Sa loob, isang grupo pa
Ang huling bahagi ng chandalier ay nagbigay ng mahahabang anino sa sala habang si Mark at Aileen, mga magulang ni Iza, ay umupo sa kanilang karaniwang pwesto sa malaking sofa. Ang pamilyar na tunog ng telebisyon ay pumuno sa hangin, ngunit wala sa kanila ang talagang nakikinig. “Hindi rin sya nagpa
Tumawa ang lalaki, isang malupit na tunog na walang saya. "Walang pagkakataon, sweetheart. Isasama ka namin, gusto mo man o hindi."Sa mga salitang iyon, sinimulan siyang hilahin pabalik patungo sa warehouse kung saan siya nakatakas kanina. Sinubukan niyang humila ng kanyang mga paa upang bumagal, n
Pagkatapos ng tila isang walang katapusang oras, umabot siya sa isang bukasan ng warehouse—lagusan papunta sa warehouse na pinanggalingan nya, na tumitingin patungo sa isa pang warehouse na katabi nito. Sumilip siya dito at nakita niyang ito ay parang imbakan—puno ng mga kahon at crate.Dahan-dahan
Pagkatapos ng anim na mahabang taong pagkakahiwalay ay muling tumibok ang kanilang mga puso ng sabay. Magkadikit ang mga labi habang patuloy na naglalakad papasok sa pinakalamapit na kwarto. Ang bigat at distansya na binuo ni Iza sa loob ng anim na taon ay tila ba nawala na parang bula. Ang hangin
Naabutan nya ang kaniyang anak at si Roman na nagtatawanan. Napahinto sya sa kaniyang kinatatayuan. Kitang kita nya kung gaano kasaya ang anak sa piling ng ama. Hindi nya maiwasang makaramdam ng guilt. Kung nagpatawad sya siguro noon at bumalik after three years ay baka hindi nangulila ang anak nya
Maagang nagsimba ang pamilya ni Roman. Iyon ang una nilang ginawa pagkatapos nilang kumain ng almusal. Excited si Aikee dahil ito na marahil ang lagi nyang inaabangan. “Let’s go shopping, baby?” pag-aya ni Iza sa kaniyang anak ngayong palabas na sila ng simbahan. “Let’s buy a lot of toys!”Napangus
Ramdam nila Iza at Roman ang hiya hanggang sa makarating sila sa kusina. May ngisi sa labi si Roman habang pinupunasan ang kaniyang mga labi. Ramdam din nila ang mga titig ng magulang nila na tila ba nang-aasar. Ngayon ay kumpleto at maraming handa sa mesa. Kasama na rin nilang kumain sila Kuya Gary







