Chapter 7

Sumagot si Ophelia sa mahina at garalgal na boses. “Nakita ko lang sa balita…”

May bakas ng interes na dumaan sa mga mata ng lalaki. “Mukhang interesado ka naman pala sa akin?”

Natigilan sandali si Ophelia.

Alam niyang kung gagawa pa siya ng anumang dahilan, lalo lamang itong magdudulot ng hinala sa kanya.

Kaya naman, gumawa siya ng kwentong may halong katotohanan at kasinungalingan. “Sa totoo lang po, tagahanga ako ng samahan ninyo ng asawa ninyo, kaya naman natural lamang na mas binibigyan ko ito ng pansin.”

Noon pa man, mas tanyag pa ang kanilang relasyon ni Sheena kaysa sa mga kilalang artista.

Napakarami niyang tagahanga at sumusuporta sa kanya.

Kahit ngayon, marami pa rin ang labis na nahuhumaling at sumusubaybay sa kanilang dalawa.

Maging ang pulis ay napangiti at nagsalita. “Mr. La.Victoria, pati kapatid ko ay tagahanga ng asawa ninyo.”

Hinaplos ni Gavin ang kanyang nakakunot na noo, at hindi na muling nagtanong pa.

Subalit, biglang lumamig nang husto ang pakiramdam sa loob ng silid habang unti-unting sumama at naging seryoso ang mukha ng lalaki.

Hindi maipaliwanag na naging mabigat at nakakasakal ang kanilang kapaligiran.

Sinamantala naman ni Ophelia ang pagkakataon upang ibahin ang usapan. “Sir Pulis, kailangan ko pa po bang sumailalim sa karagdagang pagsusuring medikal?”

Dahil sa paalala niya, bumalik sa pangunahing paksa ang pulis. “Mr. La.Victoria, tungkol naman po kay sir Rafael…”

Mahinahong pinutol ni ang sasabihin pa sana nito. “Mali ang ginawa niyang pananakit sa kapwa. Nararapat lamang siyang parusahan at ikulong. Gawin niyo po kung ano ang nararapat ayon sa inyong paghuhusga.”

“Naiintindihan ko po…”

Nakahinga nang maluwag ang pulis, dahil akala niya ay imumungkahi ni Mr. La. Victoria na ayusin na lamang nila ito nang pribado.

Gayunpaman, sadyang sobra-sobra nga ang ginawa ng binatilyong iyon na saktan ang isang babae nang ganoon.

“Babalik na po ako sa himpilan upang asikasuhin ito. Tungkol naman kay Miss Ophelia…”

“Bilang kamag-anak ng gumawa ng pananakit, tungkulin ko at aalagaan ko nang maayos ang biktima.”

Pagkasabi nito, umupo si Gavin sa silyang nasa tapat ng higaan sa ospital.

Sa takot, lalong lumayo at umusog paloob si Ophelia sa kama.

Sobrang kilala niya si Ophelia.

Gumagamit ito ng estratehiyang tila umaatras lamang upang mas lalong sumugod at makamit ang gusto. At ngayong paalis na ang pulis, pakiramdam niya ay siya ay parang isang maliit at walang laban na kuneho na nasa loob na ng yungib ng lobo — walang kalaban-laban at pasasayahin lamang nito ayon sa kanyang kagustuhan.

“Sir Pulis, ako po…”

Pilit na umupo nang maayos si Ophelia, at nang abutin siya ni Gavin upang tulungan, dahan-dahang idinikit nito ang kanyang manipis na labi sa maputing talukap ng kanyang tainga at bumulong. “Atty., Mendoza ng Hestia Law Firm, namamasyal sa isang bar... Kapos ka na ba sa pera?"

Nanlaki ang mga mata ni Ophelia habang nakatitig dito dahil sa gulat at pagkabigla.

Itinaas ni Gavin ang kanyang kilay at bahagyang itinagilid ang kanyang ulo, na tila nanghahamon.

Napilitan siyang baguhin ang sasabihin pa sana niya. “Sir Pulis… nais ko po sanang makausap nang pribado si Mr. La. Victoria.”

“Sige naman.”

Nang makaalis na ang pulis, kumunot ang noo ni Ophelia habang nakatingin kay Gavin. “Kailan pa nalaman ni Mr. La. Victoria nagtatrabaho ako sa Hestia Law Firm?”

“Mahirap bang hulaan?”

Marahil ay nahulaan nila ito dahil napansin nilang pamilyar siya at sanay na sanay sa mga batas at probisyong legal.

Kaya naman, nag-utos siya na imbestigahan ito nang lubusan.

Dahil naalala niya iyon, nagtanong siya: “Mr. La Victoria , kayo ba ang nag-utos na alisin agad ang mga ipinagbabawal na bagay sa silid 809 ng bar, pagkatapos ninyong malaman na isinumbong na ang pagpapatakbo ni Mr. Rafael dito?”

Ngumiti lamang si Gavin at sumagot. “Talagang matalino ka nga.”

Nanlaki ang mga mata at sarkastikong nagsalita si Ophelia “Hindi katulad ninyo, Mr. La Victoria, na napakatuso. Alam na alam ninyong hindi gawa-gawa lamang ang aking sumbong, gayunpaman nagkunwari pa kayong mabuti at mapagpasaning biktima at pinilit ninyo akong humingi ng paumanhin. Napakahusay ninyong magbaluktot ng katotohanan.”

“Hindi ka naman walang kasalanan.”

“Ano bang ibig ninyong sabihin?”

Tumayo si Gavin. “Atty. Mendoza, balak mo bang itago ang video na palihim mong kinunan sa silid, upang gamitin laban sa akin sa hinaharap?”

Natigilan si Ophelia.

Paano niya nalaman iyon?

Lumabas na siya sa hinala na hawak niya ang rekording na iyon.

Nag-aalala silang baka ibigay ko ang katibayan sa mga pulis.

Kaya pala gusto nilang ayusin na lang namin ito sa mapayapang paraan…

Kung ikukumpara sa kanyang ugali noon anim na taon na ang nakararaan na walang awa at laging nanunugod, mas kalmado at mahinahon na siya ngayon.

Ngunit mas malalim na rin ang kanyang pandaraya at pagiging tuso.

Mas mapanganib pa ngayon.

“Wala akong kinunan na anumang video.”

Itinanggi niya ito, at pilit na pinatatag ang kanyang sarili at pananalita.

“Matigas talaga ang iyong ulo.”

Sumandal si Gavin sa bintana, nakawasiwas nang walang bahala ang kanyang mahahabang binti, nagsindi ng sigarilyo, at habang nagbubuga ng usok, mataman niyang pinagmamasdan ang babae.

Nawala na ang makakapal na kolorete at pintang ginamit niya, at lumitaw na ang kanyang tunay at natural na anyo.

Isang mukhang napakadalisay at pinong-pino ang mga katangian.

Ang kanyang mukha na hugis itlog, bagaman maputla dahil sa panghihina at karamdaman, ay kasingkinis at kasingputi ng pinakamahusay na uri ng bato.

Ang kanyang mga mata na tila bulaklak ng milokoton ay kasinglinaw at kasing-kinang ng tubig sa ilalim ng ambon — dalisay at walang bahid ng anumang karumihan.

Ang kanyang mahaba at bahagyang kulot na buhok ay bumaba hanggang sa kanyang likuran na parang talon ng tubig.

Bukod sa kanyang maningning at nakabibighani na kasuotan, ang kanyang anyo ay parehong walang-malay at nakakaakit.

Mayroon pa rin siyang mukhang tila kabataan at sariwa pa rin ang hitsura.