Chapter 6

Nakita niya ang babae na nakayuko at lumalayo sa kanya na parang ahas, nagpapanatili ng malaking agwat sa pagitan nila, at tila takot na takot sa kanya.

Inayos ni Gavin ang kanyang sarili at iniabot ang isang panyo. “Punasan mo iyan.”

Maingat na umurong at lumapit sa bintana ng sasakyan si Ophelia. “Hindi na kailangan.”

Hindi niya alam kung bakit, pero habang lalo siyang iniiwasan ng babae, lalo rin siyang napipilitan at gustong lumapit dito.

Umupo siya sa tabi nito, umabot ng kamay, at tinakpan ng panyo ang sugat nito.

Hindi nagtagal, nabasa na at napuno ng dugo ang panyo.

Lumaki at humigpit ang tingin ni Gavin, at noong sasalita na sana siya upang magtanong, biglang sumigaw ang pulis: “Narito na tayo!”

Dali-daling inalis ni Ophelia ang kamay nito at bababa na sana ng sasakyan, ngunit bigla siyang hinatak ng lalaki palapit sa kanyang dibdib at binuhat palabas ng kotse.

...

Sa loob ng emergency room.

“Malalim ang sugat at napakaraming dugo. Paano ito nangyari at nasugatan ka nang ganito?”

Isang may edad nang babaeng doktor ang nagtanong habang maingat na nililinis ang sugat ni Ophelia.

“Tinamaan ng ashtray.” Si Gavin na nakatayo sa gilid ang sumagot.

Saglit na huminto ang doktor, at nang mapansin ang nakatayong pulis sa tabi, nakuha na nito ang hinala kung ano ang nangyari.

“Gwapo ka naman at mukhang may katayuan sa buhay, bakit ka pa nananakit ng asawa?”

Kumunot ang noo ni Gavin, puno ng paghamak at ayaw nang magpaliwanag pa.

Hindi matanggap ni Ophelia na mapagkamalan pa rin silang mag-asawa.

Noong sasalita na sana siya upang itama ito, biglang hinawakan ng doktor ang kanyang kamay at sinabing. “Huwag kang matakot, anak. Nandito ang pulis, hindi ka na niya muling masasaktan pa.”

“Pero hindi po…”

Sinubukang umupo ni Ophelia, ngunit dahan-dahan siyang pinabalik ng doktor sa pagkakahiga. “Huwag kang gumalaw-galaw kung ayaw mong magkaroon ng pilat dito.”

Nang marinig ito, natahimik na lamang si Ophelia.

Nang matapos linisin ang sugat, nakita ng doktor na muling umagos at lumabas ang sariwang dugo. Bumaling ito kay Gavin na may kunot ang noo at nagtanong. “May karamdaman ba ang asawa mo na nahihirapan ang dugo na mamuo o tumigil sa pagdaloy?”

Biglang lumaki ang mga mata ni Gavin habang nakatitig nang matindi kay Ophelia na nakahiga sa kama. “Ganoon ba talaga?”

Ayaw sanang aminin ni Ophelia, ngunit hindi niya maaaring isugal ang kanyang buhay. Kaya naman, napilitan siyang tumango.

Agad na bumilis ang paghinga ng lalaki.

Si Noah ay mayroon ding karamdaman na mahirap patigilin ang pagdurugo…

Napakalaking pagkakataon naman ito…

“Sa ganitong kalagayan, ang pinakamasama ay kapag nasugatan at dumugo ka. Kapag sobra ang nawalang dugo, maaari itong ikapahamak ng iyong buhay.”

Masama ang tingin at galit na sinumbatan ng doktor si Gavin. “Anong klaseng asawa ka ba? Hindi mo ba alam ang kalusugan at katangian ng sarili mong asawa?”

Pagkasabi nito, lumingon siya sa pulis at idinagdag. “Ang mga ganitong nananakit ng asawa ay hindi dapat pinapabayaan o pinatatawad kailanman.”

Nahiya at hindi nakaimik ang pulis. Gusto sana niyang magpaliwanag, ngunit dahil nakita niyang hindi naman tumutol ang biktima, nagkunwari na lamang siyang walang narinig.

Sa katotohanan, hindi naman narinig ni Gavin ang sinabi ng doktor sa sandaling iyon.

Pilit niyang pinigilan ang kanyang damdamin na nasa bingit na ng pagkawala ng kontrol, habang nakatingin sa babae, at mahina at garalgal na tinawag ito. “Aurora…”

Napakababa at mahina ng kanyang boses.

Ngunit narinig ito ni Ophelia.

Kinagat niya ang kanyang labi hanggang sa dumugo ito, upang mapigilan ang kanyang matinding takot at kaguluhan sa damdamin. Bahagyang tumalikod siya at umusog, na nagkukunwaring walang narinig.

“Halika rito, yakapin at hawakan mo ang iyong asawa!”

Ang utos ng doktor ang biglang nagpabalik sa katinuan ng lalaki.

“Kahit na binigyan na ng pampamanhid ang asawa mo, maaari pa rin siyang makaramdam ng sakit habang tinatahi ang sugat. Hawakan mo siya at huwag mong hayaang gumalaw-galaw.”

“Hindi ko kailangan ang tulong niya…”

Puno ng pagtanggi ang mukha ni Ophelia.

“Tingnan mo naman kung gaano siya katakot sa’yo. Hindi ko alam kung paano mo siya sinasaktan at inaabuso noon pa man.”

Bumubulong na sinabi ng doktor, saka lumingon sa pulis. “Sir Pulis, maaari po kayong lumapit rito.”

“Sige po.”

Nang lumapit ang pulis, yumuko na lang si Gavin at umupo sa gilid ng kama. Gamit ang kanyang malalapad at mahahabang kamay, marahan niyang inalalayan at hinawakan ang ulo ni Ophelia.

Sa bawat pagtatangka niyang kumawala, lalo lamang humihigpit ang hawak ng lalaki. “Huwag kang gumalaw.”

Mahina ang kanyang boses, ngunit may halong utos na hindi maaaring suwayin.

Para bang naparalisado si Ophelia — nanigas ang kanyang katawan at hindi makagalaw. Wala siyang nagawa kundi ipikit na lamang ang kanyang mga mata at ituring na parang wala lang siya rito.

Ngunit ang mahinang amoy na parang damo at kahoy na nagmumula sa kanya, pati na rin ang malamig na init sa pagitan ng kanyang mga daliri, ay walang tigil na nagbabalik ng mga alaala ng panahong magkasama sila noon.

Doon din sa isang hospital.

Noong taong iyon, may pandemya at kailangang laging magsuot ng maskara.

Nagpositibo siya sa sakit.

Lumiban siya sa klase at palihim na pumunta sa ospital upang bisitahin ito.

Nawala sa sarili ang lalaki at nakiapid sa kanya habang sila ay nasa silid ng ospital.

Pinahirapan din siya nito noon…

Sa huli, pareho silang na-isolate sa isang silid ng ospital sa loob ng isang buwan.

Sa loob ng panahong iyon, sa kanya lamang nakatuon at sa kanya lamang naging pag-aari ang lalaki.

Iyon ang mga araw na hindi niya kailanman makakalimutan at itinuturing niyang pinakamasaya sa kanyang buhay…

Ang mga larawang iyon ay sunod-sunod na nagpaalala sa kanyang isipan.

Ngunit para kay Ophelia, tila ito ay isang uri ng matinding pagpapahirap.

Kahit gaano pa kaganda ang nakaraan, ito ay nananatili lamang isang masamang panaginip kung saan siya ay minaniplula at ginamit lamang nito…

Nang matapos ang pagtahi sa sugat, inilipat si Ophelia sa isang pribadong silid.

Nagbigay ng paalala ang doktor kay Gavin. “Kung makaramdam ng pagkahilo o pagduduwal ang iyong asawa, maaaring ito ay senyales ng pagkagulo ng utak o pagdurugo sa loob ng bungo—kailangan siyang manatili dito sa ospital para masubaybayan.”

Tumango si Gavin na parang tunay na kamag-anak o asawa, at sumagot. “Maraming salamat po sa inyong pag-aasikaso.”

Hindi na nakapagpigil pa si Ophelia at agad na nagpaliwanag. “Hindi ko siya asawa. May asawa na siya.”

“Ha?”

Natigilan sandali ang doktor. Naisip nito agad na baka sinaktan lang siya ng tunay na asawa, at bumuntong-hininga na lamang habang sinasabing, “Nakakalito talaga at magulo ang buhay sa industriyang ito,” bago umalis.

Tinitigan ni Gavin si Ophelia nang seryoso at may malalim na kahulugan ang tingin, at nagtanong. “Paano mo nalaman na may asawa ako?”