Mag-log inMabilis kong hinila ang makapal na kumot at ipinangtakip ko sa aking katawan. Ang puso ko ay tila sasabog sa sobrang bilis ng tibok nito habang nanginginig na ang buong sistema ko. Tumingin ako kay Sir Raf na dahan-dahan ding nagmulat ng mga mata dahil sa malakas kong pagtili.
Pero imbis na mataranta siya katulad ng reaksyon ko, prente lang siyang bumangon. Ni hindi inalintana ang katotohanang wala rin siyang saplot sa katawan. Pasimple lang niyang dinampot ang isang bathrobe sa gilid ng kama at isinuot iyon bago hinarap ang natatakot kong mga mata.
"S-Sir... Ano'ng... Bakit niyo nagawa 'to sa akin?!" sumisikip ang dibdib kong tanong, ang luha ko ay nag-uunahan na sa pagpatak. "Bakit niyo ako ginalaw?! Ano'ng ginawa niyo sa akin?!"
Ang huling naaalala ko ay ang sakit ng pagtataksil ni Stefano, ang pagkalunod ko sa alak sa bar, at ang boses ng isang lalaki. Hindi ko naman sukat akalain na siya nga 'yung lalaki kagabi!
"Calm down, Pao. Let's talk like civilized adults," pautos ngunit malamig niyang sagot. Umupo siya sa isang single sofa sa tapat ng kama at pinagdaop ang mga palad niya.
"Civilized?!" Histerikal ko, mahina nang napahikbi. "Binaboy niyo po ako, Sir! Lasing ako! Wala ako sa sarili ko! Kaya paano niyo nagawa 'to sa akin?!"
Tinitigan niya ako ng diretso sa mata. Ang mga matang dati ay tila magiliw kapag ngumingiti sa akin sa opisina ay biglang naging yelo sa sobrang lamig. Walang bakas ng pagsisisi o konsensya sa mukha niya.
"Binaboy? No, Pao. You were begging me to take away your pain last night. But let's not waste time arguing about what happened naturally," aniya sa isang baritonong boses na nagpatayo ng mga balahibo ko. "Let's talk about why you’re here. Dahil hindi ito isang aksidente."
Natigilan ako. "A-Ano'ng ibig ninyong sabihin?"
"Usap-usapan sa kumpanya na gusto kita, hindi ba? To tell you the truth... hindi kita gusto, Pao. I don't have any romantic feelings for you."
Alam ko naman ang tungkol doon!
"Kung ganoon... bakit niyo po ako… ginalaw?!" nanginginig kong sigaw.
Huminga siya nang malalim bago sumandal sa sofa. "Dahil ikaw ang napili ko. Matagal na kitang pinagmamasdan, Pao. Humahanap lang talaga ako ng tiyempo para kausapin ka tungkol dito, but last night, you gave me the perfect opportunity. You seduced me... and even kissed me.”
Seduced him?! And kisses him?!
Naguguluhan ako.
“Sir, kung ginawa ko nga po ‘yan, alam niyo pong lasing ako kaya sana, hindi niyo na ako hinayaan!”
“But I wanted that opportunity so I took it," simple niyang sagot. "Ang fiancée kong si Cassandra, she's infertile. Baog siya. Wala siyang kakayahan na magkaanak. Pero obligasyon ko sa pamilya ko na magkaroon ng tagapagmana para hindi mapunta sa mga pinsan ko ang pamamahala ng Ashford Group."
Nanlaki ang mga mata ko. Ang fiancée niya ay baog? Pero ano'ng kinalaman ko roon?
"Kailangan ko ng isang babaeng magdadala ng anak ko. Ng anak namin,” pagpapatuloy niya. “At ikaw ang napili ko, Pao. Malinis ang background mo, galing ka sa disenteng pamilya sa probinsya, physically healthy ka, at higit sa lahat... madali kang pasunurin. Madali kang mauto," dire-diretsong wika niya na tila ba ang pagkatao ko ay isang produkto lang na sinuri niya sa merkado.
"S-Surrogate...?" nanginginig kong usal. "Ang ibig ninyong sabihin... ang cell niyo..."
"Yes, you're right. My genetic material. Ang plano ko talaga ay ialok sa 'yo ito sa legal na paraan. Artificial insemination kumbaga. Pero kagabi, habang hinahalikan mo ‘ko sa sofa, napagtanto ko na mas mabilis kung gagawin natin sa natural na paraan. So, I took my chance. And we did it."
Pakiramdam ko ay gumuho ang buong mundo ko sa mga narinig ko. Ang lalaking buong akala ko ay ubod ng bait, ang CEO na akala ko ay may busilak na puso kaya ako tinutulungan at binibigyan ng malaking sahod, ay may ganito palang karumaldumal at kalkuladong plano sa akin.
Ginamit niya ang kahinaan ko kagabi, ang pagkakataong durog na durog ang puso ko dahil kay Stefano, para lang makuha ang gusto niya.
"Hayop..." mahina ngunit madiin at nanggagalaiti kong asik habang patuloy na umaagos ang mga luha ko. "Hayop kayo, Sir Raf! Akala ko... akala ko ay totoong mabait kayo sa akin! May ganito ka palang pinaplano sa akin! Ginamit niyo ako!”
"Don't raise your voice at me, Pao. You don't want to see me angry,” kalmado pero nagpatindig ng mga balahibo kong banta niya.
Tumayo siya sa kinauupuang sofa, lumapit sa gilid ng kama, at may kinuhang envelope mula sa kaniyang mamahaling bag. Isang makapal na brown envelope. Nilapag niya iyon sa bedside table kaya napatingin ako doon.
"Limang milyong piso ‘yan. Cash," saad niya habang nakaturo sa envelope. "Iyan ang paunang bayad ko sa 'yo. At dahil nasarapan ako sa'yo kagabi, may tseke din d'yan. Kapag nanganak ka at ibinigay mo sa amin ni Cassandra ang sanggol, makakatanggap ka pa ng karagdagang sampung milyong piso. Makakabili ka na ng sarili mong bahay, at hindi mo na kailangang magtiis sa palamunin mong boyfriend."
Marahas akong napasinghap. Hindi ako makapaniwala na ganito pala siya! Ang sama niya! Sobrang sama niya!
"Hindi ko kailangan ng pera niyo!" diring-diri kong asik. "Hindi ko ipagpapalit ang dangal ko sa pera niyo! Hinding-hindi ako papayag sa maruming plano niyo!"
"Papayag ka rin, Pao,” aniya na may ngisi na sa labi, tumayo siya sa mismong harap ko. “Wala kang pagpipilian. At sa tingin ko, hindi mo na kailangang mag-isip pa dahil siguradong-sigurado ako... nabuntis na kita kagabi."
Napatigil ako sa pag-iyak sabay napatingin sa kaniya nang may takot. "A-Ano...?"
"I know my body. And it was your fertile window, ayon sa records na nakuha ko mula sa medical check-up mo sa kumpanya noong nakaraang buwan. Sapat na ang nangyari sa'tin kagabi para mabuntis kita. You’re carrying my child right now, or at least, you will be in a few days," tiwalang-tiwala niyang saad. "Wala rin naman nawala sa'yo dahil hindi ka na... alam mo na. Kaya tanggapin mo na ang perang ‘yan. Mag-impake ka na at lumipat sa condo unit na inihanda ko para sa 'yo habang hinihintay natin ang kumpirmasyon ng pagbubuntis mo."
"Nababaliw na kayo, Sir... Demonyo ka… wala kang puso!" umiiyak kong sabi habang yakap-yakap pa rin ang kumot.
"I'll leave you for a few hours para makapag-isip at makapag-ayos ka ng sarili mo. Huwag kang gagawa ng eksena dito sa hotel kung ayaw mong mawalan ng trabaho lahat ng mga kakilala mo," huling bilin niya bago malamig na tumalikod at lumabas ng marangyang hotel room.
Nang marinig ko ang pag-click ng p***o, doon na ako tuluyang humagulgol ng iyak. Napasabunot ako sa sarili kong buhok at sigaw lang ako nang sigaw.
Bakit ba nangyari sa akin ito? Kahapon lang ay nadatnan kong nakikipagtālik sa iba si Stefano, tapos ngayon ay magigising ako sa tabi ng boss ko? 'Yung boss ko na akala ko ay mabait, mas masahol pa pala kay Satanas!
Tumingin ako sa brown envelope na nasa bedside table at inis itong dinampot. Ang laki ng laman nitong pera. Siguro naman ay sapat na ito ay para hindi na ako bumalik sa trabaho.
"Hindi... hindi ako papayag..." bulong ko sa sarili ko habang mahigpit ang pagkakahawak sa envelope. “Kung mabuntis nga niya ako, hinding hindi ako papayag na magtagumpay siya sa kaniyang plano!”
Aalis ako sa lugar na ito. Tutal, kagabi na nagtapos ang relasyon namin ni Stefano, wala na akong rason para manatili pa rito!
Mabilis kong pinagdadampot ang mga damit kong nakakalat sa sahig, pagkatapos ay sinuot ang mga iyon. Bitbit ang malaking pera, umuwi ako sa bahay para mag-impake. Laking pasalamat ko na wala ang walanghiya kong ex-boyfriend—marahil ay lumabas para mangutang na naman sa tindahan.
Sa mabilis na kilos ay isinilid ko sa isang malaking maleta ang lahat ng mahahalagang gamit ko, ang mga dokumento ko, at ang mga damit ko. Iniwan ko ang susi ng bahay sa ibabaw ng lamesa kasama ang singsing na ibinigay sa akin ni Stefano noong anibersaryo namin nakaraang taon. Tapos na kami. Tapos na ang buhay ko rito.
Nang buo na ang desisyon ko, nagtungo ako sa pinakamalapit na bus terminal papunta sa lugar kung saan alam kong hindi ako matutunton ng kahit sino, kahit si Sir na malawak ang koneksyon.
Kung talagang may mabubuo ang nangyari sa amin kagabi, bubuhayin ko ito mag-isa. At kahit mamuti na ang buhok ko, sisiguraduhin kong hinding hindi niya kami mahahanap!
“Gabo, kung hindi mo pa rin sasabihin sa akin, ako na ang magsasabi.”Napatingin siya sa akin mula sa kabilang bahagi ng mesa.“Ano?”“Alam mo.”“Hindi, ano nga ‘yun?”“Gabo.”“Bella.”Napairap ako.Ilang buwan na rin ang lumipas mula nang magsimula siyang manligaw sa akin. At kung tutuusin, hindi naman ganoon karami ang nagbago.Hindi pa rin kami nakatira sa isang malaking bahay. Hindi pa rin biglang yumaman si Gabo. Hindi rin ako naging babaeng biglang kontento sa simpleng buhay dahil lang may taong mahal ako.Gusto ko pa rin ng pera. Gusto ko pa rin ng negosyo. Gusto ko pa rin ng magandang buhay.Pero may mga bagay na hindi ko na kailangang ipaglaban nang mag-isa.Lumago ang maliit na woodworking shop ni Gabo.Hindi pa iyon malaking pagawaan, pero mas maayos na kaysa dati. Nakabili na siya ng ilang gamit na matagal niyang pinag-iipunan, mayroon na silang mas regular na orders, at hindi na siya kailangang tumanggap ng lahat ng trabaho para lang mapatunayan na kaya niya.Si Nico ay n
“Gabo!”Napalingon siya mula sa loob ng workshop. “Ano?”“May naghahanap sa'yo.”Nasa may pintuan ako, hawak ang maliit na paper bag na dala ko mula sa bayan. Hindi ako dapat nandito nang ganitong oras. At least, iyon ang sinabi ko sa sarili ko habang naglalakad papunta rito.May meeting sana ako kinabukasan tungkol sa bagong sourcing assignment na ibinigay ni Dario, pero natapos nang mas maaga ang ginagawa ko sa Mang Rogelio’s. Wala na akong ibang kailangang puntahan.Kaya dumiretso ako rito. Hindi dahil gusto kong makita si Gabo.Hindi.Dahil may ilang notes lang akong kailangang ibigay tungkol sa order. At dahil malapit lang naman.At dahil…Bahala na. Hindi ko na rin alam.Lumabas si Gabo, may hawak na measuring tape at lapis na nakasuksok sa likod ng tenga niya.“Akala ko bukas ka pa.”“Natapos ako nang maaga.”Tumango siya. “May kailangan?”“Inaayos ko lang 'to.”Iniangat ko ang paper bag. “Para sa—”Hindi ko natapos dahil may lumabas na babae mula sa likod ng workshop.“Gabo, s
“Anong ginawa niya rito?”Nagtupi si Gabo ng measuring tape.“Tinulungan niya akong sukatin 'yong mga kahoy.”“Bakit?”“May kailangan si Mang Lando.”“Ah...”Natahimik ako.“Bella.”“Ano?”“Selos ka ba?”Natawa ako nang maikli. “Excuse me?”“Selos.”“Hindi ah! Asa ka naman!”“Sure?”“Very sure.”Tumango siya. “Okay.”“Bakit mo naman naisip na magseselos ako?”“Dahil tinanong mo kung bakit siya nandito.”“Curious lang ako.”“Again?”“Yes.”“Okay.”Napairap ako. “Ang yabang mo.”“Hindi ako nagyayabang.”“Then stop smiling.”Doon siya natawa. “Hindi ako nakangiti.”“Mas lalo kang nakakainis kapag ganyan.”“Ganyan paano?”“Ganyan.”“Hindi ko alam kung ano 'yong ganyan.”“Exactly.”Tumalikod ako pero narinig ko pa rin ang tawa niya.“Bella.”Hindi ako sumagot.“Bella.”“What?”“Si Marissa, anak ni Mang Lando.”“I know.”“May asawa na.”Napahinto ako sabay dahan-dahan akong lumingon.“R-Really?”“Oo.”“Ah.”“May dalawang anak.”“Okay.”“Why?”“Wala.”“Hindi ka na nagseselos?”“Hindi naman t
“Gabo, kulang ng dalawa.”Napatingin si Gabo sa hawak kong listahan bago siya lumingon sa kabilang mesa.“Dalawa?”“Dalawang cutlery holder.”Lumapit siya at kinuha ang papel mula sa kamay ko. Hindi siya agad nagsalita. Tiningnan muna niya ang mga kahon na nakasalansan sa gilid ng workshop, saka isa-isang binilang gamit ang daliri.“Forty-eight.”“Exactly.”“Baka nasa kabilang kahon.”“Binilang ko na.”Tumingin siya sa akin.“Tatlong beses?”“Four.”Napangiti siya nang bahagya. “Masipag.”“Hindi masipag. Ayoko lang na mapahiya tayo sa delivery.”“Hindi naman tayo mapapahiya.”“Kapag kulang, mapapahiya tayo.”“Hindi naman kulang.”“Gabo.”“Bella.”Nagkatinginan kami. Muntik na akong matawa dahil sa sobrang seryoso ng mukha niya habang hawak pa rin niya ang listahan.“Fine. Hanapin natin.”“Alam ko naman.”“Hindi mo mukhang alam.”“Gusto mo bang ako na lang maghanap?”“Hindi. Baka pati sarili mo mawala.”Napairap ako. “Very funny.”Hindi na siya sumagot. Naglakad na lang siya papunta sa
Tatlong araw pa lang mula nang magsimula ang paggawa ng order, pero parang mas mabilis na ang takbo ng mga araw. Pagmulat ko pa lang sa umaga, alam ko nang may gagawin ako. May talaang kailangang ayusin. May mga materyales na kailangang bilangin. May mga natapos na kahon na kailangang tingnan.At may isang taong kailangan kong bantayan dahil kapag pinabayaan, malamang ay makakalimutang kumain.Hindi ko alam kung kailan naging bahagi ng araw ko si Gabo nang ganoon kabilis. Dati, kapag may nakita akong lalaki na palaging nasa likod-bahay, ang una kong maiisip ay kung gaano karaming alikabok ang nililikha niya.Ngayon, kabisado ko na kung saan niya inilalagay ang lapis kapag naghahanap siya ng gamit.Alam ko kung kailan siya pagod dahil mas tahimik siya. Alam ko rin kung kailan siya masaya dahil mas madalas siyang mang-asar. At nakakainis aminin, pero napapansin ko na rin kapag wala siya.Ganoon pala kapag may taong unti-unting nagiging pamilyar. Hindi mo namamalayan na may espasyo na si
“Hindi mo kailangang magdala ng pagkain.”Ibinaba ko ang bayong sa mesa. “Hindi ko naman hinihingi opinion mo tungkol dito, tsk…”Nasa harap ko si Gabo, nakasandal sa haliging kahoy habang pinapanood akong ilabas ang mga laman ng dala ko.Pandesal, jtlog, kaunting prutas, ay dalawang bote ng malamig na tubig ang dala ko. “Para sa lahat,” sabi ko.“Akala ko ba may pagkain tayo?”“Meron.”“E bakit may dala ka pa?”“Dahil alam kong mauubos agad ang pagkain ninyo kapag ikaw ang unang kumuha.”“Hindi ako ganoon.”Mula sa likod namin, sumingit si Junjun. “Kuya, totoo.”“Junjun.”“Wala naman akong sinabi.”“Sinabi mo na.”Napangiti ako. Hindi ko na pinansin ang dalawa at inayos ang pagkain sa mesa.“May trabaho tayo.”“May trabaho tayo?” ulit ni Gabo.“Oo.”“Akala ko ako ang lang ang gumagawa.”“Hindi ba sabi mo kailangan mo ng kasama?”“Hindi ko alam na ikaw na pala ang boss.”“Hindi ako boss.”“E ano?”“Partner.”Napatingin siya sa akin kaya sandali akong napatigil.Hindi ko naman pinag-i







