Ruthless 2

Mabilis kong hinila ang makapal na kumot at ipinangtakip ko sa aking katawan. Ang puso ko ay tila sasabog sa sobrang bilis ng tibok nito habang nanginginig na ang buong sistema ko. Tumingin ako kay Sir Raf na dahan-dahan ding nagmulat ng mga mata dahil sa malakas kong pagtili.

Pero imbis na mataranta siya katulad ng reaksyon ko, prente lang siyang bumangon. Ni hindi inalintana ang katotohanang wala rin siyang saplot sa katawan. Pasimple lang niyang dinampot ang isang bathrobe sa gilid ng kama at isinuot iyon bago hinarap ang natatakot kong mga mata.

"S-Sir... Ano'ng... Bakit niyo nagawa 'to sa akin?!" sumisikip ang dibdib kong tanong, ang luha ko ay nag-uunahan na sa pagpatak. "Bakit niyo ako ginalaw?! Ano'ng ginawa niyo sa akin?!"

Ang huling naaalala ko ay ang sakit ng pagtataksil ni Stefano, ang pagkalunod ko sa alak sa bar, at ang boses ng isang lalaki. Hindi ko naman sukat akalain na siya nga 'yung lalaki kagabi!

"Calm down, Pao. Let's talk like civilized adults," pautos ngunit malamig niyang sagot. Umupo siya sa isang single sofa sa tapat ng kama at pinagdaop ang mga palad niya.

"Civilized?!" Histerikal ko, mahina nang napahikbi. "Pinagsāmantalahan niyo po ako, Sir! Lasing ako! Wala ako sa sarili ko! Kaya paano niyo nagawa 'to sa akin?!"

Tinitigan niya ako ng diretso sa mata. Ang mga matang dati ay tila magiliw kapag ngumingiti sa akin sa opisina ay biglang naging yelo sa sobrang lamig. Walang bakas ng pagsisisi o konsensya sa mukha niya.

"Pinagsāmantalahan? No, Pao. You were begging me to take away your pain last night. But let's not waste time arguing about what happened naturally," aniya sa isang baritonong boses na nagpatayo ng mga balahibo ko. "Let's talk about why you’re here. Dahil hindi ito isang aksidente."

Natigilan ako. "A-Ano'ng ibig ninyong sabihin?"

"Usap-usapan sa kumpanya na gusto kita, hindi ba? To tell you the truth... hindi kita gusto, Pao. I don't have any romantic feelings for you."

Alam ko naman ang tungkol doon!

"Kung ganoon... bakit niyo po ako… ginalaw?!" nanginginig kong sigaw.

Huminga siya nang malalim bago sumandal sa sofa. "Dahil ikaw ang napili ko. Matagal na kitang pinagmamasdan, Pao. Humahanap lang talaga ako ng tiyempo para kausapin ka tungkol dito, but last night, you gave me the perfect opportunity. You seduced me... and even kissed me.”

Seduced him?! And kisses him?!

Naguguluhan ako. 

“Sir, kung ginawa ko nga po ‘yan, alam niyo pong lasing ako kaya sana, hindi niyo na ako hinayaan!”

“But I wanted that opportunity so I took it," simple niyang sagot. "Ang fiancée kong si Cassandra, she's infertile. Baog siya. Wala siyang kakayahan na magkaanak. Pero obligasyon ko sa pamilya ko na magkaroon ng tagapagmana para hindi mapunta sa mga pinsan ko ang pamamahala ng Ashford Group."

Nanlaki ang mga mata ko. Ang fiancée niya ay baog? Pero ano'ng kinalaman ko roon?

"Kailangan ko ng isang babaeng magdadala ng anak ko. Ng anak namin,” pagpapatuloy niya. “At ikaw ang napili ko, Pao. Malinis ang background mo, galing ka sa disenteng pamilya sa probinsya, physically healthy ka, at higit sa lahat... madali kang pasunurin. Madali kang mauto," dire-diretsong wika niya na tila ba ang pagkatao ko ay isang produkto lang na sinuri niya sa merkado.

"S-Surrogate...?" nanginginig kong usal. "Ang ibig ninyong sabihin... ang cell niyo..."

"Yes, you're right. My genetic material. Ang plano ko talaga ay ialok sa 'yo ito sa legal na paraan. Artificial insemination kumbaga. Pero kagabi, habang hinahalikan mo ‘ko sa sofa, napagtanto ko na mas mabilis kung gagawin natin sa natural na paraan. So, I took my chance. And we did it."

Pakiramdam ko ay gumuho ang buong mundo ko sa mga narinig ko. Ang lalaking buong akala ko ay ubod ng bait, ang CEO na akala ko ay may busilak na puso kaya ako tinutulungan at binibigyan ng malaking sahod, ay may ganito palang karumaldumal at kalkuladong plano sa akin. 

Ginamit niya ang kahinaan ko kagabi, ang pagkakataong durog na durog ang puso ko dahil kay Stefano, para lang makuha ang gusto niya.

"Hayop..." mahina ngunit madiin at nanggagalaiti kong asik habang patuloy na umaagos ang mga luha ko. "Hayop kayo, Sir Raf! Akala ko... akala ko ay totoong mabait kayo sa akin! May ganito ka palang pinaplano sa akin! Ginamit niyo ako!” 

"Don't raise your voice at me, Pao. You don't want to see me angry,” kalmado pero nagpatindig ng mga balahibo kong banta niya. 

Tumayo siya sa kinauupuang sofa, lumapit sa gilid ng kama, at may kinuhang envelope mula sa kaniyang mamahaling bag. Isang makapal na brown envelope. Nilapag niya iyon sa bedside table kaya napatingin ako doon.

"Limang milyong piso ‘yan. Cash," saad niya habang nakaturo sa envelope. "Iyan ang paunang bayad ko sa 'yo. At dahil nasarapan ako sa'yo kagabi, may tseke din d'yan. Kapag nanganak ka at ibinigay mo sa amin ni Cassandra ang sanggol, makakatanggap ka pa ng karagdagang sampung milyong piso. Makakabili ka na ng sarili mong bahay, at hindi mo na kailangang magtiis sa palamunin mong boyfriend."

Marahas akong napasinghap. Hindi ako makapaniwala na ganito pala siya! Ang sama niya! Sobrang sama niya!

"Hindi ko kailangan ng pera niyo!" diring-diri kong asik. "Hindi ko ipagpapalit ang dangal ko sa pera niyo! Hinding-hindi ako papayag sa maruming plano niyo!"

"Papayag ka rin, Pao,” aniya na may ngisi na sa labi, tumayo siya sa mismong harap ko. “Wala kang pagpipilian. At sa tingin ko, hindi mo na kailangang mag-isip pa dahil siguradong-sigurado ako... nabuntis na kita kagabi."

Napatigil ako sa pag-iyak sabay napatingin sa kaniya nang may takot. "A-Ano...?"

"I know my body. And it was your fertile window, ayon sa records na nakuha ko mula sa medical check-up mo sa kumpanya noong nakaraang buwan. Sapat na ang nangyari sa'tin kagabi para mabuntis kita. You’re carrying my child right now, or at least, you will be in a few days," tiwalang-tiwala niyang saad. "Wala rin naman nawala sa'yo dahil hindi ka na v*rgin. Kaya tanggapin mo na ang perang ‘yan. Mag-impake ka na at lumipat sa condo unit na inihanda ko para sa 'yo habang hinihintay natin ang kumpirmasyon ng pagbubuntis mo."

"Nababaliw na kayo, Sir... Demonyo ka… wala kang puso!" umiiyak kong sabi habang yakap-yakap pa rin ang kumot.

"I'll leave you for a few hours para makapag-isip at makapag-ayos ka ng sarili mo. Huwag kang gagawa ng eksena dito sa hotel kung ayaw mong mawalan ng trabaho lahat ng mga kakilala mo," huling bilin niya bago malamig na tumalikod at lumabas ng marangyang hotel room.

Nang marinig ko ang pag-click ng pinto, doon na ako tuluyang humagulgol ng iyak. Napasabunot ako sa sarili kong buhok at sigaw lang ako nang sigaw.

Bakit ba nangyari sa akin ito? Kahapon lang ay nadatnan kong nakikipagtālik sa iba si Stefano, tapos ngayon ay magigising ako sa tabi ng boss ko? 'Yung boss ko na akala ko ay mabait, mas masahol pa pala kay Satanas! 

Tumingin ako sa brown envelope na nasa bedside table at inis itong dinampot. Ang laki ng laman nitong pera. Siguro naman ay sapat na ito ay para hindi na ako bumalik sa trabaho. 

"Hindi... hindi ako papayag..." bulong ko sa sarili ko habang mahigpit ang pagkakahawak sa envelope. “Kung mabuntis nga niya ako, hinding hindi ako papayag na magtagumpay siya sa kaniyang plano!”

Aalis ako sa lugar na ito. Tutal, kagabi na nagtapos ang relasyon namin ni Stefano, wala na akong rason para manatili pa rito!

Mabilis kong pinagdadampot ang mga damit kong nakakalat sa sahig, pagkatapos ay sinuot ang mga iyon. Bitbit ang malaking pera, umuwi ako sa bahay para mag-impake. Laking pasalamat ko na wala ang walanghiya kong ex-boyfriend—marahil ay lumabas para mangutang na naman sa tindahan. 

Sa mabilis na kilos ay isinilid ko sa isang malaking maleta ang lahat ng mahahalagang gamit ko, ang mga dokumento ko, at ang mga damit ko. Iniwan ko ang susi ng bahay sa ibabaw ng lamesa kasama ang singsing na ibinigay sa akin ni Stefano noong anibersaryo namin nakaraang taon. Tapos na kami. Tapos na ang buhay ko rito.

Nang buo na ang desisyon ko, nagtungo ako sa pinakamalapit na bus terminal papunta sa lugar kung saan alam kong hindi ako matutunton ng kahit sino, kahit si Sir na malawak ang koneksyon. 

Kung talagang may mabubuo ang nangyari sa amin kagabi, bubuhayin ko ito mag-isa. At kahit mamuti na ang buhok ko, sisiguraduhin kong hinding hindi niya kami mahahanap!