Share

Ruthless 3

Author: ExDealers
last update Petsa ng paglalathala: 2026-07-01 08:22:49

Five years after…

Napakabilis ng takbo ng panahon. Sa loob ng limang taon na iyon, pinatunayan ko sa sarili ko na kaya kong tumayo nang mag-isa nang walang lalaking aasahan. 

Ang perang kinuha ko kay Sir Raf ay nanatiling nakatabi sa isang sikretong account ko para sa kinabukasan ng anak ko. Ayaw ko ‘yun galawin kung hindi naman kailangan, dahil hangga't maaari, gusto kong buhayin ang anak ko mula sa sarili kong pawis at pagod. Iyon ang paraan ko para mapanatili ang natitira kong dangal.

Kasalukuyan kaming narito ngayon sa Cagayan de Oro. Dito ko napiling manirahan dahil malayo ito sa magulong buhay sa Maynila, at sapat na ang liit ng lungsod na ito para magtago. Nagtatrabaho ako bilang isang saleslady sa isang sikat na cosmetics store sa loob ng isang simpleng mall dito. Mahirap, madalas ay sumasakit ang mga binti ko sa buong araw na pagtayo at pag-asikaso sa mga kustomer, ngunit lahat ng pagod ko ay agad na napapawi sa tuwing uuwi ako at makikita ko ang mukha ng aking anak.

Oo. Hindi nga nagkamali ang demonyong iyon dahil tulad ng sinabi niya, nagbunga nga ang nangyari sa amin noong gabing iyon.

Tyler ang ipinangalan ko sa limang taong gulang kong anak. Siya ang buhay ko ngayon. Ayaw ko man aminin pero ang matangos niyang ilong, ang kaniyang singkit ngunit matatalas na mga mata, ay nakuha niya lahat sa demonyong lalaking iyon. Kamukhang-kamukha niya si Raf, sa kasamaang palad. 

"Mommy! Ice cream po mamaya, ah?" masiglang yaya ni Tyler habang hawak-hawak ang kamay ko.

Nandito kami ngayon sa pinagtatrabahuan kong mall, naglalakad patungo sa isang coffee shop dito.

“Oo naman, baby. Sumweldo si Mommy ngayon kaya treat kita. Pero bago 'yun, kakain muna tayo ng paborito mong cake, okay?"

"Yehey! Thank you, Mommy! You're the best!" Tuwang-tuwa namang tugon ng anak ko, nagtatalon pa siya sa gilid ko.

Pagkapasok namin sa coffee shop ay medyo hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa kamay niya. Dahil weekend ngayon, medyo mahaba ang pila kaya kinailangan pa namin pumila patungo sa counter. 

Medyo may kamahalan ang mga pagkain dito pero dahil anibersaryo ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko at may pa-bonus ang manager namin, naisipan kong ibili siya ng paborito niyang chocolate fudge cake. Gusto kong maranasan naman ng anak ko ang mga masasarap na bagay kahit papaano.

Nang malapit na kami sa counter ay kinuha ko na ang wallet ko mula sa aking lumang bag para magbilang ng sapat na pera.

At habang abala ako sa pagbibilang ng mga barya at papel, naramdaman ko ang sunod-sunod na paghila ni Tyler sa laylayan ng suot kong t-shirt.

"Mommy... Mommy, look..." tila taranta niyang tawag sa akin, kinukuyog at hinahila na ang braso ko.

"Sandali lang, Tyler, baby. Nagbibilang pa si Mommy ng pera para sa cake mo, baka magkamali ako," pasimple at mahina kong saway sa kaniya nang hindi siya nililingon. Nakatutok pa rin ang pansin ko sa counter dahil kami na ang susunod na o-order.

"But Mommy! Look at him! Look at that man!" giit pa rin ng anak ko. Mas lalo nitong hinigpitan ang paghila sa braso ko. 

"Tyler, huwag kang malikot. Bad ang hindi nakikinig kay Mommy," sandali ko siyang nilingon pero binalik ko rin agad sa harap ko ang atensyon ko. 

"Miss, isang slice nga ng chocolate fudge cake para sa kaniya, tapos isang iced Americano,” sabi ko sa cashier sabay abot ng pambayad ko. 

Habang nagpoproseso ang kahera ng resibo ko, biglang gumaan ang braso ko. Ang kaninang kamay ni Tyler na hila nang hila sa braso ko ay nawala at natigil. 

"Tyler?” mabilis kong lingon sa kinaroroonan niya kaso wala na siya doon. 

Sumikbo ang matinding kaba sa dibdib ko. Luminga-linga ako sa paligid at ganoon na lang ang pansamantalang pagtigil ng hininga ko nang matanaw ko si Tyler na palabas na ngayon sa de-salaming pintuan ng shop.  

"Tyler! Huwag kang tumakbo!" sigaw ko na dahil bigla siyang tumakbo. 

Maraming sasakyan ang bubungad sa'yo kapag lalabas ka sa coffee shop na ito dahil diretso na ito sa parking lot ng mall. Kaya naman sa takot ko na baka mapaano si Tyler, umalis agad ako sa pwesto ko at mabilis siyang hinabol. 

Kaso agad din akong napatigil nang sa paglabas ko ay nakita ko siyang patakbo na siya sa nakaparadang sasakyan. At ang sasakyang iyon ay may nakatayo doon na matangkad na lalaki, nakahawak sa pintuan na tila bubuksan pa lang ito. 

“Tyler—" 

Hindi ko na naituloy ang akmang paglapit ko sana sa anak ko dahil bahagyang sumilip sa gawi ko ang gilid ng mukha ng lalaki. 

Oh my god! Anong ginagawa dito ng isang Rafael?!

Si Kael Rafael Ashford. Si Sir Raf. Nandito siya at kaharap na ngayon ang anak ko!

"Hey, are you my Papa?" dinig kong tanong ni Tyler habang nakatingala kay Raf, ang maliliit niyang kamay ay nakakapit na ngayon sa tela ng pantalon nito. 

Mula dito sa kinatatayuan ko, nakita ko ang bahagyang pagkunot ng noo ni Rafael bago siya nag-squat para pantayan ang liit ni Tyler. 

"Papa?” tanong nito kay Tyler. “Did you just call me papa, kid?” 

Hindi. Hindi pwedeng mangyari ito. 

Bago pa man makasagot si Tyler o bago pa man mapalingon si Raf sa direksyon ko ay kumaripas na ako ng takbo palapit sa kanila. Sa mabilis na galaw ay agad kong dinaluhan si Tyler saka siya kinarga na hindi nililinon si Rafael. 

"Mommy!" gulat na usal ni Tyler matapos ko siyang mailayo sa gawi ni Rafael.

Ramdam ko ang pagkakagulat ni Rafael sa naging presensya ko kahit hindi ko siya nilingon. 

"Hey, wait—" narinig kong tawag ni Raf mula sa likuran ko. "I think I know you…”

Patay na!

Gamit ang pinakamabilis ko nang takbo, tinakbo ko ang daan patungo sa labas ng mall saka ako pumara na ng taxi. 

"Mommy, why did we run? That man looks like Papa—" 

"Tumigil ka!” wala sa sarili kong sigaw sa anak ko, habol-habol na ang sariling hiningang nakasandal sa upuan ng taxi. “Ilang beses ko nang sinabi sa'yo, don't talk to strangers!" 

"But, Mommy… that man is my Papa—”

"He's not, okay?! Your Papa is dead! Patay na siya, Tyler, kaya please lang! Huwag kung sinu-sino na lang kinakausap mo!" 

Diyos ko. Sana hindi ako nakilala ng demonyong iyon! Sana hindi!

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (1)
goodnovel comment avatar
Jhoyen Domingo
EXCITING story!!
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   EPILOGUE

    “Gabo, kung hindi mo pa rin sasabihin sa akin, ako na ang magsasabi.”Napatingin siya sa akin mula sa kabilang bahagi ng mesa.“Ano?”“Alam mo.”“Hindi, ano nga ‘yun?”“Gabo.”“Bella.”Napairap ako.Ilang buwan na rin ang lumipas mula nang magsimula siyang manligaw sa akin. At kung tutuusin, hindi naman ganoon karami ang nagbago.Hindi pa rin kami nakatira sa isang malaking bahay. Hindi pa rin biglang yumaman si Gabo. Hindi rin ako naging babaeng biglang kontento sa simpleng buhay dahil lang may taong mahal ako.Gusto ko pa rin ng pera. Gusto ko pa rin ng negosyo. Gusto ko pa rin ng magandang buhay.Pero may mga bagay na hindi ko na kailangang ipaglaban nang mag-isa.Lumago ang maliit na woodworking shop ni Gabo.Hindi pa iyon malaking pagawaan, pero mas maayos na kaysa dati. Nakabili na siya ng ilang gamit na matagal niyang pinag-iipunan, mayroon na silang mas regular na orders, at hindi na siya kailangang tumanggap ng lahat ng trabaho para lang mapatunayan na kaya niya.Si Nico ay n

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   76

    “Gabo!”Napalingon siya mula sa loob ng workshop. “Ano?”“May naghahanap sa'yo.”Nasa may pintuan ako, hawak ang maliit na paper bag na dala ko mula sa bayan. Hindi ako dapat nandito nang ganitong oras. At least, iyon ang sinabi ko sa sarili ko habang naglalakad papunta rito.May meeting sana ako kinabukasan tungkol sa bagong sourcing assignment na ibinigay ni Dario, pero natapos nang mas maaga ang ginagawa ko sa Mang Rogelio’s. Wala na akong ibang kailangang puntahan.Kaya dumiretso ako rito. Hindi dahil gusto kong makita si Gabo.Hindi.Dahil may ilang notes lang akong kailangang ibigay tungkol sa order. At dahil malapit lang naman.At dahil…Bahala na. Hindi ko na rin alam.Lumabas si Gabo, may hawak na measuring tape at lapis na nakasuksok sa likod ng tenga niya.“Akala ko bukas ka pa.”“Natapos ako nang maaga.”Tumango siya. “May kailangan?”“Inaayos ko lang 'to.”Iniangat ko ang paper bag. “Para sa—”Hindi ko natapos dahil may lumabas na babae mula sa likod ng workshop.“Gabo, s

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   75

    “Anong ginawa niya rito?”Nagtupi si Gabo ng measuring tape.“Tinulungan niya akong sukatin 'yong mga kahoy.”“Bakit?”“May kailangan si Mang Lando.”“Ah...”Natahimik ako.“Bella.”“Ano?”“Selos ka ba?”Natawa ako nang maikli. “Excuse me?”“Selos.”“Hindi ah! Asa ka naman!”“Sure?”“Very sure.”Tumango siya. “Okay.”“Bakit mo naman naisip na magseselos ako?”“Dahil tinanong mo kung bakit siya nandito.”“Curious lang ako.”“Again?”“Yes.”“Okay.”Napairap ako. “Ang yabang mo.”“Hindi ako nagyayabang.”“Then stop smiling.”Doon siya natawa. “Hindi ako nakangiti.”“Mas lalo kang nakakainis kapag ganyan.”“Ganyan paano?”“Ganyan.”“Hindi ko alam kung ano 'yong ganyan.”“Exactly.”Tumalikod ako pero narinig ko pa rin ang tawa niya.“Bella.”Hindi ako sumagot.“Bella.”“What?”“Si Marissa, anak ni Mang Lando.”“I know.”“May asawa na.”Napahinto ako sabay dahan-dahan akong lumingon.“R-Really?”“Oo.”“Ah.”“May dalawang anak.”“Okay.”“Why?”“Wala.”“Hindi ka na nagseselos?”“Hindi naman t

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   74

    “Gabo, kulang ng dalawa.”Napatingin si Gabo sa hawak kong listahan bago siya lumingon sa kabilang mesa.“Dalawa?”“Dalawang cutlery holder.”Lumapit siya at kinuha ang papel mula sa kamay ko. Hindi siya agad nagsalita. Tiningnan muna niya ang mga kahon na nakasalansan sa gilid ng workshop, saka isa-isang binilang gamit ang daliri.“Forty-eight.”“Exactly.”“Baka nasa kabilang kahon.”“Binilang ko na.”Tumingin siya sa akin.“Tatlong beses?”“Four.”Napangiti siya nang bahagya. “Masipag.”“Hindi masipag. Ayoko lang na mapahiya tayo sa delivery.”“Hindi naman tayo mapapahiya.”“Kapag kulang, mapapahiya tayo.”“Hindi naman kulang.”“Gabo.”“Bella.”Nagkatinginan kami. Muntik na akong matawa dahil sa sobrang seryoso ng mukha niya habang hawak pa rin niya ang listahan.“Fine. Hanapin natin.”“Alam ko naman.”“Hindi mo mukhang alam.”“Gusto mo bang ako na lang maghanap?”“Hindi. Baka pati sarili mo mawala.”Napairap ako. “Very funny.”Hindi na siya sumagot. Naglakad na lang siya papunta sa

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   73

    Tatlong araw pa lang mula nang magsimula ang paggawa ng order, pero parang mas mabilis na ang takbo ng mga araw. Pagmulat ko pa lang sa umaga, alam ko nang may gagawin ako. May talaang kailangang ayusin. May mga materyales na kailangang bilangin. May mga natapos na kahon na kailangang tingnan.At may isang taong kailangan kong bantayan dahil kapag pinabayaan, malamang ay makakalimutang kumain.Hindi ko alam kung kailan naging bahagi ng araw ko si Gabo nang ganoon kabilis. Dati, kapag may nakita akong lalaki na palaging nasa likod-bahay, ang una kong maiisip ay kung gaano karaming alikabok ang nililikha niya.Ngayon, kabisado ko na kung saan niya inilalagay ang lapis kapag naghahanap siya ng gamit.Alam ko kung kailan siya pagod dahil mas tahimik siya. Alam ko rin kung kailan siya masaya dahil mas madalas siyang mang-asar. At nakakainis aminin, pero napapansin ko na rin kapag wala siya.Ganoon pala kapag may taong unti-unting nagiging pamilyar. Hindi mo namamalayan na may espasyo na si

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   72

    “Hindi mo kailangang magdala ng pagkain.”Ibinaba ko ang bayong sa mesa. “Hindi ko naman hinihingi opinion mo tungkol dito, tsk…”Nasa harap ko si Gabo, nakasandal sa haliging kahoy habang pinapanood akong ilabas ang mga laman ng dala ko.Pandesal, jtlog, kaunting prutas, ay dalawang bote ng malamig na tubig ang dala ko. “Para sa lahat,” sabi ko.“Akala ko ba may pagkain tayo?”“Meron.”“E bakit may dala ka pa?”“Dahil alam kong mauubos agad ang pagkain ninyo kapag ikaw ang unang kumuha.”“Hindi ako ganoon.”Mula sa likod namin, sumingit si Junjun. “Kuya, totoo.”“Junjun.”“Wala naman akong sinabi.”“Sinabi mo na.”Napangiti ako. Hindi ko na pinansin ang dalawa at inayos ang pagkain sa mesa.“May trabaho tayo.”“May trabaho tayo?” ulit ni Gabo.“Oo.”“Akala ko ako ang lang ang gumagawa.”“Hindi ba sabi mo kailangan mo ng kasama?”“Hindi ko alam na ikaw na pala ang boss.”“Hindi ako boss.”“E ano?”“Partner.”Napatingin siya sa akin kaya sandali akong napatigil.Hindi ko naman pinag-i

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status