CHAPTER 1

SABRINA POV

Kasalanan ko bang minahal ko ang lalaking ito nang walang kondisyon? Limang taon na ang nakalipas mula nang pakasalan ko si Caleb Salvador. Para sa buong pamilya niya, isa lang akong babaeng walang maipagmamalaking apelyido, walang magandang kinabukasan, at walang ibang alam kundi ang sumunod sa gusto nila.

Nasa kusina ako ngayon, abala sa pagluluto ng paboritong braised beef shank ng biyenan kong si Donya Consolacion. Alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako para mamalengke, maglinis ng buong mansyon, at maghanda ng almusal para sa pamilya Salvador. Pero kahit anong gawin ko, wala man lang akong naririnig na papuri o kahit simpleng pasasalamat mula sa kanila.

"Sabrina! Bakit ang tagal ng kape ko? Gusto mo bang magkasakit ako dahil sa kabagalan mo?" sigaw ni Donya Consolacion mula sa dining room habang malakas na inilapag ang tasa sa marmol na lamesa.

Agad kong pinatay ang kalan, inayos ang apron ko, at dinala ang kape sa hapag-kainan. Nandoon na ang dalawa kong hipag na sina Maricar at Tessa. Pareho silang nakatingin sa akin na para bang isa akong ordinaryong katulong sa sarili kong bahay.

"Aba, Sabrina, tingnan mo nga ang buhok mo. Gulo-gulo na naman! Kaya siguro hindi ka maisama ni Kuya Caleb sa mga event ng mga kilalang arkitekto, eh," sabi ni Maricar habang umiiling at hinihiwa ang toasted bread. "Kung hindi ka kinaawaan ni Kuya Caleb noong nalugi ang pamilya mo, baka hanggang ngayon namamalimos ka pa rin sa kalsada."

Hindi ako sumagot. Nakayuko lang ako habang inilalagay ang tasa sa harap ng biyenan ko. Sa totoo lang, gusto kong matawa sa mga sinasabi nila. Kung alam lang nila ang totoo. Kung alam lang ng mga taong ito na ang kumpanyang pinagtatrabahuhan ni Caleb, ang Salvador & Associates, ay sa akin nakapangalan. Ako ang nagbayad sa milyun-milyong utang ng pamilya nila limang taon na ang nakalipas gamit ang isang dummy corporation, nang hindi man lang nalalaman ni Caleb. Nagpanggap akong mahirap dahil gusto kong malaman kung mamahalin ba talaga ako ng asawa ko dahil sa kung sino ako, o kung mahalaga lang sa kanya ang estado ng pamilya namin noon.

Pero limang taon na ang lumipas, at malinaw na sa akin ang sagot. Si Caleb, ang lalaking minahal at pinaglingkuran ko nang buong puso, ay unti-unti nang nagbabago. Madalas siyang umuwi nang madaling-araw, may amoy ng mamahaling pabango ng babae ang damit niya, at malamig na ang pakikitungo niya sa akin sa tuwing sinusubukan kong kausapin siya.

Maya-maya, bumaba si Caleb mula sa ikalawang palapag. Suot niya ang mamahaling navy blue suit niya. Malinis tingnan, gwapo, at isa sa mga pinakasikat na arkitekto sa buong siyudad. Kahit ilang beses niya akong nasaktan, hindi ko pa rin maiwasang makaramdam ng kirot sa dibdib sa tuwing nakikita ko siyang unti-unting lumalayo sa akin.

"Caleb, anak, dito ka na umupo. Huwag mo nang pansinin si Sabrina. Alam mo naman kung gaano kabagal kumilos ang babaeng 'yan," sabi ni Donya Consolacion habang hinihila ang upuan para sa anak niya.

Umupo si Caleb sa tabi ko habang tahimik kong tinimplahan ng kape ang tasa niya. Maingat ko itong iniabot sa kanya.

"Caleb, maaga akong uuwi mamaya dahil ipapa-finalize ko na ang blueprint para sa hotel project sa BGC. Kapag nakuha natin ang kontratang ito, magiging top architectural firm na tayo sa buong bansa," seryoso niyang sabi habang umiinom ng kape. Ni hindi man lang siya tumingin sa akin habang nagsasalita.

"Good luck, Hon. Alam kong kaya mo 'yan," mahina kong sagot, pilit na pinapanatili ang imahe ng isang asawang kuntento na sa simpleng buhay.

"Sana lang, Sabrina, huwag mong masyadong iasa sa akin ang lahat," malamig niyang sabi habang inaayos ang cufflinks niya. "Magiging busy ako sa mga susunod na buwan. Marami akong kailangang asikasuhin at mga taong kailangang makasama para sa project na 'to. Hindi kita isasama sa celebration mamayang gabi dahil pang-mayayaman lang ang mga pupunta roon. Ayokong mapahiya sa mga kasama ko."

Parang may kung anong tumusok sa dibdib ko sa mga salitang iyon. Pang-mayaman lang. Para sa kanya, hindi ako nababagay sa mundong ginagalawan niya. Ang hindi niya alam, kung gugustuhin ko, kaya kong bilhin ang buong building kung saan gaganapin ang party na iyon sa pamamagitan lang ng isang pirma sa tseke.

Tumango na lang ako at ibinaba ang tingin sa plato ko. "Sige, Caleb. Naiintindihan ko."

Pinanood ko siyang lumabas ng mansyon kasama ang driver nila. Habang papalayo siya, pakiramdam ko, tuluyan nang naputol ang huling hibla ng pasensya ko. Limang taon akong nagpanggap. Limang taon kong tiniis ang pangmamaliit at pang-iinsulto ng pamilya niya. Pero sapat na.

Panahon nang matapos ang palabas na ito.

Bago matapos ang araw na ito, malalaman ni Caleb kung sino talaga ang babaeng buong akala niya ay kaya niyang apihin habang-buhay.