CHAPTER 3

SABRINA POV

Pagkauwi ko mula sa hotel, dumiretso ako sa kwarto namin. Tahimik na ang buong mansyon dahil tulog na ang mga kasambahay. Malamang, nagdiriwang pa ang pamilya Salvador kasama ang mga bisita nila matapos ang tagumpay ng gabing iyon.

Inilapag ko ang maliit kong shoulder bag sa vanity table bago binuksan ang drawer. Kinuha ko ang maliit na itim na kahon na limang taon ko nang itinatago. Nandoon ang mga dokumentong nagpapatunay kung sino talaga ang may-ari ng Vanguard Group at ng Salvador & Associates—at ang pangalan ko ang nakalagay sa mga papeles na iyon. Iniligtas ko ang kumpanya nila mula sa pagkalugi gamit ang isang blind trust fund. Pinayagan ko ring maging lead architect si Caleb dahil gusto kong makita kung paano siya magtrabaho kapag binigyan ng kapangyarihan at pagkakataong patunayan ang sarili niya.

Maya-maya, bumukas ang p***o ng kwarto. Pumasok si Caleb na nakabukas na ang unang butones ng polo niya at medyo magulo ang buhok. Halatang pagod siya mula sa inuman, pero matalim pa rin ang tingin niya habang nakatingin sa akin. May hawak siyang makapal na brown envelope.

"Tapusin na natin 'to, Sabrina," bungad niya. Walang emosyon ang boses niya habang inihagis ang envelope sa kama. "Ayoko nang patagalin pa. Pirmahan mo na 'to habang may natitira ka pang dignidad."

Kinuha ko ang envelope at binuksan iyon. Divorce papers. Nandoon na ang mga pirma ng mga magulang niya, pati ang notarized waiver na nagsasabing kusang-loob akong aalis at wala akong kukuning kahit isang sentimo mula sa mga ari-arian ni Caleb. Walang danyos, walang sustento. Ang damit ko lang na suot ko ang maaari kong dalhin.

Tiningnan ko si Caleb. Ito ang lalaking pinagsilbihan ko sa loob ng limang taon. Ako ang nagtitimpla ng kape niya tuwing umaga at nag-aalaga sa kanya kahit sa mga panahong wala siyang ganang makipag-usap dahil sa mga problema niya sa trabaho. Pero ngayon, heto siya, pinapaalis ako na para bang wala akong naging halaga sa buhay niya. At lahat ng ito dahil sa kagustuhan ng pamilya niya at sa impluwensya ni Alexa.

"Caleb, sigurado ka na ba talaga sa desisyon mo?" tanong ko. Sinadya kong hinaan ang boses ko para magmukha akong nanghihina, kahit ang totoo, pinipigilan ko na lang ang sarili kong matawa sa katangahan ng lalaking nasa harapan ko.

"Huwag ka nang magdrama, Sabrina," sagot ni Caleb habang umiwas ng tingin at napabuntong-hininga. "Alam naman nating dalawa na hindi talaga tayo bagay sa isa't isa. Mahirap ka, samantalang ang pamilya ko at ang mga taong tulad ni Alexa ay nasa ibang level ng buhay. Kung hindi dahil sa awa ko sa sitwasyon ng pamilya mo noon, hindi sana tayo umabot sa ganito. Kaya please, pirmahan mo na 'yan at umalis ka na bago pa dumating bukas ang mga magulang ko."

Awa. Iyon na naman ang salitang ginamit niya. Hanggang ngayon, akala niya siya ang nagligtas sa akin noon. Ang hindi niya alam, ako ang pumirma sa tseke para hindi makulong ang tatay niya dahil sa kasong e****a limang taon na ang nakalipas.

Kinuha ko ang itim na fountain pen sa ibabaw ng mesa. Dahan-dahan kong binuklat ang huling pahina ng divorce papers kung saan nakalaan ang espasyo para sa pirma ko. Hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis at madiin akong pumirma, tuluyan nang tinatapos ang kasal namin sa papel.

Pagkapirma ko, inihagis ko ang mga dokumento sa mukha niya. Bahagyang napaatras si Caleb dahil sa gulat sa ginawa ko.

"Ayan, pumirma na ako," sabi ko habang dahan-dahang tumatayo mula sa silya. Hinubad ko ang pilak na singsing sa daliri ko. Ang singsing na ibinigay niya sa akin noon, na akala ko ay simbolo ng pagmamahalan namin, pero sa huli ay naging paalala lang ng limang taon kong pagtitiis. Inilapag ko iyon sa gitna ng mesa. "Masaya ka na? Malaya ka na ngayon. Puwede ka nang sumama sa mga taong sa tingin mo ay ka-level mo."

"Mabuti naman kung gano'n," malamig niyang sagot habang pinupulot ang mga papel para tingnan kung talagang pumirma ako. "Iimpake ko na ang mga gamit mo bukas ng umaga—"

"Hindi mo na kailangang mag-abala," putol ko sa sasabihin niya.

Kinuha ko ang bag ko at binuksan ang bulsa nito. Inilabas ko ang isang maliit na susi na may kasamang gintong badge. Iyon ang totoong master key at executive access card ng pangunahing gusali ng Salvador & Associates. Kasama rin nito ang mga dokumentong magpapatunay sa tunay na pagmamay-ari at estado ng kumpanya. Inilapag ko ang mga iyon sa mesa, katabi ng singsing na kakahubad ko lang.

Diretso kong tinitigan si Caleb. Wala na ang dating mahinang tingin sa mga mata ko. Ang natira na lang ay isang malamig at matalim na titig na tila nagpahinto sa kanya sa paggalaw.

"Limang taon kong ibinigay sa pagiging asawa mo, Caleb," sabi ko habang naglalakad papunta sa p***o. "Ibinigay ko sa'yo ang lahat ng pasensya at pag-unawang kaya kong ibigay. Pero sinayang mo ang nag-iisang taong tumulong at nagtanggol sa pangalan mo noong wala kayong-wala."

Napakunot ang noo ni Caleb. May kung anong nagbago sa tono ng boses ko na tila nakapagtaka sa kanya, pero huli na ang lahat para magtanong pa siya.

Huminto ako sa may p***o at lumingon sa kanya sa huling pagkakataon.

"Simula bukas, ikaw naman ang maghahanap ng amo," malamig kong sabi bago ko tuluyang isinara ang p***o sa mukha niya.