CHAPTER 2

SABRINA POV

Alas-siyete ng gabi nang dumating ang driver para sunduin ako papunta sa grand hotel kung saan gaganapin ang celebration para sa proyektong napanalunan ni Caleb. Kahit sinabi niyang huwag na akong sumama dahil baka mapahiya lang siya sa akin, nag-iwan pa rin siya ng formal invitation sa bedside table. Hindi dahil gusto niya akong nandoon, kundi dahil ipinilit ng nanay niya na dapat nakikita ang isang mabuting asawa sa tabi ng kanyang mister sa mga ganitong event. Para lang akong tropeong puwede nilang ipakita sa publiko kapag kailangan nila, pero balewalain kapag wala na akong silbi sa kanila.

Pagpasok ko sa grand ballroom, agad akong sinalubong ng malakas na tugtog, tawanan ng mga makapangyarihang tao, at liwanag mula sa mamahaling chandelier sa kisame. Suot ko ang simpleng beige dress na nabili ko noon sa pinakamurang ukay-ukay, habang ang mga bisita naman ay nakasuot ng mga damit mula sa sikat na international designers. Agad kong nakita si Caleb sa di kalayuan. Abala siyang kausap ang mga may-ari ng real estate firms habang may hawak na baso ng champagne.

Pero hindi si Caleb ang mas nakakuha ng atensyon ko, kundi ang babaeng nasa tabi niya.

Si Alexa Tauzon. Ang nag-iisang anak ng bilyonaryong business partner ni Caleb na si Don Fernando Tauzon. Suot niya ang isang matingkad na pulang backless gown na lalong nagpakita sa ganda ng balat niya. Maganda si Alexa, madalas lumabas sa mga society pages, at kilala sa pagiging palaban. Nakakapit siya sa braso ni Caleb na para bang siya ang may karapatang tumayo sa tabi nito sa harap ng lahat.

"Oh, nandito na pala ang kasambahay ni Caleb," narinig kong bulong ni Maricar, ang hipag ko, habang papalapit siya kasama ang isa pa naming kamag-anak. "Sabrina, bakit naman ganyan ang suot mo? Para kang pulubi sa tabi ng kalsada. Buti na lang nandiyan si Alexa para hindi mapahiya ang kapatid ko sa mga ganitong event."

Hindi ko siya pinansin. Nakatutok lang ang mga mata ko kay Caleb, na ngayon ay papalapit na sa amin kasama si Alexa.

"Sabrina," tawag ni Caleb. Halata ang inis sa boses niya nang makalapit siya sa akin. "Sinabi ko na sa'yong huwag ka nang pumunta kung wala ka namang matinong maisusuot. Pinagtitinginan ka tuloy ng mga tao rito."

"Caleb, asawa mo pa rin naman ako," mahina kong sagot. Sinadya kong hinaan ang boses ko para magmukha akong kawawa sa paningin ng mga taong nakikinig. "Gusto ko lang namang makita kang magtagumpay."

"Magtagumpay?" singit ni Alexa habang nakataas ang isang kilay at nakangisi sa akin. Inayos niya ang hawak niyang wine glass bago muling tumingin kay Caleb. "Caleb, honey, hindi ba sinabi ko na sa'yong mag-focus ka na lang sa mga taong talagang makakatulong sa career mo? Hindi 'yung inuubos mo ang oras mo sa mga taong pabigat lang sa buhay mo."

Napalingon sa amin ang ilang bisita dahil sa lakas ng boses ni Alexa. Pero sa halip na sawayin siya ni Caleb, umiwas lang ng tingin ang asawa ko. Para bang wala siyang nakikitang mali sa sinabi ng babaeng iyon.

"Sabrina, mag-usap tayo sa stage," malamig na sabi ni Caleb. Hinawakan niya ako sa braso at hinila papunta sa mini-stage sa gitna ng ballroom kung saan nakatutok ang spotlight. Hindi man lang siya nag-abalang magtanong kung gusto ko bang sumama.

Nagbulungan ang mga tao sa paligid namin. Marahil, iniisip nilang may sasabihin si Caleb para pasalamatan ako sa harap ng lahat, gaya ng ginagawa ng ibang lalaki para sa kanilang mga asawa. Pero nagkakamali sila. Pag-akyat namin sa stage, kinuha ni Caleb ang mikropono mula sa host. Samantala, nakangiting nakatingin sa akin si Alexa mula sa ibaba, na para bang nanonood lang siya ng paborito niyang palabas.

"Gusto ko munang magpasalamat sa lahat ng nandito ngayong gabi," panimula ni Caleb sa mikropono. "Lalo na kay Alexa, na tumulong sa akin para makuha ang kontratang ito nang walang kahirap-hirap."

Pagkatapos, humarap siya sa akin. Ang mga mata niyang dati ay puno ng pagmamahal at pangako sa tuwing tinitingnan ako ay para bang naging malamig na bato.

"Pero bago tayo mag-celebrate, may kailangan muna akong linawin tungkol sa kumpanya ko," dagdag niya. "Isang linggo nang nawawala ang original blueprint at financial statements ng pinakamalalaking investor namin. At ngayong gabi, nalaman na namin kung sino ang may gawa nito."

Napakurap ako at mabilis na tumingin sa direksyon ng pamilya Salvador. Nasa VIP table ang mga biyenan ko, seryosong nakatingin sa akin. Si Donya Consolacion naman ay umiiling na para bang hindi niya kayang itago ang pagkadiri niya sa akin.

"Caleb, ano bang sinasabi mo?" tanong ko. Sinadya kong gawing nanginginig ang boses ko, na para bang hindi ko alam kung ano ang nangyayari.

"Huwag mo nang subukang magdahilan, Sabrina!" sigaw ni Caleb.

May kinuha siyang brown envelope mula sa isa sa mga tauhan niya. Binuksan niya iyon at ipinakita sa mga tao ang mga dokumentong nasa loob.

"Ibinenta mo ang mga blueprint sa kalabang kumpanya kapalit ng malaking halaga ng pera! May ebidensya kami. Nakita ka sa CCTV ng opisina kagabi habang kinukuha mo ang mga dokumento mula sa private vault ko."

"Hindi totoo 'yan!" sagot ko. Sapat ang lakas ng boses ko para marinig ng lahat, pero sinadya ko pa rin itong gawing mahina sa dulo para isipin nilang natataranta lang ako.

"May kopya kami ng bank transfer papunta sa account mo, Sabrina!" singit ni Alexa. Umakyat pa siya sa stage para mas lalo akong mapahiya. Itinaas niya ang cellphone niya at ipinakita sa mga tao ang halagang nakalagay sa screen. "Nakakahiya ka! Pinakain ka na nga ng mga Salvador at pinatira sa bahay nila, tapos ganito pa ang isusukli mo? Buti na lang at nahuli ka namin bago ka pa nakagawa ng mas malaking gulo."

"Tama na 'yan!" sigaw ni Donya Consolacion mula sa ibaba habang tumatayo. "Palayasin n'yo ang magnanakaw na 'yan sa mansyon namin! Wala kang karapatan sa kahit isang kusing ng ari-arian ng pamilya ko, Sabrina! Niloko mo ang anak ko!"

Nagkagulo ang mga tao sa loob ng ballroom. May ilang tumatawa, habang ang iba naman ay nagbubulungan at kung anu-ano na ang sinasabi tungkol sa akin. May mga nakatingin sa akin na para bang isa akong maruming bagay na hindi dapat nakahalo sa kanila.

Tinitigan ko si Caleb. Tahimik lang siyang nakatayo habang pinapanood akong ipahiya at durugin ng sarili niyang pamilya at ni Alexa. Wala siyang ginawang kahit ano para ipagtanggol ako. Ni katiting na pag-aalinlangan ay wala sa mukha niya. Ang gusto lang niya ay mawala na ako sa buhay niya para makapagsimula siya ulit kasama ang mga taong sa tingin niya ay mas bagay sa estado niya sa lipunan.

"Kaya ngayon din, Sabrina," malamig na sabi ni Caleb habang itinuturo ang pintuan palabas ng hotel. "Tapos na tayo. Kunin mo ang mga gamit mo sa mansyon ngayong gabi. At huwag ka nang magpapakita sa akin kailanman."