LOGIN3rd Person’s Point of View*Masayang nagpa-party ang lahat dahil kaarawan ngayon ni Joseph, at halos magningning ang buong mansion nila sa dami ng bisita at dekorasyong nakapalibot sa paligid.Ang theme ng party ngayong gabi ay swimsuit party, at dahil doon ay mas naging buhay ang buong lugar. Kumikinang ang tubig sa napakalawak nilang swimming pool dahil sa repleksyon ng mga ilaw na nakasabit sa paligid. Ang mga ilaw na iyon ay tila maliliit na bituin na bumaba mula sa langit para pagandahin ang gabing iyon.Nagsasayawan, nagsasayahan, at nag-iinuman ang ibang mga kaklase nila. Ang musika ay malakas ngunit masayang pakinggan, sapat para ipadama sa lahat ang excitement ng gabi.Walang patayan na mangyayari dahil wala naman sila sa school at tanging saya at tawanan lang ang nangingibabaw sa mansion na iyon.“Let’s party!”Mas lalong lumakas ang sigawan ng lahat.Ang iba ay nagtatalunan sa swimming pool habang ang ilan naman ay sumasayaw sa gilid nito. May mga nagtatawanan habang nagsas
3rd Person’s Point of ViewNagmamadaling naglakad si Nando sa mahabang hallway ng academy habang bahagyang umaalingawngaw ang matitigas niyang yabag sa makintab na sahig. Mabigat ang bawat hakbang niya, mabilis ngunit kontrolado, parang may hinahabol na oras na ayaw niyang lampasan. Hindi niya ugaling magmadali para sa kahit sino, pero ngayon ay ibang usapan iyon.Alam niyang nakarating na ang asawa niya sa school.Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang makatanggap siya ng mensahe mula kay Snow na nagsasabing naihatid na nito si Dorryn sa academy. Mula pa noon ay hindi na mapakali si Nando.Kanina pa siya nasa school dahil sa biglaang pagpapatawag ng dean. Kahit siya ay nainis nang bahagya dahil nasayang ang oras niya, pero pinili niya na lang pumunta. Hindi naman siya pwedeng basta tumanggi lalo na at marami pa ring mata ang nakatingin sa bawat kilos niya.Hindi pa rin maintindihan ng dean kung bakit pinili niyang pumasok sa academy bilang guro.Hindi rin alam ng mga faculty kung
Dorryn’s Point of ViewNakangiti akong nakatingin sa kanya at magsasalita pa sana ako nang biglang tumunog ang bell sa buong campus. Umalingawngaw ang tunog nito sa paligid na para bang nagpapaalala sa lahat ng estudyante na tapos na ang ilang sandali ng pahinga at kailangan nang bumalik sa kani-kanilang classrooms.Napakurap ako at napatingin sa building.“Mukhang kailangan ko nang mauna.”“Ah, Dorryn. Muntik ko na palang nakalimutan. Here.”Inilahad niya sa akin ang isang sulat kaya napakunot naman ang noo ko habang nakatingin doon. Maayos iyong nakatiklop at mukhang espesyal pa ang papel na ginamit.“Ano ’yan?”“Ah, imbitasyon ’yan para mamaya. Kaarawan ko kasi at may salo-salo na magaganap mamaya sa mansion namin. Gusto ko sanang makita ka na nandoon ka.”Napatingin ako sa kanya.May kung anong kislap sa mga mata niya. Para bang naghihintay siya ng sagot ko at ayaw niyang marinig ang salitang hindi. Ramdam ko rin ang kakaibang intensyon sa likod ng simpleng paanyaya niyang iyon.A
Dorryn’s Point of ViewKinabukasan…Maaga akong hinatid ni Snow sa harapan ng gate ng school. Huminto ang sasakyan sa pamilyar na lugar at agad akong bumaba habang marahang isinara ang pinto. Bahagyang humaplos sa balat ko ang malamig na simoy ng hangin ng umaga. The sun had only just begun to rise higher in the sky, bathing the entire campus in a soft golden glow that made everything look deceptively peaceful.Another day na naman bilang ordinary new student.Isa na namang araw ng pagtatago.Isa na namang araw ng pagpapanggap.Pumasok ako sa gate nang kalmado ang mga hakbang, pero agad kong napansin na may kakaiba ngayon. Mukhang busy ang halos lahat ng estudyante. May mga nagkukumpulan sa gilid ng pathway, may ilan sa benches, at mayroon ding nakatayo malapit sa fountain habang nakatingin sa kani-kanilang phones.Hindi iyon normal.Usually maingay sila tungkol sa random things, school works, o kung sino ang latest na pinag-uusapan sa campus. Pero ngayon, iba.May excitement.May ten
Dorryn’s Point of View Puro make out lang ang ginawa niya at hindi niya talaga pinapasok ang alaga niya sa akin, bagay na mas lalong nagpakaba at nagpabitin sa akin. Para akong unti unting nilulunod sa init na siya rin mismo ang nagsimula. Every touch he gave me felt dangerously slow, like he was deliberately stretching every second just to make me feel everything more deeply. His lips moved against mine with a patience that made my heart tremble. Every kiss felt intense and maddening at the same time. His fingers gently traced my waist while his warm breath brushed against my skin, leaving shivers that spread throughout my body like wildfire. The room suddenly felt smaller. The silence around us felt louder than anything. The air felt heavier. And him being this close to me made my chest tighten. “D Dong…” My voice came out softer than I expected. Almost breathless. Almost pleading. But he did not listen. Instead, he leaned lower and pressed another lingering
Dorryn’s Point of View“Dorryn?”Napatingin ako kay Kenji nang marinig ko ang boses niya. Nandoon ang pag-aalala sa mga mata niya habang seryoso niya akong pinagmamasdan, na para bang kanina pa niya sinusubukang kunin ang atensyon ko ngunit saka ko lang napansin.“Ha?”“Kanina pa kita tinatawag.” Bahagyang kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. “Ayos ka lang ba? Mukhang namumutla ka yata. Alam ko naman na nakakatakot talaga ang aura ni Sir Nando pero sabihin mo sa akin kung hindi mo kaya ha.”Napakurap ako at pilit na ngumiti kahit ang dibdib ko ay hindi pa rin mapakali.“Ah… huwag kang mag-aalala. Ayos lang talaga ako.”“Sure ka?”“Ehem.”Sabay kaming napatingin sa mahinang pag-ubo sa harapan namin.Nakatayo si Sir Nando ilang hakbang mula sa amin. Nakataas ang isang kilay niya habang matalim na nakatingin sa amin. Hindi ko maintindihan kung bakit parang huminto ang oras nang magtagpo ang mga mata namin kahit isang segundo lang.Napaayos naman kami ng tayo ni Kenji.At ako n
3rd Person’s Point of View“Damn it! Bakit nawala na lang ang lahat ng pinaghirapan ko!” galit na sigaw ni Eduardo habang nakatitig sa nasusunog niyang warehouse na ngayon ay abo na lamang ang natira.Ang dating punong-puno ng buhay at negosyo niyang pinagpaguran sa loob ng maraming taon ay ngayon
Dorryn’s Point of ViewNakahawak ako sa braso ni Nando habang naglalakad pababa ng hagdan, dahan-dahan lang ang bawat hakbang ko na para bang ayaw kong mapahiya sa harap ng mga magulang niya. Ramdam ko ang init ng palad niya sa braso ko, at kahit pa medyo kinakabahan ako, may kakaibang kapanatagan
Dorryn’s Point of View*T-Teka… hindi pa pala talaga kami tapos! Para akong nalulunod sa dagat ng sensasyon habang nararamdaman ko ang bawat galaw niya. Ang halik niya ay parang apoy na dumadaloy sa aking mga labi, sinusunog ang lahat ng hiya at kaba na kanina’y namamahay sa puso ko. Habang magkahi
Dorryn’s Point of ViewHindi ko na alam kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon. Mula sa mariing halik na nagsimula sa opisina niya, hanggang sa bigla na lang niya akong binuhat na parang wala akong timbang. Parang bangka akong inilulutang ng alon habang buhat-buhat niya ako, at sa bawat hakba







