MasukDorryn's Point of ViewMalakas na umalingawngaw sa buong kwarto ko ang tunog ng alarm clock na tila ba walang balak tumigil hangga't hindi ako bumabangon. Paulit ulit iyong tumutunog habang ang mahihinang sinag ng araw ay dahan dahang sumisilip mula sa manipis na kurtina ng aking silid. Ang malamig na hangin mula sa air conditioner ay yumayakap pa rin sa aking balat kaya mas lalo lamang akong tinatamad kumilos.Imbes na bumangon ay agad kong tinakpan ng unan ang magkabilang tenga ko habang nakapikit pa rin nang mahigpit.Ayoko pa talagang bumangon.Pakiramdam ko ay ilang minuto pa lamang akong nakapikit kahit alam kong matagal na akong nakatulog. Hanggang ngayon ay mabigat pa rin ang katawan ko dahil sa nangyari kagabi.Anong oras na ba ako nakauwi dahil sa pa newbie celebration na iyon?Hindi ko rin maintindihan kung bakit sobrang engrande ng mga estudyante rito pagdating sa ganoong klaseng event. Para bang hindi simpleng welcoming party ang nangyari kagabi kundi isang totoong digmaa
Dorryn's Point of ViewTahimik akong nakaupo sa makapal na sanga ng matandang puno habang nakatingin sa kalangitan na bahagyang natatakpan ng maiitim na ulap. Ang malamig na simoy ng hangin ay marahang humahaplos sa balat ko habang ang paligid ay punong puno ng ingay ng kaguluhan. Mula sa kinauupuan ko ay kitang kita ko ang mga estudyanteng nagtatakbuhan sa gitna ng kagubatan habang ang iba naman ay nagtatago sa dilim na tila ba mga mababangis na hayop na naghihintay lamang ng tamang pagkakataon upang umatake.Maririnig sa paligid ang malalakas na sigawan, tunog ng yabag sa tuyong damo, at mga daing ng mga nasasaktan. Ang iba ay may hawak na tubo, kutsilyo, kahoy, at kung ano ano pang bagay na maaaring gamitin upang makapanakit.Tahimik lamang akong nagmamasid sa taas ng puno habang kumakain ng prutas na hawak ko. Paminsan minsan ay kinakagat ko iyon habang walang emosyon na pinapanood ang mga laban sa ibaba.Ito pala ang tinatawag nilang survival night.Sa totoo lang ay hindi iyon ga
3rd Person's Point of ViewIsa isang nagsilabasan ang mga grupo grupong estudyante mula sa kani kanilang mga gusali pagpatak ng gabi at pagsapit ng oras kung kailan nawawala na ang lahat ng batas sa loob ng eskwelahan.Mistulang ibang mundo ang bumabalot sa buong campus sa mga oras na iyon.Ang dating tahimik na paaralan ay unti unting nalunod sa kadiliman at kaguluhan. Ang malamlam na ilaw mula sa mga poste ay tila hindi sapat upang takpan ang tunay na mukha ng lugar na iyon. Ang hanging dumadampi sa paligid ay may dalang malamig na kilabot na sapat upang magpatayo ng balahibo.Dala dala ng bawat estudyante ang kani kanilang mga kagamitan at iba't ibang klaseng instrumento na kayang kumitil ng buhay anumang oras. May mga may hawak na baseball bat na puno ng pako habang ang iba naman ay may dalang tubo, kutsilyo, kadena, at mga improvised na armas na tila matagal nang inihanda para sa gabing iyon.Nakasuot din ang karamihan sa kanila ng iba't ibang maskara na sumisimbolo sa kani kanil
Dorryn's Point of ViewNoong una ay akala ko na kapag sinabing Royal Academy ay puro pormal, malamig, at puno ng mga estudyanteng may mataas na tingin sa sarili ang makakasalamuha ko rito. Inisip ko noon na baka bawat kilos nila ay parang mga prinsipe at prinsesa sa loob ng palasyo. Iyong tipong bawat galaw ay elegante, bawat salita ay kontrolado, at bawat tingin ay puno ng pagmamataas.Ngunit mali pala ako.Habang tumatagal ang oras na kasama ko sila ay mas lalo kong nakikita na ibang iba pala ang mundong ito kumpara sa inaasahan ko. Hindi sila katulad ng iniisip kong mahirap lapitan. Sa halip ay sobrang ingay nila, makukulit, at punong puno ng enerhiya na tila ba walang kapaguran.Kanina pa nga sila nagtatawanan habang nagkukulitan sa loob ng classroom. May ilan na nagbabatuhan ng papel, may nag-aasaran, at mayroon ding walang sawang nagkukwento ng kung anu ano kahit paulit ulit na nilang naririnig.At ang mas nakakagulat ay masaya akong panoorin sila.Hindi ko namalayan na napapang
Dorryn's Point of ViewNapalunok ako nang marahan habang nakatingin sa mga estudyanteng nakapalibot sa akin ngayon. Ramdam ko ang bigat ng mga titig nila na para bang isa akong kakaibang nilalang na aksidenteng napadpad sa lugar na hindi naman talaga para sa akin. Tahimik ang buong silid ngunit ang katahimikang iyon ay tila mas lalong nagpapalakas sa kaba na unti unting bumabalot sa dibdib ko.Nasa loob na ako ng classroom at kasalukuyang nakaupo sa isa sa mga bakanteng upuan sa pinakadulong bahagi ng room. Mula sa kinauupuan ko ay kitang kita ko ang malalawak na glass windows ng silid kung saan sumisilip ang malamlam na sinag ng umaga. Napakalinis ng buong classroom at halatang hindi ordinaryong paaralan ang pinasukan ko.Lahat ng gamit sa paligid ay mukhang mamahalin. Maging ang mga estudyante rito ay may kakaibang aura na hindi ko maipaliwanag.Parang lahat sila ay sanay sa kapangyarihan.Parang lahat sila ay may tinatagong sikreto.At ako lang yata ang naiiba.Biglang nagsalita an
3rd Person's Point of ViewAbala si Nando sa pag-aasikaso ng napakaraming papeles na nakatambak sa ibabaw ng mamahalin niyang mesa dito sa Italya. Sunod sunod ang mga dokumentong kailangang pirmahan, kontratang kailangang basahin, at mga transaksiyong dapat aprubahan bago matapos ang gabi.Tahimik ang buong opisina.Tanging marahang pagtipa lamang sa keyboard, tunog ng paglipat ng mga papel, at malamig na ugong ng air conditioner ang maririnig sa paligid. Ang malawak niyang opisina ay nababalot ng seryoso at malamig na atmospera na tila kayang magpalayo ng kahit sinong mangahas na istorbohin siya.Sa labas ng malaking glass window ay makikita ang naggagandahang ilaw ng lungsod.Kumikinang ang buong Italya sa ilalim ng madilim na kalangitan habang ang mga ilaw ng mga gusali at sasakyan ay tila nagsasayaw sa gabi. Napakaganda ng tanawin na para bang isang obra maestra na kayang pagmasdan nang ilang oras.Ngunit tila walang halaga iyon kay Nando.Dahil kahit nasa harapan na niya ang napa
Dorryn’s Point of View*Dahan dahan akong nagmulat ng mga mata, ang aking paningin ay unti unting nilamon ng liwanag ng umaga na marahang sumisilip mula sa malalaking bintana ng aming silid. Ang ginintuang sinag ng araw ay tila mga daliring marahang humahaplos sa aking balat, nagbibigay ng init at
Dorryn’s Point of ViewMabilis kong nilapitan ang phone ko at sa sobrang pagmamadali ko ay muntikan pa akong madapa. Parang bumagal ang mundo sa ilang segundong iyon habang kumakabog nang malakas ang dibdib ko, tila ba gusto nitong kumawala sa aking dibdib.Kinalma ko ang sarili ko kahit nangingin
3rd Person’s Point of ViewAng gabi ay bumalot sa mansion na parang isang malambot ngunit mapanganib na belo, tahimik ngunit may itinatagong lihim sa bawat sulok nito. Sa loob ng isang madilim at eleganteng silid, nakaupo ang isang babae sa isang malambot na sofa na tila ginawa mula sa pinong ulap
3rd Person’s Point of ViewNanlaki ang mga mata ni Samantha nang maramdaman niya ang kamay na biglang humawak sa kanyang pulsuhan, ang mismong pulsuhang may hawak ng kanyang katana na handa nang kumitil ng isang inosenteng buhay. Ang pagkakahawak na iyon ay hindi lamang mahigpit kundi tila ba gawa







