LOGINDorryn’s Point of ViewPaglabas namin ng building, agad naming nakita ang sasakyan nina Samantha.Nakatigil ito sa malapit sa entrance, habang tila naghihintay lamang sa aming pagdating.Agad kaming lumapit.Binuksan ang pinto at mabilis naming ipinasok si Nando sa loob."Samantha!"Halos manginig ang boses ko sa sobrang pag-aalala."Sam, sa malapit na hospital!"Mabilis akong sumakay at agad na umupo sa tabi ni Nando.Hinawakan ko ang kanyang kamay.Malamig ito.Napatingin ako sa mukha niya."Dong..."Wala pa rin siyang sinasabi.Mas lalo akong kinabahan."Please, wake up."Pinisil ko nang bahagya ang kamay niya."Samantha, hospital!" ulit ko.Ngunit bago pa man makapagsalita si Samantha, umiling siya."Hindi pwede doon."Napatingin ako sa kanya."May personal doctor si Nando. Sa mansion siya dadalhin."Napalunok ako."Kahit saan."Pinunasan ko ang luha sa aking pisngi."Kahit saan siya dalhin basta malunasan agad siya."Agad namang tumango si Samantha."Okay. Huwag kang mag-alala. D
Dorryn’s Point of ViewNakatingin ako sa asawa ko na seryoso ang mukha habang tahimik na nakatingin sa akin.Hindi ko mabasa kung ano ang tumatakbo sa isip niya. Sa kabila ng ingay na nagmumula sa paligid, tila ang mundo ay biglang naging tahimik sa pagitan naming dalawa.Nando stood in front of me, his eyes fixed on mine.May kung anong bigat sa titig niya na hindi ko maipaliwanag. Para bang may gusto siyang sabihin, ngunit naghihintay lamang siya sa magiging paliwanag ko."Dong..."Mahina kong sambit sa kanya.Magpapaliwanag sana ako, ngunit bago pa man ako makapagsalita ay bigla siyang napatingin sa likuran ko.Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya."Dorryn!"Hindi ko pa man nauunawaan ang nangyayari ay isang iglap niyang hinila ang katawan ko palapit sa kanya.At kasunod noon ay isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa buong paligid.Bang!Nanlaki ang mga mata ko.Para bang biglang huminto ang oras.Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa loob ng ilang segundo. Ang tangi
3rd Person's Point of View*Humugot ng mabagal na hininga si Dorryn habang patuloy silang tumatakbo ni Kenji sa makipot na pasilyo. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng kanyang puso ngunit nanatili siyang kalmado. Hindi ito ang unang pagkakataong naharap siya sa ganitong sitwasyon. Mas alam niyang kapag nagpadaig siya sa takot ay lalo lamang silang malalagay sa panganib.Lumingon siya sa likuran.Sunod sunod na mga yabag ang mabilis na papalapit.Halatang hindi titigil ang mga tauhan hangga't hindi sila nahuhuli.Napahigpit ang pagkakahawak ni Kenji sa kamay ni Dorryn."Hindi sila titigil.""Hindi."Maikli ngunit matatag ang naging sagot ni Dorryn."Kailangan lang nating makalabas."Tumango si Kenji.Hindi na siya nagtanong pa. Buo ang tiwala niya kay Dorryn. Sa bawat pagkakataong tila wala nang pag asa ay palagi itong nakakahanap ng paraan upang mailayo sila sa kapahamakan.Mabilis silang lumiko sa isa pang pasilyo.Ngunit bago pa sila tuluyang mapaligiran ay bahagyang itinaas ni Dorr
3rd Person's Point of View Nakatutok pa rin ang malamig na dulo ng baril na hawak ni Kenji kay Liam. Walang sinuman ang nangahas na gumalaw. Ang hangin sa paligid ay tila biglang bumigat habang ang bawat isa ay naghihintay kung sino ang unang kikilos. Tanging ang malalalim na paghinga nila ang maririnig sa gitna ng nakabibinging katahimikan.Nanatiling matatag ang titig ni Kenji kay Liam. Wala nang bakas ng pagkalito sa kanyang mga mata. Ang lalaking minsang nawalan ng alaala ay tuluyan nang nagbalik. Kasabay ng pagbabalik ng kanyang alaala ay ang lahat ng sakit, pagtataksil, at mga katotohanang matagal niyang nakalimutan.Napansin iyon ni Liam at lalo siyang kinabahan. Alam niyang hindi na niya kayang manipulahin ang taong nasa kanyang harapan.Bago pa man may makapagsalita, isang malakas na putok ang biglang umalingawngaw sa buong lugar.Namilog ang mga mata ni Dorryn.Sa isang iglap ay mabilis niyang hinila si Kenji palayo.Nagulat si Kenji nang maramdaman ang lakas ng paghila ni
3rd Person's Point of View*Nanatiling nakatitig si Kenji kay Liam.Ang ilang segundong katahimikan sa pagitan nila ay tila mas mabigat pa kaysa sa anumang salitang maaaring sabihin. Ang hangin sa paligid ay tila huminto sa paggalaw, habang ang mahinang liwanag mula sa kisame ay naglalatag ng maputlang anino sa sahig.Pakiramdam ni Liam ay unti unting sumisikip ang espasyong kinalalagyan niya.Hindi na siya makaatras.Wala na rin siyang ibang mapagtataguan.Nanginginig ang mga kamay niya habang pilit na kinokontrol ang mabilis na paghinga. Sa unang pagkakataon ay naramdaman niyang wala na siyang kapangyarihang hawak. Ang lahat ng kayabangan at kumpiyansang ipinakita niya noon ay tila naglaho na parang usok.Tahimik na humakbang si Kenji.Hindi nagmamadali.Hindi rin nag aalinlangan.Ang bawat hakbang nito ay tila may kasamang bigat ng mga alaalang matagal na nitong kinimkim."M Magbabago pa naman ako... for the sake of our friendship..."Bahagyang yumuko ang ulo ni Kenji.Isang mapait
3rd Person's Point of View*Ang bawat yabag ni Liam ay umaalingawngaw sa mahabang pasilyo na tila ba hinahabol siya ng sarili niyang anino. Humahaginit ang hininga niya habang pilit niyang pinipigilan ang nanginginig niyang katawan. Pakiramdam niya ay bawat segundo na lumilipas ay unti unting kumakain sa natitira niyang pag asa.Hindi na niya alam kung ilang beses siyang lumingon sa likuran. Ang bawat sulok ng gusali ay tila nababalot ng nakakabinging katahimikan. Walang sigawan. Walang yabag. Wala kahit anong ingay na nagbibigay ng senyales na may iba pang buhay sa lugar na iyon.Lalong bumigat ang dibdib niya.Agad niyang kinuha ang cellphone mula sa bulsa at halos manginig ang mga daliri habang pinipindot ang pangalan ng ama niya.Nag ring sandali.Pagkatapos ay biglang naputol.Sinubukan niya ulit.Muli na namang nabigo.Nanlaki ang mga mata niya habang paulit ulit na sinusubukang tawagan ang ama ngunit tila ba nilalamon ng katahimikan ang bawat pagtatangka niyang humingi ng tulon
3rd Person's Point of ViewMabilis at walang awa na natugis nina Nando ang mga lalaking umatake sa kanilang mansion. Hindi nagtagal ang kanilang pagtatangka dahil sa loob lamang ng ilang minuto ay napaligiran na sila ng mga armadong tauhan ni Nando.Ang mga aninong gumagalaw sa dilim ng gabi ay ti
Dorryn’s Point of ViewMay isang bata na tumatakbo sa isang malawak at napakagandang garden. Ang damuhan ay sariwang berde at kumikislap sa ilalim ng malambot na sinag ng araw, habang ang mga bulaklak na nakatanim sa paligid ay nagkikislapang parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang hangin
Dorryn's Point of ViewNanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay Nando na tila walang kahit anong emosyon ang mukha. Para siyang isang malamig na estatwa na biglang sumulpot sa harapan ko.Sa madilim kong kwarto, tanging ang maputlang liwanag mula sa bintana ang nagbibigay ng konting liwanag
Dorryn's Point of View*Nakatingin pa rin ako kay Nando baka kasi sabihin niyang wife eh! Baka sasabihin ng dalawang ito na nilandi ko ang bagong boss namin. Hindi ko hahayaan na masira ang reputasyon ko noh!"... Miss Gomez."Natigilan naman ako at nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa tawag ni







