Mag-log inHindi ko maipaliwanag kung ano ang naramdaman ko nang sandaling iyon.Parang biglang tumigil ang mundo.Ang ingay ng mga estudyante.Ang tawanan ng mga magulang.Ang mga tawag ng mga organizer.Ang tunog ng mga sapatos sa sahig.Lahat ay tila naging malabo.Ang tanging nakikita ko lamang ay ang dalawang taong matagal ko nang hindi inaasahang makita sa harap ko.Si Dad.At si Mom.Nakatayo sila sa magkabilang tabi ko habang nakatingin sa akin.Hindi ako makapaniwala.Muli kong tinitigan ang kanilang mga mukha, para bang kailangan kong tiyakin na hindi lamang ito isang ilusyon na nabuo dahil sa matinding emosyon ko."Dad..."Halos pabulong ko iyong sinabi.Hindi ko alam kung bakit parang ang hirap bigkasin ng isang salitang dati namang pamilyar sa akin.At nang tumingin ako sa kabilang panig, nakita ko si Mom.Namumuo rin ang luha sa
Lumipas ang ilang buwan at sa wakas ay dumating na rin ang araw na matagal naming hinihintay.Graduation day.Sa loob ng ilang buwan na pananatili ko rito, marami nang bagay ang nagbago. Mas marami na akong nakilala, mas marami akong kaibigan na hindi ko kailanman inakala na magiging malapit sa akin, at higit sa lahat, mas lalo kong natutunan kung paano itago ang tunay kong pagkatao.Hindi man lang ako nahuli.Walang kahit isang estudyante rito ang nakatuklas sa tunay kong pagkatao. Wala silang nalaman tungkol sa lihim na matagal ko nang pinoprotektahan.Wala silang ideya na ang babaeng tahimik lamang na nakikisalamuha sa kanila ay siya palang taong matagal na nilang hinahanap.Ang totoong heiress ng Assassin's Clan.Sa dami ng mga taong nakapaligid sa akin, nakapagtataka kung paano ko nagawang itago ang lahat. Minsan, iniisip ko rin kung sadyang napakagaling ko lang magtago o talagang hindi nila kailanman naisip na posible iyon.Pero ngayong araw, wala muna akong pakialam sa lahat ng
Dorryn's Point of ViewNandito kami ngayon sa labas ng operating room, tahimik na naghihintay kung ano ang magiging resulta ng operasyon kay Nando.Halos hindi ko na maramdaman ang mga kamay kong mahigpit na magkakapit sa isa't isa. Ilang oras na kaming nakaupo rito, ngunit para sa akin ay tila napakatagal ng bawat segundo. Ang bawat tunog mula sa loob ng operating room ay sapat para mapabilis ang tibok ng puso ko.Umiiyak pa rin ako habang hinihintay na matapos ang operasyon.Hindi ko na mabilang kung ilang luha na ang tuluyang kumawala sa mga mata ko. Paulit ulit kong pinupunasan ang mga ito, ngunit wala ring silbi dahil ilang segundo lamang ay muli na naman itong dadaloy.Hindi ko kayang isipin kung ano ang maaaring mangyari kay Nando.Hindi ngayon.Hindi matapos ang lahat ng pinagdaanan namin.Hindi matapos kong sa wakas ay magkaroon ng pagkakataong makasama siya nang walang anumang humahadlang sa amin.Ilang beses ko nang sinubukang kumbinsihin ang sarili kong magiging maayos ang
Dorryn’s Point of ViewPaglabas namin ng building, agad naming nakita ang sasakyan nina Samantha.Nakatigil ito sa malapit sa entrance, habang tila naghihintay lamang sa aming pagdating.Agad kaming lumapit.Binuksan ang pinto at mabilis naming ipinasok si Nando sa loob."Samantha!"Halos manginig ang boses ko sa sobrang pag-aalala."Sam, sa malapit na hospital!"Mabilis akong sumakay at agad na umupo sa tabi ni Nando.Hinawakan ko ang kanyang kamay.Malamig ito.Napatingin ako sa mukha niya."Dong..."Wala pa rin siyang sinasabi.Mas lalo akong kinabahan."Please, wake up."Pinisil ko nang bahagya ang kamay niya."Samantha, hospital!" ulit ko.Ngunit bago pa man makapagsalita si Samantha, umiling siya."Hindi pwede doon."Napatingin ako sa kanya."May personal doctor si Nando. Sa mansion siya dadalhin."Napalunok ako."Kahit saan."Pinunasan ko ang luha sa aking pisngi."Kahit saan siya dalhin basta malunasan agad siya."Agad namang tumango si Samantha."Okay. Huwag kang mag-alala. D
Dorryn’s Point of ViewNakatingin ako sa asawa ko na seryoso ang mukha habang tahimik na nakatingin sa akin.Hindi ko mabasa kung ano ang tumatakbo sa isip niya. Sa kabila ng ingay na nagmumula sa paligid, tila ang mundo ay biglang naging tahimik sa pagitan naming dalawa.Nando stood in front of me, his eyes fixed on mine.May kung anong bigat sa titig niya na hindi ko maipaliwanag. Para bang may gusto siyang sabihin, ngunit naghihintay lamang siya sa magiging paliwanag ko."Dong..."Mahina kong sambit sa kanya.Magpapaliwanag sana ako, ngunit bago pa man ako makapagsalita ay bigla siyang napatingin sa likuran ko.Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya."Dorryn!"Hindi ko pa man nauunawaan ang nangyayari ay isang iglap niyang hinila ang katawan ko palapit sa kanya.At kasunod noon ay isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa buong paligid.Bang!Nanlaki ang mga mata ko.Para bang biglang huminto ang oras.Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa loob ng ilang segundo. Ang tangi
3rd Person's Point of View*Humugot ng mabagal na hininga si Dorryn habang patuloy silang tumatakbo ni Kenji sa makipot na pasilyo. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng kanyang puso ngunit nanatili siyang kalmado. Hindi ito ang unang pagkakataong naharap siya sa ganitong sitwasyon. Mas alam niyang kapag nagpadaig siya sa takot ay lalo lamang silang malalagay sa panganib.Lumingon siya sa likuran.Sunod sunod na mga yabag ang mabilis na papalapit.Halatang hindi titigil ang mga tauhan hangga't hindi sila nahuhuli.Napahigpit ang pagkakahawak ni Kenji sa kamay ni Dorryn."Hindi sila titigil.""Hindi."Maikli ngunit matatag ang naging sagot ni Dorryn."Kailangan lang nating makalabas."Tumango si Kenji.Hindi na siya nagtanong pa. Buo ang tiwala niya kay Dorryn. Sa bawat pagkakataong tila wala nang pag asa ay palagi itong nakakahanap ng paraan upang mailayo sila sa kapahamakan.Mabilis silang lumiko sa isa pang pasilyo.Ngunit bago pa sila tuluyang mapaligiran ay bahagyang itinaas ni Dorr
Dorryn's Point of View*Nakatingin pa rin ako kay Nando baka kasi sabihin niyang wife eh! Baka sasabihin ng dalawang ito na nilandi ko ang bagong boss namin. Hindi ko hahayaan na masira ang reputasyon ko noh!"... Miss Gomez."Natigilan naman ako at nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa tawag ni
3rd Person's Point of ViewMabilis at walang awa na natugis nina Nando ang mga lalaking umatake sa kanilang mansion. Hindi nagtagal ang kanilang pagtatangka dahil sa loob lamang ng ilang minuto ay napaligiran na sila ng mga armadong tauhan ni Nando.Ang mga aninong gumagalaw sa dilim ng gabi ay ti
Dorryn’s Point of ViewMay isang bata na tumatakbo sa isang malawak at napakagandang garden. Ang damuhan ay sariwang berde at kumikislap sa ilalim ng malambot na sinag ng araw, habang ang mga bulaklak na nakatanim sa paligid ay nagkikislapang parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang hangin
Dorryn's Point of ViewNanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay Nando na tila walang kahit anong emosyon ang mukha. Para siyang isang malamig na estatwa na biglang sumulpot sa harapan ko.Sa madilim kong kwarto, tanging ang maputlang liwanag mula sa bintana ang nagbibigay ng konting liwanag







