Chapter 5

Dorryn's Point of View*

Dahan-dahan akong nagmulat at naramdaman ko agad ang hilo na kinahawak ko sa ulo ko. Damn! Ano bang ininom ko para magkaganito ang ulo ko?

Kahit gusto kong magmulat ng mga mata ay napapapikit ako nang naramdaman ko ang kamay na nakayakap sa tiyan ko na kinamulat ko agad.

Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko ang maskuladong kamay na nakayakap sa tiyan ko at ang hininga ng isang lalaki na nasa batok ko.

Tiningnan ko ang paligid kung nasaan ako ngayon at nasa isang magandang kwarto kami ngayon.

Inalala ko ang lahat ng nangyayari kahapon at nag-cheat ang tarantadong yun sa akin.

Pero ang ngayon muna ay kailangan ko munang makaalis sa sitwasyon ko ngayon. Dahan-dahan akong tumayo sa kinahihigaan ko at tiningnan ko ang katabi ko.

Syet! Saang lupalop ko nakuha ang gwapong nilalang na ito! Napasampal ako sa magkabilang pisngi ko sabay iling iling.

Kailangan kong makaalis dito ngayon. Napatingin ako sa katawan ko na hubad na hubad at ang sakit pa ng ibabang parte ng katawan ko.

Napakagat na lang ako sa labi ko at dahan-dahan kong kinuha ang mga gamit ko at isa isang sinuot yun lahat.

Hanggang sa matapos na at napatingin ako sa lalaki na mahimbing pa ring natutulog. Siya si Kuya Janitor... my savior.

Kumuha na lang ako ng pera at inilagay ko sa lamesa baka kakailanganin niya.

Agad na akong lumakad paalis doon na walang ibang nakakaalam. Damn, sumasakit pa rin ang katawan ko na parang binugbog ako ng ilang beses.

Namamanhid din ang ibabang parte ko na parang ang laki nung pinasok at nakikisabay pa ang sakit sa ulo ko.

Kailangan kong makauwi baka nag-aalala na sila sa akin. Kinuha ko ang phone ko at nanlalaki ang mga mata ko dahil naka-off pala yun.

Nagsunod-sunod ang pagtunog ng phone ko nang mabuksan ko na iyon.

Ilang miscalls na ang dumaan sa notifications ko na kinakaba ko. Hinahanap ako ng mga magulang ko at kasali na rin doon si Jacob.

Hindi ko na pinansin at agad akong pumara ng taxi para makaalis doon. Gusto kong humiga ng buong araw.

Mabuti sabado na ngayon at walang trabaho. Pero ang pinakakaba ngayon ay ang pamilya ko.

Bigla na namang tumunog ang phone ko at nakita ko na tumatawag si dad na kinalunok ko.

Agad ko namang sinagot ang tawag.

"Hello, da---"

"Where the hell are you, Dorryn!"

Napapikit ako at napalayo sa tenga ko ang phone ko dahil sa sigaw ng dad ko.

"P-Papauwi na po, dad."

"Saan ka ba galing? Kagabi ka pa namin tinatawagan at hindi ka namin ma-contact!"

Napakagat ako sa labi ko.

"May ginawa lang po ako."

"Mas importante ba yan kaysa magplano ng kasal mo, Dorryn!"

Napakamao ako dahil sa sinabi ni dad. Hindi nila alam ang pinagdadaanan ko ngayon.

"Damn..."

"Minumura mo ba ako, Dorryn."

"Walang kasal na matutuloy, dad. Mamaya na natin pag-uusapan pagkarating ko sa bahay."

Binaba ko na ang tawag at napatulala ako habang nakatingin sa labas ng bintana.

Noon pa man ay hindi na nila iniisip ang kapakanan ko. Palagi na lang sila ang nasusunod at hindi nila inaalam kung okay pa ba ako o hindi.

Alam ko naman na hindi ako perpektong anak pero hindi sana nila ako pini-pressure.

Di ko napigilang tumulo ang luha ko dahil sa nangyayari.

Nakarating na ako sa bahay at hinahanda ko ang sarili ko sa mga atakeng mga salita na ibabato sa akin at ano pa.

Dahan-dahan kong binuksan ang pintuan at nakita ko silang nakaupo sila sa sofa na parang nag-aalala.

Napatingin naman sila sa akin.

"Dorryn."

Napatayo sila at pagod na pagod akong nakatingin sa kanila. Ayokong pakinggan ang isusumbat nila sa akin.

Pagod na akong pakinggan ang mga bagay na 'yan.

"Mom, Dad, wag po muna ngayon. Gusto ko po munang magpahinga."

"Ano ba ang nangyayari? Bakit sinabi mo na hindi matutuloy ang kasal ninyo?"

Natigilan ako dahil sa tanong nila at biglang tumulo ang luha ko.

"Hindi ko alam kung saan po ako nagkulang sa kanya... hindi ko alam kung bakit niloko pa rin niya ako kahit binigay ko na ang lahat sa kanya. Hindi ko po alam...."

Bigla na lang tumulo ang luha ko dahil sa nangyayari.

"Kung pagagalitan niyo po ako ay please wag po muna ngayon. Pagod na pagod po ako."

Hindi ko na hinintay ang response nila at pumasok na ako sa loob ng kwarto ko at doon umiyak ako ng umiyak.

Mawawala lang ang lahat ng sakit na nasa puso ko. Maghihiganti ako sa ginawa mo sa akin, Jacob.

Kinabukasan...

Hindi ko alam pero nag-iba ang trato sa akin ng mga magulang ko. Pero alam ko na panandalian lang ang bagay na yan dahil nagi-guilty lang sila.

Napatingin ako sa pagkain na nasa harapan ko. Nalaman na rin nila sa kahulihan ang nangyari sa amin ni Jacob dahil si Jacob na mismo ang nag-anunsyo sa social media nito ang tungkol sa pagbubuntis ng bago niya ngayon.

Alam ko na may plano na si Jacob sa bagay na yan at okay naman sa akin pero ang pinakamasakit sa ibang matres niya pa tinanim ang bagay na yun.

"Anak..."

Napatingin ako sa mom ko na nag-aalalang nakatingin sa akin.

"Bakit?"

"Alam namin na hindi madali sa 'yo ang bagay na ito.... Pero napagpasyahan namin ng dad mo na ipakasal ka na lang sa anak ng kaibigan namin na wala pang asawa o nobya."

Natigilan naman ako sa sinabi ni Mom. Ito na nga ba ang sinasabi ko at mukhang Kilala ko kung sino ang mean nila.

Gusto nila akong ipakasal sa isang lalaki na fifteen years ang pagitan sa akin at ikalawang beses nang nag-divorce.

Napahawak na lang ako sa ulo ko at napatingin kay mom.

"No way."

"Wala ka ng magagawa dahil sinabihan na namin siya kaninang umaga. Uuwi na ito bukas ng gabi para mapag-usapan na natin ang kasal ninyo."

Nanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay mom.

"Mom!"

Ito na nga ba ang sinasabi ko!

*******

LMCD22